ശിവപുരാണമ്

അവൻ കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ച്, അതിൽ പൊൻതാരകകളും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ദഹനശക്തിയുള്ള കാട്ടുതീ പോലെ, അവൻ ദേവസഭകളിലുടനീളം അതിവേഗം സഞ്ചരിച്ചു, കൈയിൽ ത്രിശൂലം പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞു. ദേവന്മാർ എല്ലാവരും അവനെ ആയിരം പേരെപ്പോലെയാണ് കണക്കാക്കിയത്. അപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഉഗ്രകോപത്താൽ ഉന്മാദിതയായ ഭദ്രകാളി മുന്നോട്ട് വന്നു. ഭദ്രകാളി ത്രിശൂലത്തിന്റെ ജ്വാലയാൽ ദേവന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ തുളച്ചു; അവളുടെ കൂടെ, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹാനായവൻ പ്രകാശിച്ചു. ആ യുദ്ധത്തിൽ, ഭദ്രകാളി കല്യാണദീപം അകത്തുനിന്ന് പുകകൊണ്ട് ഇരുണ്ടുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഭയങ്കരതയിൽ ദേവന്മാർ ഭയന്നോടി ചിതറിനടന്നു. പലകാലചക്രാവസാനത്തിൽ ശേഷൻ അഗ്നിയുടെ ജ്വാലകൾ ലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, രുദ്രന്മാരിലെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളിലെയും പ്രധാനം ആയ ഭദ്രകാളി, കുതിരപ്പുറത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന സൂര്യനു നേരെ ആക്രമിച്ചു. ഭദ്രകാളി അതിവേഗത്തിൽ ഇടതു കാലുകൊണ്ടു കളിയോടെ സൂര്യന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു; കത്തിയാൽ അഗ്നിയെ, കുന്തങ്ങളാൽ യമനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ആക്രമിച്ചു. തികഞ്ഞ ത്രിശൂലത്താൽ രുദ്രന്മാരെ, ഭാരംകൂടിയ ഗദയാൽ വരുണനെ, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡത്താൽ നിരൃതിയെ, മൂർച്ചയുള്ള ആയുധത്താൽ വായുവിനെ അവൾ ആക്രമിച്ചു. അതുപോലെ, വീരനായ ഗണപതി യുദ്ധത്തിൽ ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത ദേവന്മാരുടെയും ഋഷികളുടെയും സംഘങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. അപ്പോൾ ദേവൻ തന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് സരസ്വതിയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം വെട്ടി, അതുപോലെ ദേവമാതാവിന്റെയും മൂക്കിന്റെ അഗ്രം വെട്ടി. അഗ്നിയുടെ കൈയൊരുത്തി കത്തിയാൽ വെട്ടി; എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ ദേവമാതാവിന്റെ നാവിന്റെ രണ്ട് വിരൽ വീതം വെട്ടി മാറ്റി. അതുപോലെ ദേവി സ്വാഹയുടെ വലതുമൂക്കിന്റെ അഗ്രം നഖത്താൽ വെട്ടി, ഇടതുചുടിയും വെട്ടി മാറ്റി. ഭദ്രകാളി അതിവേഗത്തിൽ ഭഗന്റെ വലിയ താമരപ്പൂ പോലെ ഉള്ള കണ്ണുകൾ പിടിച്ചു പറിച്ചു. പുഷണിന്റെ മുത്തുപോലുള്ള പല്ലുകളുടെ നിര വില്ലിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് അടിച്ചു; അതിനാൽ അവൻ വാക്ക് വ്യക്തമായി പറയാൻ കഴിയാതിരുന്നതായി. ദേവൻ, ചന്ദ്രനെ ഒരു പുഴുവിനെപോലെ തന്റെ വലിയ വിരലിൽ ഒന്നു അമർത്തി, നിലത്തടിച്ചു. ഭദ്രകാളി അത്യന്തം കോപത്തിൽ ദക്ഷന്റെ തല വെട്ടി, ഭദ്രകാളിക്കു തന്നെ അതു നൽകി, വൈരിണി വിലപിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ഭദ്രകാളി ആ വൃന്തംപഴംപോലുള്ള തല കൈപ്പറ്റി യുദ്ധഭൂമിയിൽ പന്തുപോലെ കളിച്ചു. ദക്ഷന്റെ യാഗപത്നി തന്റെ ഭർത്താവുകളുമായി ഒരു ബഹുലികയെപ്പോലെ, ഗണാധിപന്മാരുടെ കാൽ കൈകളാൽ അടിക്കപ്പെട്ടു. അരിഷ്ടനെമി, സോമ, ധർമ, പ്രജാപതി, ബഹുപുത്ര, ആംഗിരസ, കൃഷാശ്വ, കശ്യപ— ഇവരെല്ലാം സിംഹപോലുള്ള വീര്യശാലിയായ ഗണങ്ങൾ കഴുത്തുപിടിച്ച്, കഠിനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, കൈകൊണ്ടു തലയിൽ അടിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ ഭാര്യമാരും മക്കളും, ഭൂതപ്രേതാദികൾ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി; കലിയുഗത്തിൽ ഉന്നതകുലസ്ത്രീകളെ പരപുരുഷന്മാർ പിടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അവസ്ഥ. യാഗവേദി നശിച്ചു; ഉപകരണങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി, യാഗസ്ഥംഭങ്ങൾ തകർന്നു, ഉത്സവം അവസാനിച്ചു, മഹാമണ്ഡപം കത്തിച്ചു, ഗോപുരങ്ങളും തൂണുകളും തകർന്നു. ദേവസേന തകർന്ന് പോയി; സന്യാസിമാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ബ്രഹ്മധ്വനി നിലച്ചു; ജനസംഘം ചിതറിപ്പോയി. ആ യാഗവേദി ദുരന്തംകൊണ്ട് മരുഭൂമിപോലായി; അവിടെ വിലപിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും അവരുടെ സേവകരുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. പ്രധാന ദേവന്മാർ നിലത്തുവീണു; അവരുടെ കൈകൾ, തോളുകൾ, നെഞ്ചുകൾ കുന്തംകൊണ്ടുള്ള പ്രഹരത്തിൽ തകർന്നു, തലകൾ വേർപെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് ദേവന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഗണപതി ഉടനെ യാഗാഗ്നിയിലേക്ക് കടന്നു. ആ ഭയങ്കരൻ, സംഹാരാഗ്നിപോലെയുള്ളവൻ അകത്തുകടക്കുന്നത് കണ്ടാൽ, യാഗം ഭയന്ന്, മാൻ രൂപം ധരിച്ചു ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഭദ്രൻ, ഭയങ്കരമായ തൻ വില്ല് കെട്ടി, അതിന്റെ ശബ്ദം പുറത്ത് വിടുമ്പോൾ അമ്പുകൾ അഴിച്ചു, ആ യാഗത്തെയടുത്തു പിന്തുടർന്നു. വില്ല് മുഴുവൻ ചെവിയിലേക്കു വലിച്ച്, ഇടിമുഴക്കമുള്ള ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ടു; ആ ശബ്ദം ആകാശം, അന്തരീക്ഷം, ഭൂമി മുഴുവൻ മുഴങ്ങിച്ചു. ആ ഭയങ്കരശബ്ദം കേട്ട്, യാഗം "ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു" എന്ന് വിളിച്ചു, ആ വീരൻ അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ തുളച്ചു. അതിനാൽ, അത്യന്തം ഭയത്തിൽ കാൽ തളർന്നു, വിറച്ച്, പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടു, മാൻ രൂപത്തിൽ തല ഇല്ലാതെ ഓടി. സൂര്യനിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടു, വിഷ്ണു പരമകോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, യുദ്ധത്തിനായി ഒരുക്കം ചെയ്തു. അപ്പോൾ, പക്ഷിരാജാവായ, സർപ്പഭക്ഷകനായ, വായുപോലെയുള്ള വേഗത്തിൽ, വളഞ്ഞ സന്ധികളോടെ, എല്ലാ ജീവികളിലും പ്രായത്തിൽ മുൻപുള്ള ഗരുഡൻ അവനെ തൻ തോളിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോയി. ജീവിച്ചിരുന്ന ദേവന്മാർ, ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, വിഷ്ണുവിനെ സഹായിക്കാൻ, ജീവൻ പോലും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറായി മുന്നോട്ട് വന്നു. ദേവന്മാരെയും വിഷ്ണുവിനെയും ഒരുമിച്ചു കണ്ടപ്പോൾ, ഭവനാധിപൻ സിംഹം നരികളെ കാണുമ്പോൾ എങ്ങനെയോ അങ്ങനെ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ, ആകാശത്ത്, ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള കാന്തിയുള്ള, മനോഹരമായ പതാകകളും, കാളയുടെ ചിഹ്നവും അണിഞ്ഞ ഒരു രഥം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന് രണ്ട് ദിവ്യകുതിരകളും, നാലു ചക്രങ്ങളും, അനേകം ദിവ്യായുധങ്ങളും രത്നാഭരണങ്ങളും അലങ്കാരമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. മുൻപുണ്ടായ ത്രിപുരാസുരനോടുള്ള യുദ്ധത്തിലെ അതേ രഥിയായിരുന്നു അതിനു ചാരോടു നിന്നത്. പിന്നെ, ത്രിശൂലധാരി ശിവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ബ്രഹ്മാ ആ ശ്രേഷ്ഠമായ രഥം ഹരിക്ക് സമീപം കൊണ്ടുവന്നു, കയ്യുകൂടി പറഞ്ഞു: "ഭദ്രാ, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, ചന്ദ്രാലങ്കൃതനായ പ്രഭു ആജ്ഞാപിക്കുന്നു—നശിക്കാത്ത ഈ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി, യുദ്ധത്തിനൊരുങ്ങുക.