ശിവപുരാണമ്

ഭദ്രൻ, അഗ്നിയുടെ ജ്വാലപോലുള്ള ഒരു ഉഗ്രബാണം എടുത്ത്, അതി ശക്തിയായി വിഷ്ണുവിന്റെ മഹാവക്ഷസ്സിൽ പതിച്ചു. ആ ബാണം അതിവേഗത്തിൽ വീണപ്പോൾ, വിഷ്ണു അത്യന്തം വേദനയാൽ അലഞ്ഞ്, അശക്തനായി നിലംപതിച്ചു. എന്നാൽ, ഒരു നിമിഷത്തിനുശേഷം ഹരി തിരിച്ചെത്തി, ഉണർന്നു എഴുന്നേറ്റു, തന്റെ ദിവ്യായുധങ്ങൾ എല്ലാം ഭദ്രനിലേക്ക് പ്രയോഗിച്ചു. വാണങ്ങളുടെ സേനാധിപതിയായ വിഷ്ണു, ഭയങ്കരമായ പ്രതിബാണങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ച് ആ ബാണങ്ങളെ എല്ലാം തുരത്തിക്കളഞ്ഞു. ഇതോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ചുവപ്പായി, തന്റെ പേരുകേട്ട ഒരു മഹാബാണം തടസ്സമില്ലാതെ ഭദ്രനിലേക്കു വിട്ടുവിട്ടു. പക്ഷേ, ഭദ്രൻ തന്റെ ഭദ്രാഹ്വയ എന്ന ഉത്തമബാണം കൊണ്ട് അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു. ആ ബാണം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് മുൻപേ, ഭദ്രൻ അതിനെ നൂറു കഷണങ്ങളാക്കി മധ്യാകാശത്തിൽ തന്നെ ചിതറിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഒരു ബാണം കൊണ്ട് ശാർംഗം വില്ല് വിച്ഛേദിച്ചു, രണ്ടുപേരിൽ ഗരുഡയുടെ ചിറകുകൾ മുറിച്ചു. ഇതെല്ലാം ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ നടന്നു, അത്ഭുതംപോലെയാണ് തോന്നിയത്. പിന്നെ യോഗശക്തിയാൽ വിഷ്ണു തന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ഭയങ്കര ദിവ്യപുരുഷന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വഹിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് പുറത്ത് വന്നു. എന്നാൽ ഭദ്രൻ, ശങ്കരൻ ത്രിപുരാസുരരെ നശിപ്പിച്ചപോലെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവരെ എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു. ഭദ്രൻ തന്റെ കണ്ണിലൂടെ പുറപ്പെടുന്ന അഗ്നിയാൽ അവരെ ദഹിപ്പിച്ചു. ഇതിനെത്തുടർന്ന് വിഷ്ണു കൂടുതൽ ക്രുദ്ധനായി ചക്രം ഉയർത്തി. അപ്പോൾ, ആ വീരൻ ചക്രം എറിയാൻ തയ്യാറായി. ഭദ്രൻ അതു കണ്ട്, ഹാസ്യപൂർവം നോക്കി, അത്ഭുതകരമായി ആ മഹാബലമുള്ള ചക്രം അചഞ്ചലമാക്കി മാറ്റി. വിഷ്ണു അതു എറിയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സാധിച്ചില്ല; ചക്രം കൈയിൽ നിലച്ചതോടെ വിഷ്ണു ഒരുകൈ ഉയർത്തി, അശക്തനായി, കല്ലുപോലെയും പ്രാണരഹിതനായ പശുവിനെപ്പോലെയും അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ആനകളുടെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ കാണിക്കുന്ന സിംഹംപോലെ വിഷ്ണു നില്ക്കുമ്പോൾ, ഈ ദുഷ്പ്രസ്ഥിതിയിൽ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഉണർന്നു, സിംഹത്തിനെതിരെ കാളകൾപോലെ ഉരുണ്ടുവന്നു. അവർ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, ഉഗ്രതയോടെ യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വന്നു. ഭദ്രൻ അവരെ, ഹരിയുടെ കാഴ്ചയിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾപോലെ, അപ്രധാനരായി കണക്കാക്കി. രുദ്രന്റെ സ്വരൂപമായ ആ വീരൻ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭയങ്കരമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ഭയമില്ലാതെ, അജയനായ് നില്ക്കുന്നു. ശതമുഖനായി അറിയപ്പെടുന്നവന്റെ വലതുകൈ, വജ്രം പിടിച്ചുകൊണ്ട്, അതു കൊണ്ട് പ്രഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ വജ്രംകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകൾ രക്തത്തിൽ മുക്കിയിട്ടും, അവയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു, അവയുടെ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു. ആ പ്രഭുവിന്റെ ശക്തിയാൽ അവരുടെ മഹത്വം നിലച്ചുപോയി; അങ്ങനെ ദേവന്മാർക്ക് ഭദ്രന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി. ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, അവരവരുടെ അവയവങ്ങൾ അചഞ്ചലമായി, ദേവന്മാർ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഭദ്രന്റെ വീരത്വത്തിലും പ്രഭയിലും അവർക്കു പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭദ്രൻ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങളാൽ, ഓടുന്ന ദേവന്മാരെ ഉഗ്രമായ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; മാഘം മഴപെയ്യുമ്പോൾ മലകളിൽ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ. ആ വീരന്റെ അനേകം കൈകൾ ഇരുമ്പ് ഗദകളെപ്പോലെ, ജ്വലിക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് കത്തിത്തിളങ്ങി; അതിനാൽ തീപാറുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെയാണ് അവയുടെ ഭംഗി. അനേകം ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും വിട്ട്, ആ വീരൻ പ്രകാശിച്ചു; സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ സർവ്വജഗത്തിനെ സൃഷ്ടിച്ച പ്രഭുവിനെപ്പോലെ. സൂര്യൻ ഭൂമിയെ തന്റെ കിരണങ്ങളിൽ മൂടുന്നതുപോലെ, ആ വീരൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദിശകളെ മുഴുവൻ തന്റെ ബാണങ്ങളാൽ മൂടി. ഭദ്രന്റെ സ്വർണ്ണഭൂഷിതമായ ബാണങ്ങൾ ആകാശവട്ടത്തിൽ ചുറ്റി, മിന്നലുകൾപോലെ തിളങ്ങി. ആ വീരന്മാർ ദേവന്മാരുടെ ജീവൻ വേർപെടുത്തി, പാമ്പുകൾ തങ്ങളുടെ രക്തം കുടിക്കുന്നതുപോലെ, രക്തം കുടിച്ചു. ചിലവരുടെ കൈകൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു, ചിലവരുടെ മുഖം ചിതറിപ്പോയി, ചിലവരുടെ കിഴുത്ത് വീർപ്പിളക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ അമരന്മാർ നിലംപതിച്ചു. ബാണങ്ങൾ കുത്തിയ ശരീരങ്ങൾ, സംയുക്തങ്ങൾ തകർന്ന കണ്ണുകൾ മേലോട്ടുചായ്ച്ച, ചിലർ മരിച്ച നിലയിൽ നിലത്തുവീണു, ഭൂമിയിൽ ലയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചും ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ ആഗ്രഹിച്ചും. ചിലർ ഒരുമിച്ച് കയറി, ഒരുമിച്ച് ഉരുകി; ചിലർ ഭൂമിയിലെ പർവ്വതഗുഹകളിൽ പ്രവേശിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ ആകാശത്തേക്കും, ചിലർ ജലത്തിലേക്കും പോയി. അങ്ങനെ ആ വീരൻ, ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ, അവയവങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടവനായി തിളങ്ങി. ഭൈരവൻ ത്രിപുരാസുരരെ നശിപ്പിച്ചപോലെ, ഭദ്രൻ തന്റെ ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സർവ്വഭൂതങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ ദേവസേന മുഴുവൻ, ദയനീയമായ, ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ച്, ഭദ്രനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. ദേവഗണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വീരന്മാരിൽനിന്ന് ഒരു ഭയങ്കര രക്തനദി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി; അതു ജീവികൾക്ക് ഭയാനകത്വത്തിന്റെ സൂചനയായി. യാഗഭൂമി രക്തത്തിൽ മുഴുകി, ചുവപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ, രാത്രിപോലെയുള്ള ഇരുണ്ട രൂപം കൈവരിച്ചു; കൈശികി തന്റെ സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ആ മഹത്തായ ഉഗ്രസംഘർഷം നടക്കുമ്പോൾ, ഭൂമി തന്നെ ഭയത്തിൽ വിറച്ചു. മഹാസമുദ്രം വലിയ തിരകളും ചുഴലിക്കാറ്റുകളും കൊണ്ട് ഉണർന്നു; ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കകൾ വലിയ അശുഭസൂചനയായി വീണു, മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശാഖകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. സർവ്വദിക്കുകളും അശുഭമായി, ദുഷ്ടവായു വീശി; അയ്യോ, ഇതൊരു അക്രമമാണ്—ഈ അശ്വമേധയാഗം യുക്തിയില്ലാത്തതാണു, യജമാനൻ ദക്ഷൻ എന്നിട്ടും, ബ്രഹ്മപുത്രനും പ്രജാപതിയുമാണ് എന്നിട്ടും. ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരും സഭാസഭ്യരും, ഗരുഡധ്വജനായ വിഷ്ണുവാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; ഇന്ദ്രൻമാർ നേതൃത്വം നൽകുന്ന ദേവന്മാർ നേരിട്ട് തങ്ങളുടെ ഹവിഭാഗം നേടി. എന്നാൽ യജമാനനും, പുരോഹിതന്മാരും, യാഗവും ഒത്തുചേർന്ന്, ഉടൻ തലവെട്ടപ്പെടലെന്ന അനർഹമായ ഫലം നേരിടേണ്ടിവന്നു. അതുകൊണ്ട്, വേദത്തിൽ നിർദേശിക്കാത്തതും, പ്രഭുവാൽ അനുമതിയില്ലാത്തതും, ഒരിക്കലും ആചരിക്കരുത്.