ശിവപുരാണമ്

ദേവതകൾക്ക് മന്ത്രങ്ങൾ വഴി ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും, അവരിൽ ആരും മനസ്സിൽ വലിയ അലോചനയോടെ, ആ ശുഭത്വത്തിന് അർഹമായ പങ്ക് നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല; അവർ അത് നിരസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവരുടെ തന്നെ വാക്കുകൾ സത്യം ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, ഫലപ്രദമാകാതെ പോയപ്പോൾ, ആ ഭ്രാന്തരായ ദേവതകൾ ബ്രഹ്മയുടെ അനന്ത ലോകത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ദേവതകളുടെ സംഘങ്ങളുടെ നേതാവ്, വിശ്ണു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവതകളോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ചുകൊണ്ട്, മന്ത്രങ്ങൾക്ക് ആദരവ് നൽകാതെ അവരെ അവഗണിച്ചു.” “ഈ യാഗത്തിൽ ദേവതകൾ നമ്മെ ഇങ്ങനെ അപമാനിച്ചതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ ജീവൻമാരോടൊപ്പം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അഭിമാനം നീക്കം ചെയ്യും,” എന്നവൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, കോപത്തിൽ പുളഞ്ഞ്, ആ പ്രഭു തന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നുള്ള അഗ്നിയാൽ യക്ഷന്മാരുടെ മഹാ യാഗവേദി ചിതറിച്ചു, ഹരൻ മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ. പിന്നെ, ആ സംഘങ്ങളുടെ അദ്ധ്യക്ഷന്മാർ, മലകളെ പോലെ ഉയർന്ന രൂപങ്ങളോടെ, യാഗകമ്പികൾ പൊട്ടി, പുരോഹിതന്മാരുടെ കഴുത്തിൽ കയറ്റി. അവർ യാഗത്തിനുള്ള വിവിധ പാത്രങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു, യാഗസാമഗ്രികൾ എടുത്ത് ഗംഗാനദിയിൽ എറിഞ്ഞു. അവിടെ, ദൈവീയ ഭക്ഷണവും പാനീയവും, മലകളെ പോലെ വലിയ കൂമ്പാരങ്ങൾ, അമൃതം ഒഴുകുന്ന പാൽനദികൾ, സമൃദ്ധമായ തൈരിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ—all ഉണ്ട്. അവിടെ, എല്ലാ തരത്തിലുള്ള മാംസങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ, രുചികരമായ പാനീയങ്ങൾ, ചവിട്ടാനും ചുരുട്ടാനും കഴിയുന്ന വിഭവങ്ങൾ—all ഉണ്ട്. ആ വീരന്മാർ തങ്ങളുടെ വായിൽ കൊണ്ട് ഇവയെല്ലാം തിന്നു, കവർന്നു, ചിതറിച്ചു; വജ്രം, ചക്രം, വലിയ ഉരുൾ, അമ്പുകൾ, പാശം, ഗദ—all ഉപയോഗിച്ചു. പെസ്തൽ, വാളുകൾ, ഉരുളുകൾ, പിളർത്തുന്ന ദണ്ഡങ്ങൾ, കുരുദം—all ഉപയോഗിച്ച്, അവർ ലോകങ്ങളിലെ രക്ഷാധികാരികളോടൊപ്പം ദേവതകളെ ആക്രമിച്ചു. വീരഭദ്രന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ശക്തന്മാർ, “മുറിക്കൂ! പൊട്ടിക്കൂ! എറിക്കൂ! പിളർത്തൂ! കീറൂ!” എന്ന വിളികളോടെ, തേച്ചു, പൊട്ടിച്ചു, എറിഞ്ഞു, വേഗത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു. “മാറി! ആക്രമിക്കൂ! പിളർത്തൂ! പിഴവൂ!” എന്ന കോപത്തിൽ നിന്നുള്ള കഠിന ശബ്ദങ്ങൾ, ക്രൂരമായ വിളികൾ, കാതിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന നിലയിൽ മുഴങ്ങി. യുദ്ധത്തിനായി എത്തുന്ന സംഘങ്ങളുടെ അദ്ധ്യക്ഷന്മാർ, ചിലർക്കു കണ്ണുകൾ വലുതായി തുറന്ന്, ചിലർ പല്ലും, അധവും, तालവും കടിച്ചു. അവർ ആശ്രമങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നവരെ വലിച്ചുപിടിച്ചു, സന്യാസികളെ കൊല്ലുകയും, അവരുടെ കരണ്ടികൾ പിടിച്ചെടുക്കുകയും, അഗ്നിയെ ജലത്തിൽ എറിഞ്ഞു. അവർ കുഴികൾ പൊട്ടിച്ചു, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച യാഗവേദികൾ തകർത്തു, പാടിക്കൊണ്ട്, വിളിച്ചുകൊണ്ട്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും. ശിവന്റെ സംഘത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ടവർ രക്തപാനീയവും കുടിച്ചു, crushed ദേവതകളും ഇന്ദ്രനുമൊപ്പമുളളവരെ, കാളകളുടെയും പാമ്പുകളുടെയും സിംഹങ്ങളുടെയും നേതാക്കളെ പോലെ, നൃത്തം ചെയ്തു. അവർ അനുപമമായ നിരവധി പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തി, സന്തോഷത്തിൽ മുടി കുത്തിയതോടെ; ചിലർ ആഹ്ലാദിച്ചു, ചിലർ ആക്രമിച്ചു, ചിലർ ഓടി, ചിലർ പുഞ്ചിരിച്ചു. ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലർ ചിരിച്ചു, ചിലർ ചാടിപ്പിടിച്ചു—പ്രമഥന്മാർ അവരുടെ ശക്തിയിൽ. ചിലർ മേഘങ്ങൾ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ചിലർ സൂര്യനെ പിടിക്കാൻ ചാടിച്ചു, ചിലർ കാറ്റിനൊപ്പം ഓടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; ആ ക്രൂര പ്രമഥന്മാർ ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു. ചിലർ ശക്തമായ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ചുപിടിച്ചു, വലിയ പാമ്പുകളെ പോലെ ഗരുഡനായി, ദേവതകൾ ഓടിപ്പോയപ്പോൾ, അവർ ആകാശത്തിൽ മലകളെ പോലെ ചലിച്ചു. ചിലർ ജാലകങ്ങളും പണിയുള്ള വീടുകൾ വേരോടെ പറിച്ചു, ജലത്തിൽ എറിഞ്ഞു; കറുത്ത മേഘം പോലെ പ്രമഥന്മാർ മുഴങ്ങിപ്പറഞ്ഞു. വാതിലുകളും മതിലുകളും പാളികളും മറിച്ചു തകർത്തു, യാഗ enclosure തകർത്തു, അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുപോലെ ഉപേക്ഷിച്ചു. വീടുകൾ വേരോടെ പറിച്ചപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ “അയ്യോ! രക്ഷകനേ!” “അച്ഛനേ!” “മകനേ!” “അനിയനേ!” “അമ്മേ!” എന്നിങ്ങനെ നിരവധിപ്രാവശ്യം കരഞ്ഞു. വിശ്ണുവും ഇന്ദ്രനുമൊപ്പമുള്ള പ്രധാന ദേവതകൾ, ഭയത്തിലും പകത്തിലും തളർന്നുപോയി, ഓടിപ്പോയി. ദേവതകൾ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു, തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കുറ്റമില്ലാതിരുന്നുവെങ്കിലും, കുറ്റവാളികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത് കണ്ടു, സംഘങ്ങളുടെ പ്രധാന നേതാവ് കോപിച്ചു. അപ്പോൾ, എല്ലാ ശക്തികളെയും കീഴടക്കുന്ന ത്രിശൂലം എടുത്ത്, കണ്ണ് ഉയർത്തി, ശക്തമായ കൈകൾ, വായിൽ നിന്ന് ജ്വാലകൾ പുറത്ത്, ആ പ്രഭു ദേവതകളെയും ഓടിച്ചു; സിംഹം എലിഫന്റുകളെ dispersion ചെയ്യുന്നതുപോലെ. അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ, അതിന്റെ ചലനം അതിമനോഹരമായിരുന്നു. വാരാണസിയിൽ ഒരു ഭ്രാന്തൻപോലെ, ആ ശക്തൻ ദേവതകളുടെ വലിയ സൈന്യത്തെ disturbance ചെയ്തു. വലിയ തടാകത്തിൽ ഒരു കാട്ട് ആനയുടെ നേതാവുപോലെ, നീല, കറുത്ത, ചുവപ്പ് നിറങ്ങൾ കാണിച്ചു. കടുവയുടെ ചർമ്മം ധരിച്ച്, സ്വർണ്ണനക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ, കാടിലെ അഗ്നിപോലെ, വേഗത്തിൽ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ച്, ചലിച്ചു. ദേവതകൾ അവനെ മാത്രം ആയിരം പേരായി കണ്ടു; ഭദ്രകാളി, കോപത്തിൽ, യുദ്ധത്തിൽ ലഹരിയോടെ, മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൾ ത്രിശൂലത്തിന്റെ ജ്വാലയിൽ ദേവതകളെ വെട്ടി; അവളോടൊപ്പം, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച മഹാനായവൻ പ്രകാശിച്ചു. ആ യുദ്ധത്തിൽ, ഭദ്രകാളി, കാലാവസാനത്തിൽ പുകകൊണ്ട് കറുത്ത തീപോലെ, ദേവതകൾ ഭയത്തിൽ ചിതറാൻ കാരണമായി. അപ്പോഴ, ലോകങ്ങൾ ശേഷന്റെ തീയിൽ ദഹിക്കുന്നതുപോലെ, ഭദ്രകാളി, രുദ്രന്മാരുടെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളുടെയും മുൻപിൽ, കുതിരപ്പുറത്ത് സూర്യനെ ആക്രമിച്ചു. ഭദ്രകാളി വേഗത്തിൽ, കളിയോടെ, ഇടത് കാലിൽ സൂര്യന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു; വാളുകൾ കൊണ്ട് അഗ്നിയെ, ഉരുളുകൾ കൊണ്ട് യമനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ആക്രമിച്ചു. അവൾ രുദ്രന്മാരെ ശക്തമായ ത്രിശൂലത്തിൽ, വരുണനെ വലിയ ഗദയിൽ, നിരൃതിയെ ഇരുമ്പ് ഗദയിൽ, വായുവിനെ锋തായ ആയുധത്തിൽ ആക്രമിച്ചു. വീരനായ സംഘങ്ങളുടെ പ്രഭു, യുദ്ധത്തിൽ, ശംഭുവിനെ എതിര്‍ത്ത ദേവതകളുടെയും സന്യാസികളുടെയും കൂട്ടങ്ങളെ effortless ആയി തകർത്തു. പിന്നെ, ദൈവം, തന്റെ വിരലിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട്, സരസ്വതിയുടെ മനോഹരമായ മൂക്കിന്റെ തുമ്പ്, അങ്ങനെ തന്നെ ദേവതകളുടെ മാതാവിന്റെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പ്, മുറിച്ചു.