ശിവപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ മഹത്വം വിവരണ ചെയ്യുന്നിടങ്ങളിൽ മറ്റ് കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ധാർമികർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ കൂടുതൽ വിശദമായി പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തത്. എന്നാൽ, ഭഗവാന്റെ മഹത്വം തെളിയിക്കാൻ സൃഷ്ടിയുടെ കഥകളും മറ്റു സംഭവങ്ങളും ഇവിടെ ഉദാഹരണമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പഴയകാലത്ത് ദക്ഷന്റെ മകൾ ദാക്ഷായിണി എന്ന രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, എങ്ങനെ ഹിമവാനും മേനയും ചേർന്നുള്ള പുത്രിയായി ജനിച്ചു? അതുപോലെ, മഹാത്മാവായ ദക്ഷൻ എങ്ങനെ രുദ്രനെ അപമാനിച്ചു? ഭവൻ അവിടെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം എന്തായിരുന്നു? ചാക്ഷുഷമനുവും അതിന് മുമ്പുള്ള മനുവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ, ഭവന്റെ ശാപം മൂലം ദക്ഷൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇതെല്ലാം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ. ദക്ഷൻ്റെ മനസ്സിന് ആഴമില്ലാത്തതും, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയും, നിർഭാഗ്യകരമായ അഹങ്കാരവും ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും അപമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ച കഥ ഞാൻ പറയാം. ഒരിക്കൽ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും മഹർഷികളും എല്ലാം ഹിമാലയ പർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ ഈശാനനെ ദർശിക്കാൻ ചെന്നു. ആ സമയത്ത് ദേവനും ദേവിയുമായ് ദിവ്യസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, അവിടത്തെ പ്രധാന ദേവന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും ദർശനം നൽകി. അപ്പോൾ ദക്ഷനും അമരന്മാരോടൊപ്പം അവിടത്തെത്തി, തന്റെ മരുമകൻ ഹരനെയും മകൾ സതിയെയും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ, സ്വാർത്ഥത കൊണ്ടു ദക്ഷൻ ദേവിയോടൊപ്പം വന്നിരുന്നിട്ടും, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും പ്രത്യേകം ആദരിച്ചില്ല. ദേവിയുടെ പരമത്വം തിരിച്ചറിയാതെ, അവളെ വെറും തന്റെ മകളായി മാത്രം കണ്ടു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവനിൽ ദേവിയോടു വൈരം ഉദിച്ചു. ആ വൈരാഗ്രഹത്താൽ, ദക്ഷൻ ഭവനോടും ദേവിയോടും വൈരാഗ്രഹം പുലർത്തി, യാഗങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ അവരെ ക്ഷണിച്ചില്ല. Initiation നേടിയിരുന്നിട്ടും, ഭവനെ അവൻ അവഗണിച്ചു. ദക്ഷൻ വേർതിരിച്ച് അനേകം ഭംഗിയുള്ള യാഗങ്ങൾ നടത്തി. നാരദനിൽ നിന്ന് ഈ യാഗങ്ങളുടെ വിവരം കേട്ട രുദ്രാണി, രുദ്രനോടു വന്ന് തന്റെ പിതാവിന്റെ യാഗസമിതി വിവരിച്ചു. അപ്പോൾ ദിവ്യമായ ഒരു വിഹായസയാനം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എല്ലാ ദിശകളിലും മുഖം കാണിക്കുന്നതും, ശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചതും, ആരും എളുപ്പത്തിൽ കയറാവുന്നതും അതീവ മനോഹരവുമായിരുന്നു. അതു ഉരുക്കിയ പൊന്നിനെപ്പോലെ തിളങ്ങി, വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മുത്തു ചന്ദ്രികകളും പുഷ്പമാലകളും ഭംഗിയായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അത് നന്നായി ശുദ്ധമായ പൊന്നിൽ നിർമിച്ചിരിക്കുന്നു; നൂറ്റാണ്ടുകണക്കിന് രത്നസ്തംഭങ്ങളും, വജ്രപടികൾ പോലെയുള്ള കയറ്റുമുറ്റങ്ങളും, പവിത്രമായ പവഴസ്തംഭങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച കവാടങ്ങളും അതിലുണ്ട്. പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ ചുവടു ചാരുകളും, പല നിറത്തിലുള്ള രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനവും, വജ്രജാലകങ്ങളും, കുഴപ്പമില്ലാത്ത രത്നഭൂമിയും അതിൽ കാണാം. പുതിയ രത്നദണ്ഡം മുൻവശത്ത് ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; വലിയ കാളയുടെ ചിഹ്നവും, മേഘം പോലെ ശുദ്ധമായ പതാകയും അതിൽ ഉണ്ട്. രത്നകവചം ധരിച്ച സേവകർ അണിചേർന്നു, വിശിഷ്ടമായ ദണ്ഡങ്ങൾ പിടിച്ച്, ധർമത്തിന്റെ ഭടന്മാർ അതിനെ കാത്തു നിൽക്കുന്നു. അതിനകത്ത്, താളവാദ്യങ്ങൾ, മൃദംഗങ്ങൾ, ഗാനം, വംശി, വീണ എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സ്ത്രീകൾ, ചതുരമായ വേഷവും സംസാരവും അണിഞ്ഞവരായി, നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. മഹാദേവി തന്റെ പ്രിയസഖികളോടൊപ്പം ആ രഥത്തിൽ കയറുന്നു; അവളുടെ വേണ്ടി രത്നദണ്ഡം കെട്ടിയ മനോഹരമായ ചാമരം വീശുന്നു. രണ്ട് ശുഭമായ രുദ്രകന്യകൾ ചാമരം വീശുന്നു; അവരുടെ മധ്യേ ദേവിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ആ രണ്ട് ഹംസകളെപ്പോലെ പരസ്പരം മത്സരിച്ചപ്പോൾ, പൂമാലകൾ അണിഞ്ഞ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന താമരപോലെ ഒരു കുട ദേവിയുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നു. മുത്തു ചുറ്റിയ ആ പ്രകാശമുള്ള കുട, സ്നേഹപൂർവ്വം ദേവിയുടെ മുഖത്തിന് മുകളിൽ തിളങ്ങി. ആകാശത്ത് അമൃതപാത്രത്തിന്റെ ചക്രം പോലെയോ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെയോ ദേവി ഭംഗിയായി, പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. സുയശാ എന്ന സഖി പാശക്രീഡയിലൂടെ ദേവിയെ വിനോദിപ്പിച്ചു; ദേവിയുടെ രത്നപാദുകകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുയശാ ആ പാദുകകൾ നെഞ്ചിനിടയിൽ വച്ച് ദേവിയെ സേവിച്ചു; മറ്റൊരു സ്വർണ്ണവപുസ് സഖി പ്രകാശമുള്ള കണ്ണാടി എടുത്തു. ഒരുത്തി താളവാരികയും, മറ്റൊന്നു പാനകുടവും പിടിച്ചു; മറ്റൊരു മനോഹരിയായ കന്യക കളി വസ്ത്രം കൈയിൽ എടുത്തു. ഒരുത്തി സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു; മറ്റൊരു കന്യക കമലനയനിയായ അവൾ അലങ്കാരപാത്രം എടുത്തു. ഒരുത്തി ശുഭമായ പുഷ്പാഞ്ജനം ദേവിക്ക് പുരട്ടുന്നു; മറ്റുള്ളവർ അവരവരുടെ കർത്തവ്യം നിർവഹിക്കുന്നു. അവരൊക്കെ ചുറ്റി മഹാദേവിയെ എല്ലാ ദിശകളിലും സേവിച്ചു; അവരുടെ ഇടയിൽ പരമദേവി അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി. താരാസഖികൾക്കിടയിൽ ദേവി ശരദ്കാലത്തെ അർദ്ധചന്ദ്രനെപ്പോലെ തെളിഞ്ഞു. ശംഖനാദം മുഴങ്ങിയതിന് ശേഷം, വലിയ മദ്ധ്യവാദ്യവും മുഴങ്ങി; അതിനൊപ്പം ഹസ്തതാളത്തിൽ മധുരമായ സംഗീതം മുഴങ്ങി. നൂറുകണക്കിന് മൃദംഗങ്ങൾ സ്വയം മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു; ദേവസേനാപതിമാർ ആയുധങ്ങൾ അണിഞ്ഞു, പ്രകാശത്തോടെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു. ആ സമയത്ത് ആയിരത്തിരുനൂറ് ദേവസേനാപതിമാർ മുന്നോട്ട് നടന്നു; അവരുടെ ഇടയിൽ കാളവാഹനനായ മഹേശ്വരൻ ഗുരുവിനെപോലെ ആനപ്പുറത്ത് ഇരുന്നു. സോമാനന്ദീശ്വരൻ ആരാധിച്ച മഹാസേനാധിപൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദിവ്യവാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി, മേഘങ്ങൾ ദിവ്യാനന്ദം പകർന്നു. ഋഷിമാർ എല്ലാവരും നൃത്തം ചെയ്തു; യോഗസിദ്ധന്മാർ സന്തോഷിച്ചു; ദേവിയുടെ കുടയുടെ മുകളിൽ മേഘങ്ങൾ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. അങ്ങനെ, മറ്റു ദേവസേനകളോടൊപ്പം, പരമേശ്വരി ഒരു നിമിഷത്തിൽ എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളിലും പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ദക്ഷൻ കോപിച്ചു; കാരണം അവളാണ് തന്റെ താഴ്ച്ചയ്ക്ക് കാരണമെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. എന്നിരുന്നാലും, തന്റെ ഇളയമക്കളെക്കാൾ കൂടുതൽ ആദരവോടെ ദേവിക്ക് അർച്ചന നടത്തി.