ശിവപുരാണമ്

ഹരി, വിരിഞ്ചി, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, ദേവന്മാർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നതായി ഭഗവാൻ ശിവൻ പറഞ്ഞു: “ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം തീർന്നു, ലജ്ജയോ കലഹമോ വേണ്ട, സന്തോഷത്തോടെ ദേവലോകത്തേക്ക് മടങ്ങൂ.” ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തശേഷം, ദക്ഷയാഗം നശിപ്പിച്ച ദേവാദിദേവൻ, ഗിരിജയോടും തന്റെ ഭൃത്യന്മാരോടും കൂടി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ആ മഹാശക്തൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി. ശോകം മാറി, മഹത്തായ പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തു, മഘവാൻ ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, അനേകം മുഖങ്ങളുള്ള ദേവന്മാർ ആനന്ദത്തോടെ തങ്ങളവിടെ നിന്ന് ദേവലോകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ശിവൻ അപ്രത്യക്ഷനായശേഷം, ഗിരിജയെയും ഭൃത്യന്മാരെയും കൂട്ടി എവിടേക്ക് പോയി? എവിടെ വസിച്ചു? അവിടെ എന്താണ് ചെയ്തത്? ദേവന്മാരുടെ പ്രിയനായ ദേവാദിദേവന്റെ വാസസ്ഥലമായ, അത്ഭുതകുഹരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മഹാമന്ദരപർവ്വതം, ശിവന്റെ തപസ്സിനായി ആസ്വദനീയമായ വാസസ്ഥലമായി മാറി. ശിവൻ ആ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ വസിച്ച് മഹാ തപസ്സുചെയ്തു. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ശിവന്റെ പാദധൂളി സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആനന്ദം ആ മന്ദരപർവ്വതത്തിന് ലഭിച്ചു. ആ പർവ്വതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം, ആയിരം വായുകൾ കൊണ്ടും, കോടിക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിലും, പൂർണ്ണമായി വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. എനിക്ക് അതിന്റെ വിശേഷം വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; കാരണം മറ്റുപർവ്വതങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം അത്രയും അതിശയകരമല്ല. പക്ഷേ, ഇത്രയൊന്നാണ് പറയാൻ കഴിയുന്നത്: ദേവന്റെ വാസയോഗ്യമായ അത്യപൂർവ്വ സൗന്ദര്യവും സമൃദ്ധിയും ഈ പർവ്വതത്തിന് ഉണ്ട്. ഗിരിജയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഭഗവാൻ ശിവൻ ഈ മനോഹരമായ പർവ്വതത്തെ തന്റെ അന്തർപുരമായി തെരഞ്ഞെടുത്തു. പർവ്വതത്തിന്റെ അടിവാരങ്ങൾ, ശുദ്ധമായ കല്ലുകളും മരങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശിവനും പാർവതിയും അവിടെ സ്ഥിരമായി പാർക്കുന്നതിനാൽ, ലോകത്തെ മുഴുവനും അതിജീവിക്കുന്ന മഹിമയും ആ പർവ്വതത്തിന് ലഭിച്ചു. ലോക മാതാപിതാക്കളായ ശിവപാർവതികൾ അവിടത്തെ ജലങ്ങൾ കുളിക്കാനും കുടിക്കാനുമുപയോഗിച്ചതിനാൽ, ആ പർവ്വതം പുണ്യപ്രദമായതിനാൽ അതിന്റെ മഹത്വം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു. തണുത്ത, സുതാര്യമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെ സ്പർശം, ഗന്ധം നിറഞ്ഞ നദികൾ, കുളങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ—ഇവയാൽ ആ പർവ്വതം പർവ്വതരാജാവായി അഭിഷിക്തനായി. രാത്രിയിൽ, ശിഖരത്തിൽ ചന്ദ്രൻ കിരീടമായി തിളങ്ങുന്നു, അതിനെ രാജച്ഛത്രം പോലെ അലയിക്കുന്നു. പർവ്വതത്തിലെ യുവതികളുടെ കളിയുള്ള കൈകൾ, രാജവത്സലതയുള്ള ചാമരങ്ങൾ പോലെ പർവ്വതത്തെ അണിയിക്കുന്നു. പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ പർവ്വതം കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ സൗന്ദര്യം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു. പക്ഷികൾക്കു കുലിക്കലും, കാറ്റിൽ ഉയർന്നതരിച്ചലും, ഇടവേളകളില്ലാതെ വീഴുന്ന പൂക്കളും, തൂങ്ങുന്ന ഇലകളും—ഇവയാൽ പർവ്വതരാജാവ്, വൃക്ഷമുനികളുടെ കുലുക്കിയ കുരുനാരുകളാൽ, വിജയാശംസകൾ അർപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആരാധനാ പ്രാപ്തനാകുന്നു. ചില ശിഖരങ്ങൾ താഴേക്കും, ചിലത് മുകളിലേക്കും, ചിലത് വശങ്ങളിലേക്കും ചായുന്നവയാണു്; അതിനാൽ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയിർന്നു വരികയോ, പാതാളത്തിലേക്ക് വീഴുകയോ ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ആ പർവ്വതം ആകാശത്തുകൂടി സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെയും, ലോകം മുഴുവൻ കാണുകയും, നിത്യനൃത്തം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെയും കാണാം. ആഴമുള്ള ഗുഹാമുഖങ്ങൾ ദിവസേന തുറക്കപ്പെടുന്നു; അകത്തളങ്ങളിലൂടെയും, അദ്ഭുതസൗന്ദര്യത്തിൽ തൃപ്തിയില്ലാതെ പർവ്വതം യawning ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്. ലോകം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുന്നതും, സമുദ്രം കുടിക്കുന്നതും, ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് ഛർദ്ദിക്കുന്നതും, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളോടൊപ്പം ഉല്ലാസിക്കുന്നതും പോലെ ആ പർവ്വതം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവിടെ, കണ്ണാടിപോലെയുള്ള ഗുഹകളിലും, കനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളുടെ തണലിലും, അശ്രാന്തമായ ഹർമ്യങ്ങളിൽ, ശിവപാർവതികൾ ഇരിക്കുന്നിടങ്ങളിൽ, നദികളുടെ തണുത്ത കാറ്റുകൾ സുഖപ്രദമായിരിക്കുന്നു. ഈ പർവ്വതം, സകലദിശകളിലും അതിജീവ്യമായത്, ശിവൻ, ത്രയീനെത്രൻ, റൈഭ്യയുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് സ്മരിച്ചശേഷം അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനുശേഷം, മഹേശ്വരൻ ആന്തർപുരത്തിലെ മനോഹരമായ തോട്ടത്തിൽ പാർവതിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കാലം കടന്നപ്പോൾ, ജനസംഖ്യ വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, ശുംഭനും നിശുംഭനും എന്ന സഹോദരരായ രണ്ടു അസുരന്മാർ ജനിച്ചു. അവരുടെ ശക്തമായ തപസ്സിനെ പ്രതിഫലമായി, ബ്രഹ്മാവു് ലോകത്തിലെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നുമുള്ള അവജയം അവർക്കു നിഷേധിച്ചു. അമ്പികയുടെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ഗർഭത്തിൽ നിന്നല്ലാത്ത, പുരുഷന്മാരാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടാത്ത, ജയിക്കാനാകാത്ത ധൈര്യമുള്ള ഒരു കന്യകയാൽ മാത്രം തങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ട് മരണം അനുഭവിക്കുമെന്ന് അവർ ബ്രഹ്മാവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മാവു് ‘അങ്ങനെയാകട്ടെ’ എന്നു സമ്മതിച്ചു. അതിനുശേഷം, അവർ ഇന്ദ്രനെയും മറ്റു ദേവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച് ലോകം കൈവശപ്പെടുത്തി; വേദപാരായണവും യാഗങ്ങളുമെല്ലാം ബലാൽക്കാരംകൊണ്ട് നിർത്തിച്ചു. അവരുടെ നാശത്തിനായി, ബ്രഹ്മാവു് വീണ്ടും ദേവാദിദേവനോട് അപേക്ഷിച്ചു; ആവശ്യമായിടത്ത്, രഹസ്യമായി ഉപാലപിക്കുകയും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. “നിറങ്ങളുടെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, നിർമോഹമായ കന്യകയെ ദേവന്മാർക്കു നൽകണം; അവൾ ശുംഭനും നിശുംഭനും സംഹരിക്കും,” എന്നു ബ്രഹ്മാവു് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, സൃഷ്ടികർത്താവിന്റെ അപേക്ഷ കേട്ടശേഷം, നീലചുവപ്പൻ ഭഗവതി, കാളിയായി, രഹസ്യമായി ശിവനെ ഉപാലപിച്ചുപോലെ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, സ്വർണ്ണവർണമായ ഭഗവതി, കോപത്തോടെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്കു് ഇങ്ങനെയൊരു നിറത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനെ എത്രകാലം അടിച്ചമർത്താനാകും? നിങ്ങൾക്ക് വിരക്തിയാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ എന്നോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു? ഈ ലോകത്തിൽ കൃത്യമായുള്ള ദൈവത്തിന് എന്തും അസാധ്യമല്ല. സ്വന്തം ആത്മാവിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവർക്കു് ഭോഗം ആനന്ദത്തിനുള്ള മാർഗ്ഗമല്ല; അതുകൊണ്ടാണ് കാമൻ ചിതലായത്. ഭർത്താവിന് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത, അവയവസൗന്ദര്യത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായ സ്ത്രീയും, മറ്റു ഗുണങ്ങളൊക്കെയുണ്ടായാലും, വെറുതെയാണവളുടെ ജനനം. ഭർത്താവിന്റെ ആനന്ദത്തിനായി മാത്രമാണ് സ്ത്രീകളുടെ സൃഷ്ടി; അല്ലെങ്കിൽ, മറ്റെന്തിനാണ് സ്ത്രീയുടെ അത്രയും ഗുണങ്ങൾ?” ഇങ്ങനെ, ശിവപാർവതികളുടെ അന്തർപുരത്തിൽ, ദേവതകളും അസുരന്മാരും തമ്മിലുള്ള ഈ ദിവ്യചരിത്രം പർവ്വതരാജൻ മന്ദരത്തിൽ പടർന്നുപോയി.