ശിവപുരാണമ്

ആ സമയത്ത്, അഗ്നിപോല ദാഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭയാനകമായ അമ്പ് കൈയിൽ എടുത്തു, അതിക്രമശാലിയായ, പ്രശസ്തനായ ഗണനാഥൻ ധൈര്യത്തിലും ക്രൂരതയിലും തിളങ്ങി. ആ അമ്പ് വലിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അമ്പച്ചുമട്ടും വായും ചേർന്ന അവന്റെ കൈ, നെറ്റിയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരുന്ന ഒരു വിഷസർപ്പംപോലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അപ്പോൾ അവന്റെ കൈയിൽ ഉയർത്തിയിരുന്ന ആ അമ്പ്, മഹാസർപ്പം കടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറു പാമ്പുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. ശിവവീര്യത്തിൽ മഹാശക്തനായ ഭദ്രൻ, ദുഷ്ടതയോടെ, അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള അമ്പ് എടുത്ത്, അക്ഷയനായ വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ കുത്തി. ആ അമ്പ് നെറ്റിയിൽ തട്ടി, മുമ്പ് അപമാനിതനായ വിഷ്ണു കോപത്തോടെ ഗണനാഥനോടു തിരിഞ്ഞു, ഒരു കാള ഒരു സിംഹത്തോടു എങ്ങിനെയോ അങ്ങനെ. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണു ക്രൂരമായ മുഖത്തോടും, മിന്നലുപോലുള്ള വലിയൊരു അമ്പുമായും, സർപ്പംപോലെയുള്ള ഗണാധിപന്റെ കൈയിൽ കുത്തി. അതിന് മറുപടിയായി, ശക്തിയാർന്ന വീരഭദ്രൻ, പത്തായിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലുള്ള ഒരു അമ്പ് അതിവേഗത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിലേക്കയച്ചു. പിന്നെ വിഷ്ണു ഭദ്രനെ വീണ്ടും തല്ലി, ഭദ്രനും വിഷ്ണുവിനെ അതുപോലെ തന്നെ തല്ലി; ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇരുവരും അമ്പുകളാൽ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു. ഇരുവരും അതിവേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ വിടുമ്പോൾ, അതികഠിനവും രോമാഞ്ചം പകരുന്നതുമായ ഒരു മഹാസമരം അവരിടയിൽ ഉണർന്നു. ആ മഹാസമരം കണ്ട ദേവതകൾ ആകാശത്ത് “അയ്യോ!” എന്നു വിളിച്ചുയർത്തി. അപ്പോൾ ഭദ്രൻ, അഗ്നിജ്വാലപോലുള്ള ഒരു അമ്പ് എടുത്ത്, വിഷ്ണുവിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ ഉഗ്രതയോടെ കുത്തി. അതിവേഗത്തിൽ വീണ ആ അമ്പ് വിഷ്ണുവിനെ കടുത്ത വേദനയിൽ ആക്കി, അവൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ നിലംപതിച്ചു. എന്നാൽ, ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ്, ഹരിഃ തിരിച്ചുറപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റു, ദിവ്യായുധങ്ങൾ എല്ലാം ഭദ്രനു നേരെ വിട്ടു. അമ്പുകളുടെ സൈന്യാധിപനായ വിഷ്ണു, ഭയാനകമായ പ്രത്യയുധങ്ങളാൽ ആ അമ്പുകൾ എല്ലാം ഉടനെ തുരത്തിവിട്ടു. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണു, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ പേരിട്ട ഒരു അമ്പ് തടസ്സമില്ലാതെ ഗണനാഥനിലേക്കു വിട്ടു. പക്ഷേ, ഭദ്രൻ തന്റെ ഭദ്രാഹ്വയ എന്ന ഉത്തമമായ അമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു. ലക്ഷ്യത്തിലെത്തും മുമ്പേ, ഭദ്രൻ അതിനെ നൂറായി മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. പിന്നെ, ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ശാരംഗ ധനുസ്സും, രണ്ടുകൊണ്ട് ഗരുഡന്റെ ചിറകുകളും മുറിച്ചു. ഈ കാര്യങ്ങൾ കണ്ണുമടക്കുന്നതിനുള്ള സമയത്ത് തന്നെ നടന്നു; അത്ഭുതംപോലായിരുന്നു. അപ്പോൾ, യോഗശക്തിയാൽ വിഷ്ണു തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര ദിവ്യപുരുഷന്മാരെ പുറത്ത് വിടുകയും ചെയ്തു. അവർ ആയിരക്കണക്കിന് പേർ, കൺച്, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശം വച്ച് പുറത്ത് വന്നു. എന്നാൽ, ഭദ്രൻ അവരെ എല്ലാം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദഹിപ്പിച്ചു, ശങ്കരൻ ത്രിപുരപുരികളെ പോലെ. ശക്തിയുള്ള ഭദ്രൻ തന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്ന അഗ്നിജ്വാലകൊണ്ട് അവരെ ദഹിപ്പിച്ചു. അതിനെത്തുടർന്ന് വിഷ്ണു അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കോപത്തോടെ തന്റെ ചക്രം ഉയർത്തി. ആ വീരൻ ചക്രം എറിയാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ, ചക്രം ഉയർത്തിയുള്ള വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു, ഗണനാഥൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ അചഞ്ചലമാക്കി; ആ ഭയാനകവും അപാരവുമായ ചക്രം അവിടെ തന്നെയായി. ചക്രം എറിയാൻ വിഷ്ണു ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, അവനാൽ കഴിയില്ല; അവൻ ഒരു കൈ ഉയർത്തി ചക്രം പിടിച്ചുകൊണ്ടു, ക്ഷീണിച്ചവനായി അവിടെ അചഞ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു. അവൻ ഒരു ശിലപോലെയും, ജീവശക്തി ഇല്ലാത്തവനോ കൊമ്പുമുറിഞ്ഞ കാളപോലെയും അചേതനനായി നിന്നു. ഒരു സിംഹം പല്ല് കാട്ടുന്നതുപോലെ വിഷ്ണു നിന്നു; വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ കണ്ടു, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഗണനാഥന്റെ പ്രേരണയിൽ, കാളകൾ സിംഹത്തിനെതിരെ പോവുന്നതുപോലെ ഉണർന്നു മുന്നോട്ട് പായിച്ചു. അവർ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ, ഭദ്രൻ അവരെ വിഷ്ണു കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതുപോലെ, ചെറുതായി കണ്ടു. രുദ്രന്റെ പ്രത്യക്ഷരൂപമായ ആ വീരൻ, തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട യോദ്ധാക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗർജ്ജന ചിരിയോടെ അവിടെ ഭയമില്ലാതെ അജയ്യനായി നിന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, ശതമുഖന്റെ വലതുകൈ, വജ്രം പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, വജ്രം അണിഞ്ഞതുപോലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. മറ്റു ദേവന്മാരുടെ കൈകൾ, രക്തം ചൊരിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, അവർക്ക് ശക്തിയില്ലാത്തവരുടെ കൈകളെപോലെ ദുർബലമായി, അവരുടെ ശ്രമം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ തളർന്നു. അങ്ങനെ, ആ പ്രഭുവിന്റെ ശക്തിയാൽ, ദേവന്മാരുടെ മഹത്വം ഒടുങ്ങി, അവർക്ക് ആ വീരന്റെ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയാതെപോയി. ഭയത്താൽ കഠിനമായ അവസ്ഥയിലായി, അവർ ഓടിപ്പോയി; യുദ്ധത്തിന്റെ ആ കലഹത്തിൽ, വീര്യത്തിലും തേജസ്സിലും തകർന്ന അവസ്ഥയിലായി അവർ നിലകൊണ്ടു. ശക്തിയുള്ള വീരഭദ്രൻ, ഓടിപ്പോകുന്ന ദേവന്മാരെ, മഘൻ പർവതങ്ങളിൽ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ തല്ലി. ആ വീരന്റെ ഇരുമ്പ് മുള്ളുകൾപോലെയുള്ള കൈകൾ, അഗ്നിജ്വാലപോലുള്ള ആയുധങ്ങളാൽ തിളങ്ങി, അഗ്നിശിഖയുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ. അവൻ അനേകം ആയുധങ്ങളും പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ, സൃഷ്ടിക്കാരൻ എല്ലാം സൃഷ്ടികളെ പുറത്ത് വിടുന്നതുപോലെ, ആ വീരൻ പ്രകാശിച്ചു. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ മൂടുന്നതുപോലെ, ആ വീരൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദിക്കുകൾ മുഴുവനും അമ്പുകളാൽ മൂടി. സ്വർണ്ണം അലങ്കരിച്ച ഗണനാഥന്റെ അമ്പുകൾ ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ മിന്നലുപോലെ തിളങ്ങി. ശക്തിമാന്മാരായ ദേവന്മാരെ, ആ വീരന്മാർ അവരുടെ ജീവൻ വിട്ടു പോകുന്നതുപോലെ വേർപെടുത്തി, അവരുടെ രക്തം കുടിച്ചു ആസ്വദിച്ചു. ചിലരുടേത് കൈകൾ മുറിക്കപ്പെട്ടു, ചിലരുടേത് മുഖം കീറപ്പെട്ടു, ചിലരുടേത് ഇക്കരെയും അക്കരെയും കീറപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ ദേവന്മാർ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു. അമ്പുകൾ കുത്തിയ ശരീരങ്ങളുമായി, സന്ധികൾ തകർന്നു, കണ്ണുകൾ മുകളിൽ നോക്കി, ചിലർ ചത്തു വീണു; അവർ ഭൂമിയിൽ ലയിക്കാനോ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരാനോ ആഗ്രഹിച്ചു. കഴിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ കഴിയാതെ, ചിലർ തമ്മിൽ ചേർന്നുപോലും പോയി; ചിലർ ഭൂമിയിലെ പർവതഗുഹകളിൽ ഒളിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ ആകാശത്തിലേക്കും, ചിലർ ജലത്തിലേക്കും കടന്നു; അങ്ങനെ, ആ വീരൻ, അവയവങ്ങൾ എല്ലാം മുറിച്ച നിലയിൽ, ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ തിളങ്ങി.