ശിവപുരാണമ്

ശിവനും പാർവതിയും സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്ന അതിപവിത്രമായ ഒരു മഹത്തായ പർവ്വതത്തിന്റെ അടിവാരങ്ങൾ, വിശുദ്ധമായ രത്നങ്ങളും മരങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആ പർവ്വതം ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാ സ്ഥലങ്ങളെയും മറികടന്ന മഹിമയിലായിരുന്നു. ലോക മാതാപിതാക്കളായ ശിവപാർവതികൾ പ്രതിദിനം അവിടെയുള്ള ജലത്തിൽ കുളിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടു, ആ വെള്ളം മഹാപുണ്യവും വിശുദ്ധിയും നേടി, അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു. അവിടത്തെ ശുദ്ധമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെ തണുത്ത, മൃദുലമായ സ്പർശം, ഘൃതംപോലെ ആ പർവ്വതത്തെ മലകളുടെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ, അതിന്റെ ഉയർന്ന ശൃംഗത്തിൽ ചന്ദ്രൻ കിരീടമണിഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്നതും, മലരാജ്യത്തിന്റെ രാജകീയ കുടയടിയിൽ അതിരാജാവായി തിളങ്ങുന്നതും പോലെ തോന്നുന്നു. ആ പർവ്വതം, രാജകീയ വൈഭവത്തിന്റെ ചലനത്തിൽ, കന്യാകമാരുടെ കളിയോടുകൂടെ വീശുന്ന വീശൽവാതകങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നപ്പോൾ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ പർവ്വതം, കണ്ണാടി നോക്കി തന്റെ സൗന്ദര്യം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. പക്ഷികളുടെ കുരുവിലകളും കാറ്റിൽ ഉയർന്ന കുരുത്തണ്ടുകളും, ഇടവഴികളിലൂടെയും വീണു വീഴുന്ന പൂക്കളും, തൂങ്ങുന്ന ഇലകളും, ആ പർവ്വതം ഒരു മഹാതപസ്സുകാരന്റെ ജടയുടെയോ, വിജയാശംസകൾ നൽകുന്ന മരങ്ങളുടെയോ പൂജയിലാണെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ചില ശൃംഗങ്ങൾ താഴോട്ടും ചിലത് മേലോട്ടും ചിലത് വശങ്ങളിലേക്കുമാണ്, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടുന്നതോ, അധോലോകത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതോ പോലെ ആ പർവ്വതം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ആ പർവ്വതം ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ലോകം മുഴുവൻ കാണുകയും, അശാന്തമായി നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് എന്നു തോന്നുന്നു. അതിലെ ഗുഹാമുഖങ്ങൾ ദിനംപ്രതി തുറന്നുവീർപ്പിയ്ക്കുന്നു; അതിന്റെ അഗാധമായ ഗർഭങ്ങൾ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ഉബ്ബാസം പോലെ. പർവ്വതം ലോകം മുഴുവൻ ദഹിച്ചുപോകുന്നതും, സമുദ്രം കുടിച്ചുതീർക്കുന്നതും, ഉള്ളിലുള്ള ഇരുട്ട് ഛർദ്ദിച്ചുതള്ളുന്നതും, ആകാശത്ത് മേഘങ്ങളോടൊപ്പം ആഹ്ലാദിക്കുന്നതും പോലെയാണ്. അവിടെയുള്ള കാവുകളും, കണ്ണാടിപോലെയുള്ള ഗുഹകൾ, പച്ചപ്പുള്ള മരങ്ങളുടെ തണലിൽ സൂര്യപ്രകാശം തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു; അതിലെ ആശ്രമങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ തണുപ്പും മനോഹാരിതയും വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടത്തെ നദികളും തടാകങ്ങളും കുളങ്ങളും തണുപ്പിച്ച കാറ്റുകൾ, ശിവനും പാർവതിയും ഇരിക്കുന്നിടത്ത് അതിമനോഹരമാകുന്നു. സമസ്തതയിൽ മഹത്തായവനായി ഓർക്കപ്പെട്ട ശംഭു, റൈഭ്യയുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി വിട്ടുപോയി. തുടർന്ന്, മഹേശ്വരൻ ദേവിയോടൊപ്പം അവളുടെ അന്തഃപുരത്തിലെ മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളിൽ ആസ്വദിച്ചു. കാലക്രമേണ ജനസംഖ്യ വർദ്ധിച്ചു; അപ്പോൾ ശുംബനും നിശുംബനും എന്ന രണ്ട് അസുര സഹോദരന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ തപസ്സിലൂടെ നേടിയ ശക്തിയാൽ, ബ്രഹ്മാവ് അവർക്കു ലോകത്തിലെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നുമുള്ള അജേയത്വം അനുഗ്രഹിച്ചു. ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അംബികയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉദിച്ച, പുരുഷൻ സ്പർശിക്കാത്ത, ജയിക്കാനാവാത്ത വീര്യശാലിയായ കന്യകയാൽ മാത്രം, അവർ തങ്ങളുടെ മരണത്തിനും പരാജയത്തിനും വിധേയരാവും എന്നു അവർ ബ്രഹ്മാവിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു; ബ്രഹ്മാവ് അതിന് സമ്മതം നൽകി. അതിനുശേഷം, അവർ ഇന്ദ്രനെയും മറ്റ് ദേവതകളെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചു, ലോകം പിടിച്ചെടുത്തു, ജപവും യാഗങ്ങളും ബലപ്രയോഗം കൊണ്ട് തടഞ്ഞു. അവരെ സംഹരിക്കാൻ, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ദേവാദിദേവനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു; ആവശ്യമായപ്പോൾ രഹസ്യമായി ഉപാലംബം നൽകി ഉണർത്തുകയും ചെയ്തു. “നിറങ്ങളുടെ നിധിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ആസക്തിയില്ലാത്ത കന്യകയെ ദേവന്മാർക്കു നൽകണം; ശുംബനും നിശുംബനും അവളാൽ സംഹരിക്കപ്പെടും,” എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടികർത്താവിനാൽ പ്രാർത്ഥിക്കപ്പെട്ടശേഷം, ഭാഗ്യവതിയായ നീലചുവപ്പ് നിറമുള്ള ദേവി, കാളിയായി, രഹസ്യമായി ഉപാലംബം നൽകി, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു. അതിനുശേഷം, സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ ജനിച്ച ദേവി, കോപംകൊണ്ട് ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ചു, ശമിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമല്ലാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഇത്ര പ്രിയമായ ഈ നിറം നീ എത്രത്തോളം അകറ്റി വയ്ക്കും? നീ നിരാസക്തനായാലും എങ്ങനെ എന്നോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു? ഈ ലോകത്തിലെ യജമാനനായി നിന്നാൽ, നിനക്ക് എന്തും സാധ്യമാണ്. സ്വയം ആനന്ദിക്കുന്നവനു ഭോഗം സുഖത്തിനുള്ള മാർഗ്ഗമല്ല; അതുകൊണ്ടാണ് കാമനെ ചിതലാക്കി ദഹിപ്പിച്ചത്. ഭർത്താവിന്റെ ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവളായ ഒരു സ്ത്രീ, എത്ര മനോഹരമെങ്കിലും, വെർത്ഥമായാണ് ജനിക്കുന്നത്. ഭർത്താവിന്റെ ആസ്വാദനത്തിനുവേണ്ടിയാണ് സ്ത്രീകളുടെ സൃഷ്ടി; അതല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തിനാണ് സ്ത്രീയുടെ ആവശ്യം? അതിനാൽ, നീ രഹസ്യമായി ഉപാലംബം നൽകിയ ഈ നിറം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ വേറെ ഒരു നിറം സ്വീകരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാം.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, തന്റെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ദേവി, ഭർത്താവിനോട് അനുമതി അഭ്യർത്ഥിച്ച്, വ്രതത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സ്നേഹബന്ധം തകർന്നുപോകുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ട പ്രജാപതി, ഭവാനിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി, അവളോടു പറഞ്ഞു: “ഇത് കളിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാതെ, പ്രിയേ, നീ എന്തിനു കോപിക്കുന്നു? എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആനന്ദം നഷ്ടപ്പെടും? എങ്ങനെ മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് ആനന്ദം നേടും? നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ മാതാവാണ്, ഞാൻ അതിന്റെ പിതാവും നാഥനുമാണ്; എങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആനന്ദം കാണാതിരിക്കും? നമ്മുടെ ഇടയിലെ ആഗ്രഹം കാമനാൽ ഉണ്ടാകുന്നതാണോ? കാമന്റെ ഉത്ഭവം ലോകസൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പായിരുന്നു. സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ആനന്ദം ലഭിക്കാനായി ഞാൻ കാമനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതുകൊണ്ട് കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചതിന് നീ എന്നെ ഉപാലംബം ചെയ്യേണ്ടതില്ല. എന്നെ മറ്റേതെങ്കിലും ദേവനെന്നപോലെ കരുതിയാണ് മനോഭവൻ അല്പം അവഗണന കാണിച്ചത്; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവനെ ചിതലാക്കിയതും. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ഞാൻ നമ്മുടെ ഇടയിലെ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് നീ ഇന്ന് കളിയായി എന്നോട് പറഞ്ഞത്. ഉടൻ തന്നെ നിന്റെ ഈ ലക്ഷ്യം വെളിപ്പെടും,” എന്ന് ശിവൻ പറഞ്ഞു; ദേവിയുടെ കോപം ഉണർത്തിയ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ടു, അവൻ അവളോടു വീണ്ടും ആശ്വാസം നൽകി.