ശിവപുരാണമ്

വീരഭദ്രന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ശക്തിയുള്ള വീരന്മാർ, ഉരുളികൾ, വാളുകൾ, കുത്തുവാൾ, ചുറ്റികകൾ, വെട്ടിക്കൊള്ളുന്ന ദണ്ഡങ്ങൾ, കത്തികൾ എന്നിവയുമായി ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷാധികാരികളോടൊപ്പം ദേവന്മാരെ ആക്രമിച്ചു. അവരവരുടെ കൈകളിൽ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർ ദേവരെ അടിച്ചു, തകർത്തു, എറിഞ്ഞു, വേഗത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു. "വെട്ടൂ! തകർക്കൂ! എറിക്കൂ! കീറൂ! പിളർത്തൂ!" എന്നൊക്കെ അവര് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. "അടിക്കൂ! ആക്രമിക്കൂ! പിളർത്തൂ! പിഴുതെറിയൂ!" എന്നിങ്ങനെയുള്ള ക്രൂരമായ ശബ്ദങ്ങൾ, കോപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച കഠിനമായ നാദങ്ങൾ, കാതുകളിൽ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി. യുദ്ധത്തിനായി അണിനിരന്ന സൈന്യാധിപന്മാർ എവിടെയൊക്കെയോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ചിലർ കണ്ണുകൾ വടിച്ച് തുറന്നു, ചിലർ അധരവും പല്ലുകളും വായും കടിച്ചു. ആശ്രമങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരുന്നവരെ പിടിച്ചിഴച്ച്, അവർ തപസ്വിമാരെ കൊല്ലുകയും, അവരുടെ അഗ്നിഹോത്രക്കഷായികൾ പിടിച്ചെടുത്ത് തീ വെള്ളത്തിലേക്കെറിയുകയും ചെയ്തു. കലശങ്ങൾ തകർത്തു, രത്നവേദികൾ തകർത്തു, പാടിയും വിളിച്ചും ചിരിക്കയും ആവർത്തിച്ചു. ശിവഭക്തരുടെ പ്രധാനഗണങ്ങൾ രക്തമദ്യം കുടിച്ചു, ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും തകർത്തു, കാള, പാമ്പ്, സിംഹം മുതലായവയുടെ നേതാക്കളെപ്പോലെയുള്ള ഗണപതികൾ ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം നടത്തി. അവര് അനുപമമായ അനേകം പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു; സന്തോഷത്തിൽ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടവർ, ചിലർ സന്തോഷിച്ചു, ചിലർ അടിച്ചു, ചിലർ ഓടി, ചിലർ അശ്രദ്ധമായി സംസാരിച്ചു. ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലർ ചിരിച്ചു, ചിലർ ചാടിക്കയറി; പ്രമഥന്മാർ അവരുടെ ശക്തിയിൽ തിളങ്ങി. ചിലർ മേഘങ്ങളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ചിലർ സൂര്യനെ പിടിക്കാൻ ചാടിക്കയറി, ചിലർ കാറ്റിനൊപ്പം ഓടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; ഈ ഭയങ്കര പ്രമഥന്മാർ ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ടു. ചിലർ വലിയ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, വലിയ പാമ്പുകളെപ്പോലെ, ഗരുഡനെപ്പോലെ ചുറ്റി നടന്നു; ദേവന്മാർ പോലും രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടി, അവർ ആകാശത്ത് പർവതശൃംഗങ്ങൾ പോലെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. ചിലർ ജാലകങ്ങളും ചുമരുകളും ബലക്കെട്ടുകളും ഉള്ള വീടുകൾ പിഴുത് എടുത്ത് വെള്ളത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു; പ്രമഥന്മാർ മേഘങ്ങൾ പോലെ കറുത്തവർ, ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു. വാതിലുകളും മതിലും മാളികകളും മറിച്ചും തകർത്തും, യാഗശാല തകർന്നു, അർത്ഥരഹിതമായ ഒരു വാക്കുപോലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. വീടുകൾ പിഴുതെടുക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾ "അയ്യോ രക്ഷകനേ! അച്ഛാ! മകനേ! സഹോദരനേ! അമ്മേ!" എന്നിങ്ങനെ നിരാശയിൽ നിലവിളിച്ചു. വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച പ്രധാന ദേവന്മാർ ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും ആകമാനിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ദേവന്മാർ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവരുടെ ശരീരം നിർദോഷമായിരുന്നിട്ടും കുറ്റവാളികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടു, ഗണപതികളുടെ പ്രധാനനായകൻ കോപിച്ചു. അപ്പോൾ, എല്ലാ ശക്തികളെയും കീഴടയ്ക്കുന്ന ത്രിശൂലം എടുത്ത്, കയറ്റം നിറഞ്ഞ കണ്ണും ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങളും കൊണ്ട്, വായിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറത്ത് വിട്ട്, അവൻ ദേവന്മാരെയും ഓടിച്ചു; സിംഹം എലിപന്തികളെ പിരിച്ചോടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ അതിഭംഗിയായി ദൃശ്യമായി. കാശിയിൽ ഒരു ഭ്രാന്തൻ പോലെയും, അവൻ ദേവസൈന്യത്തെ കലക്കി. വലിയ തടാകത്തിൽ കാട്ടാനയുടെ നേതാവുപോലെ, നീലയും വെളുപ്പും ചുവപ്പും ചേർന്ന നിറങ്ങൾ അവൻ പ്രകടിപ്പിച്ചു. കടുവതോലുടുത്ത്, പൊൻ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വസ്ത്രം ധരിച്ചു. ദേവസമൂഹങ്ങളിൽ അതിവേഗം ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ച് അവൻ സഞ്ചരിച്ചു; ദേവന്മാർ അവനെ മാത്രം ആയിരം പേരെന്നപോലെ കണ്ടു. ഭദ്രകാളി, ഉഗ്രകോപത്താൽ ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ്, മുന്നോട്ട് വന്നു. അവളുടെ ത്രിശൂലത്തിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറത്ത് പൊങ്ങി, യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ തുളച്ചു; രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച മഹാത്മാവായ അവളോടൊപ്പം ഗണപതി തിളങ്ങി. ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ, കാലാന്ത്യത്തിലെ പുകമൂടിയ അഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള ഭദ്രകാളിയുടെ പ്രകാശം ദേവന്മാരെ പേടിച്ച് ചിതറിച്ചു. അപ്പോൾ, ലോകങ്ങൾ ശേഷനാഗന്റെ അഗ്നിയിൽ നശിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ, രുദ്രന്മാരുടെയും ഗണങ്ങളുടെയും മേധാവിയായ ഭദ്രകാളി, കുതിരപ്പുറത്തു സഞ്ചരിക്കുന്ന സൂര്യനെ ആക്രമിച്ചു. ഭദ്രകാളി വലതുകാലിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടു സൂര്യന്റെ തല അടിച്ചു; വാളുകൊണ്ട് അഗ്നിയെ ആക്രമിച്ചു, കുന്തം കൊണ്ട് യമനും യമപത്നിയെയും ആക്രമിച്ചു. സൗകര്യത്തോടെ, ശക്തനായ ഗണനാഥൻ, ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത ദേവസമൂഹങ്ങളെയും ഋഷിമാരെയും യുദ്ധത്തിൽ തകർത്തു. ദൈവം തന്റെ നഖത്തിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് സരസ്വതിയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം മുറിച്ചുമാറ്റി, ദേവമാതാവിന്റെയും അതുപോലെ. കത്തിയാൽ അഗ്നിയുടെ കൈ മുറിച്ചുമാറ്റി; എല്ലാവർക്കുമുമുന്നിൽ ദേവമാതാവിന്റെ നാവിന്റെ രണ്ടു വിരൽ വീതം നീളം മുറിച്ചു. അതു പോലെ, സ്വാഹാദേവിയുടെ വലത് മൂക്കിന്റെ അഗ്രം നഖത്താൽ മുറിച്ചു, ഇടത് മുലയും മുറിച്ചു. ഭദ്രകാളി അതിവേഗത്തിൽ ഭഗന്റെ വലിയ താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ പിടിച്ചെടുത്തു. ഗണപതി തന്റെ വില്ലിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് പൂഷന്റെ മുത്തുപോലെയുള്ള തിളങ്ങുന്ന പല്ലുകൾ തകർത്തു, അതിനാൽ പൂഷൻ വ്യക്തമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതായി. തുടർന്ന്, ദൈവം തന്റെ വലിയ വിരലാൽ ചന്ദ്രനെ ഒരു പുഴുവിനെയെന്നപോലെ ഒരു നിമിഷം അമർത്തി, നിലത്ത് ചുരണ്ടി. ഉഗ്രകോപത്തിൽ ഭദ്രകാളി ദക്ഷന്റെ തല മുറിച്ചു, ഭദ്രകാളിക്കുതന്നെ നൽകി, വൈരിണി വിലപിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ, ഭദ്രകാളി ആ തല കൈപ്പന്ത് പോലെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കളിച്ചു. അപ്പോൾ ദക്ഷന്റെ യാഗപത്നി, തന്റെ ഭർത്താക്കളോടൊപ്പം ഒരു ബോംബലത്തെപ്പോലെ, ഗണപതിമാർ കാൽകൊണ്ടും കൈകൊണ്ടും അടിച്ചു. അരിഷ്ടനേമി, സോമ, ധർമ്മ, പ്രജാപതി, ബഹുപുത്ര, ആംഗിരസ, കൃഷാശ്വ, കശ്യപൻ എന്നിവരെ ഗണപതികൾ സിംഹങ്ങളെപ്പോലെ കഴുത്ത് പിടിച്ച്, കഠിനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, തലയിൽ മുട്ടുകൊണ്ട് അടിച്ചു. ഈവണ്ണം, വീരഭദ്രനും ഭദ്രകാളിയും നയിച്ച ശിവഗണങ്ങൾ ദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും തകർത്തു, യാഗശാലയും ദക്ഷയാഗവും നശിപ്പിച്ചു.