ശിവപുരാണമ്

പ്രതിദിനവും മലയുടെ ഗുഹാമുഖങ്ങൾ വ്യാപകമായി തുറന്നിരിക്കുന്നതും, അതിന്റെ വിശാലമായ അകത്തളങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, അഗാധമായ സൗന്ദര്യത്തിൽ അതു തീരാത്ത യാചനയിൽ കരയുന്നുവെന്നപോലെ തോന്നുന്നു. ഈ മല, ലോകം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെയും, സമുദ്രം കുടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെയും, അകത്തുണ്ടായിരുന്ന അന്ധകാരത്തെ ഛർദ്ദിക്കുന്നതുപോലെയും, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെയും കാണാം. അവിടെയുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങൾ, കണ്ണാടിപോലെയുള്ള വയറുകളോടെ, ദൃഢമായി വളർന്നിരിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾക്കുവശം സൂര്യപ്രകാശം പോലും കടക്കാതെ തണലും, അതിലൂടെയുള്ള ആശ്രമങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അതിന്റെ തണുപ്പും വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. നദികളും തടാകങ്ങളും കുളം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റുകൾ അവിടെയുണ്ടാകുമ്പോൾ, ശിവനും പാർവതിയും ഇരുന്നിടങ്ങളിൽ അവ പ്രയോജനപ്രദമാവുന്നു. എല്ലായ്പ്പോഴും മഹത്തായവനായി ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്രേ, മൂന്ന് കണ്ണുള്ള ശംഭു, റൈഭ്യയുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നവൻ, അപ്രത്യക്ഷനായി അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, തന്റെ പാർവതിയുടെ അന്തഃപുരത്തിലെ മനോഹരമായ തോട്ടത്തിൽ, മഹേശ്വരൻ ദേവിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, ജനസംഖ്യയും വർദ്ധിച്ചു. അപ്പോൾ, ശുംബൻ, നിശുംബൻ എന്ന രണ്ട് അസുര സഹോദരന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ലോകത്തിലെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നും അവിജേയത്വം പ്രാപിച്ചു. അമ്മികയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, യോനിയിൽ ജനിക്കാത്ത, പുരുഷൻ ആരും സ്പർശിക്കാത്ത, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത വീര്യശാലിയായ ഒരു കന്യകയാൽ മാത്രം തങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെടും, അവളിലേക്കുള്ള മോഹം മൂലം യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ തങ്ങളുടെ മരണമുണ്ടാകുകയുള്ളൂ എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ അപേക്ഷ. ബ്രഹ്മാവ് അതിന് സമ്മതം നൽകി. അതിനുശേഷം, അവർ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച് ലോകം സ്വന്തമാക്കി, ജപവും യാഗങ്ങളും ബലപ്രയോഗം കൊണ്ട് നിലച്ചു. അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദേവാദിദേവനോടു അപേക്ഷിച്ചു; ആവശ്യമായിടത്ത് രഹസ്യമായി നിന്ദിക്കുകയും ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേവതകൾക്ക് വർണങ്ങളുടെ നിധിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, നിർമോഹമായ കന്യകയെ നൽകണം; അവൾ ശുംബനും നിശുംബനും വധിക്കും. ഇങ്ങനെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ അപേക്ഷ കേട്ടപ്പോൾ, അനുഗ്രഹീതയായ നീല-രക്തവർണയുള്ളവൾ, കേളികരമായ ഭാവത്തിൽ, കാളിയായി, രഹസ്യമായി നിന്നോടു സംസാരിച്ചു. പിന്നീട്, ദേവി, സ്വർണ്ണവർണമായ അവൾ, കോപത്തോടെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭർത്താവിനോട് ശമിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമല്ലാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഇങ്ങനെ വർണ്ണത്തിൽ ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനെ എത്രകാലം ഞാനവശേഷിപ്പിക്കണം? നീ എനിക്കു അനാസക്തനായാലും, എങ്ങനെ എന്നോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു? ഈ ലോകത്തിൽ ഭഗവാനായ നിനക്കു എന്തും സാധ്യമാണ്. സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവനു സുഖം ആസ്വദിക്കാൻ ഇന്ദ്രിയസുഖം വഴി അല്ല; അതുകൊണ്ടാണ് കാമനെ അഗ്നിയാൽ ചിതയാക്കിയതും. ഭർതൃവഞ്ചിതയായ, എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും മനോഹരയായ സ്ത്രീ പോലും ഭർതാവിന്റെ ആഗ്രഹമില്ലാതെ ജനിച്ചാൽ, അവളുടെ ഗുണങ്ങൾ എല്ലാം വൃഥയാണ്. ഭർത്താവിന്റെ ആനന്ദത്തിനായാണ് സ്ത്രീകളുടെ സൃഷ്ടി; അതല്ലെങ്കിൽ, മറ്റെന്തിനാണ് സ്ത്രീയുടെ ഉദ്ദേശ്യം? അതിനാൽ, നീ രഹസ്യമായി നിന്ദിച്ച ഈ വർണ്ണം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും; വേണമെങ്കിൽ മറ്റൊരു വർണ്ണം എടുക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും എടുക്കാതെയും ഇരിക്കാം." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ദേവി ഭർത്താവിനോട് പതറുന്ന ഭാഷയിൽ അനുമതി ചോദിച്ചു, തപസ്സിനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു. സ്നേഹബന്ധം തകർന്നുപോകുമെന്ന ഭയത്തിൽ, ജീവികളുടെ നാഥൻ ഭവാനിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി, അവളോടു പറഞ്ഞു: "പ്രിയേ, നീ എന്തിനാണ് കോപിക്കുന്നത്? എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആനന്ദം നഷ്ടപ്പെടും? എനിക്ക് മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് ആനന്ദം ഉണ്ടാകുമോ? നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ മാതാവാണ്; ഞാൻ അതിന്റെ പിതാവും നാഥനുമാണ്; എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്താതിരിക്കും? നമ്മൾക്കിടയിൽ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അതു കാമനാൽ ഉണ്ടാകുന്നതല്ല; കാമന്റെ ഉത്ഭവം ലോകസൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പാണ്. സാധാരണജനങ്ങൾക്ക് ആനന്ദം ലഭിക്കാനായി ഞാൻ കാമനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനാൽ, ഞാൻ കാമനെ ചിതയാക്കിയതിൽ നീ എന്നെ എന്തിന് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു? എന്നെ മറ്റേതെങ്കിലും ദേവനായി കരുതി, മനോഭവൻ എന്നോട് അല്പം അപമാനം കാണിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവനെ ചിതയാക്കി. ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ നമ്മളിൽ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ചു; അതിനാലാണ് നീ ഇന്ന് എന്നോട് കേളികരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു." "നിന്റെ ഈ ഉദ്ദേശം ഉടൻ വെളിപ്പെടും; കോപം ഉണർത്തിയ ഈ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ വെച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഭഗവതിയേ, നിന്റെ പ്രണയപൂർവമായ വാക്കുകൾ ഞാൻ മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അതിലൂടെ ഞാൻ പോലും, സ്ഥിരഹൃദയനായവൻ, ഒരിക്കൽ വഞ്ചിതനായി. ഭർത്താവിനായി ജീവൻ പോലും ഉപേക്ഷിക്കാത്ത ധർമ്മപത്നി, എത്ര ഉത്തമയാണെങ്കിലും, ജ്ഞാനികൾ അവളെ അവഹേളിക്കുന്നു. എന്റെ മേൽ നിന്നുള്ള നിന്റെ അസന്തോഷം വലിയതാണ്; അതിനും കാരണം എന്റെ കറുത്ത രൂപമാണ്; നിന്റെ കേളികരമായ വാക്കുകൾ സമയോചിതമാണ്—മറ്റു വിധം എങ്ങനെയാകും?" "അതുകൊണ്ട്, നിന്റെ കറുത്ത വർണ്ണം ധർമ്മശീലികൾക്ക് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല; ഞാൻ എന്റെ തപസ്സിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ ഈ തപസ്സിന് എന്താണ് പ്രയോജനം? എന്റെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ, നിന്റെതുകൊണ്ടോ, വേണമെങ്കിൽ മറ്റൊരു വർണ്ണം എടുക്കുക. ഞാൻ നിന്റെ വർണ്ണം മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും മാർഗ്ഗത്തിൽ എടുക്കാനും ആഗ്രഹമില്ല; ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സോടെ ആരാധിച്ച് ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഗൗരിയായി മാറും." "എന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് ബ്രഹ്മപദവി നേടി; അതുകൊണ്ട്, മഹാദേവിയേ, നീ തപസ്സിലൂടെ എന്ത് നേടാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്? ബ്രഹ്മാവിനെ തുടക്കംവെച്ച് എല്ലാ ദേവതകളും നിന്നിൽ നിന്നാണ് സ്ഥാനങ്ങൾ നേടിയത്; എങ്കിലും, നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ബ്രഹ്മാവ് നിന്നെ തപസ്സോടെ ആരാധിച്ചു. പണ്ടേ, ഞാൻ സതി എന്ന ദക്ഷപുത്രിയായി ജനിച്ചു; അങ്ങനെ ലോകനാഥനായ നിന്നെ ഭർത്താവായി നേടി. അതുപോലെ, ഇപ്പോഴും ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സോടെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് ഗൗരിയായി മാറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഇതിൽ എന്ത് തെറ്റാണ്? അതു ഇവിടെ പറയട്ടെ." ഇങ്ങനെ, ശിവനും പാർവതിയും തമ്മിലുള്ള ഈ ദൈവിക സംവാദവും, ലോകക്ഷേമത്തിനായി അവർ സ്വീകരിച്ച തീരുമാനങ്ങളും, ദേവതകളുടെ ഭാവി രക്ഷയ്ക്കായി ദേവി പുതിയ രൂപം സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതുമാണ് ഈ കഥയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.