ശിവപുരാണമ്

ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ ഭാര്യമാരായി ആയതി, നിയതി എന്നിവർ ചേർന്നുവെന്നത് സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ മുമ്പേ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു വേളാ എന്നവൾക്ക് സാവർണാ എന്നൊരു അപരിഹാര്യ സുന്ദരിയായ മകൾ ജനിച്ചു; സമുദ്രീയമായ സാവർണാ പ്രാചീനബർഹിസിന്റെ ഭാര്യയായി. സാംദ്രി എന്നവൾക്ക് പ്രാചീനബർഹിസിന് പത്തു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും പ്രചേതസന്മാർ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുകയും, അമ്പയുദ്ധശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലത്ത്, ത്രയമ്പകന്റെ ശാപഫലമായി, മനു ചാക്ഷുഷന്റെ ഭരണകാലത്ത് ദക്ഷൻ അവരിൽ ഒരാളായി ജനിച്ചു. മഹർഷികളേ, ഇതുവരെ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മഹാത്മാക്കളായ പുത്രന്മാരുടെ വംശാവലികൾ, ധർമ്മാദികൾ ഉൾപ്പെടെ, ക്രമത്തിൽ, അളവിൽ അധികമോ കുറവോ അല്ലാതെ വിശദീകരിച്ചു. ദേവതകളാൽ അലങ്കൃതമായ, യാഗങ്ങളിൽ സജീവമായ, സന്തതിയിൽ സമൃദ്ധമായ, മഹാസംപന്നമായ ദൈവിക വംശങ്ങൾ ഞാൻ വിവരിച്ചു. പ്രജനകരിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച ഈ സർവ്വഭൂതക്രമം കോടിക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾക്കു പോലും പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂമിയിൽ രാജവംശങ്ങളായ സൂര്യവംശവും ചന്ദ്രവംശവും രണ്ടു ശാഖകളായി നിലനിൽക്കുന്നു; മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ധന്യരായ ഇവരിൽ നിന്ന് ഇക്ഷ്വാകു, അംബരീഷ, യയാതി, നാഹുഷ തുടങ്ങിയ ധർമ്മശീലന്മാർ ഉത്ഭവിച്ചു. മറ്റ് ധാരാളം ഗുണഗണങ്ങളുള്ള രാജർഷികളും ഉണ്ട്; എന്നാൽ അവരുടെ പഴയ കഥകൾ, ഫലം കഴിഞ്ഞവയെ, വീണ്ടും വിവരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? ഭഗവാന്റെ കഥകൾ പറയുന്നിടത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ വിവരങ്ങൾ നീതിമാന്മാർ അംഗീകരിക്കാറില്ല; അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാൻ അവയെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഭഗവാന്റെ മഹത്വം വ്യക്തമാക്കുന്നതിനായി സൃഷ്ടിവിവരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയും അവയുടെ വികസനങ്ങളുമായി ഒപ്പം ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, ദക്ഷന്റെ മകൾ ദാക്ഷായിണി തന്റെ ആ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, പുരാതനകാലത്ത് എങ്ങനെ ഹിമവാനും മേനയും ചേർന്ന് ജനിച്ചുവെന്ന് പറയൂ. അതുപോലെ, മഹാത്മാവായ ദക്ഷൻ ഭവയെ എങ്ങനെ അപമാനിച്ചു? ആ അപമാനത്തിന് കാരണമെന്തായിരുന്നു? ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെയും അതിനുമുമ്പുള്ള മനുവിന്റെയും ഇടവേളയിൽ ഭവന്റെ ശാപഫലമായി ദക്ഷൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഈ കഥ പറയൂ. ശൃണു, ദക്ഷന്റെ കഥ ഞാൻ പറയാം: അവൻ മനസ്സിൽ ആഴമില്ലാത്തവൻ; അവന്റെ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയും അശ്രദ്ധയും ദേവന്മാർക്കും ഋഷിമാർക്കും അപമാനം വരുത്തി. ഒരിക്കൽ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ഉത്തമർഷിമാരും എല്ലാം ചേർന്ന്, ഈശാനനെ ദർശിക്കാനായി ഹിമാലയപർവ്വതത്തിലെ ശിഖരത്തിൽ എത്തി. അപ്പോൾ ദേവനും ദേവിയും ദിവ്യസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ആ ദേവതാപുരോഗമികളെയും ദ്വിജന്മാരെയും ദർശനം നല്കി. അപ്പോൾ ദക്ഷനും അമരന്മാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി, തന്റെ മരുമകൻ ഹരനെയും മകൾ സതിയെയും കാണാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്. എന്നാൽ ദക്ഷൻ സ്വയം അഭിമാനത്തോടെ, ദേവിയും ദേവനും കൂടെ വന്നിട്ടും, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും പ്രത്യേകിച്ച് ആദരിച്ചില്ല. അവൾ പരമശക്തിയാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല; സ്വന്തം മകളെന്നു മാത്രം കണ്ടു. അതിനാൽ ദുഷ്പ്രബുദ്ധനായ ദക്ഷന്റെ മനസ്സിൽ അവളോടു വൈരം പിറന്നു. ആ വൈരാഗ്രഹവും വിധിയുടെ പ്രേരണയും കൊണ്ട്, ദക്ഷൻ, ദീക്ഷിതനായിരുന്നിട്ടും, ഭവനെ ക്ഷണിച്ചില്ല; ദേവിയോടു പോലും വൈരം പുലർത്തി. അങ്ങനെ, അവൻ നൂറുകണക്കിനു ഭംഗിയുള്ള യാഗങ്ങൾ ഓരോന്നായി നടത്തിത്തുടങ്ങി. ഈ സംഗമങ്ങൾ നാരദനിൽ നിന്ന് കേട്ടു, രുദ്രാണി ഭർത്താവായ രുദ്രനോടു തന്റെ പിതാവിന്റെ സമ്മേളനം അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദിവ്യവിമാനം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരുത്തിയതും, ശുഭലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായതും, എളുപ്പത്തിൽ കയറിയെത്താവുന്നതും അതീവ ആകർഷകവുമായിരുന്നു. ഉരുകിയ പൊന്നുപോലും, നാനാരത്നങ്ങൾകൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, മുത്തുമാലകളാൽ മൂടപ്പെട്ടതും, പുഷ്പമാലകളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചതുമായ ആ വിമാനം പ്രകാശിച്ചു. ശുദ്ധസ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച അതിൽ നൂറുകണക്കിനു രത്നസ്തംഭങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റി; വജ്രപടികൾ, പവഴുന്തിരികളാൽ നിർമ്മിച്ച കവാടങ്ങൾ, പുഷ്പത്തലമുറികൾ, നാനാരത്നങ്ങളാൽ ചാരുതയാർന്ന സിംഹാസനം, വജ്രമണികൾക്കുള്ളിൽ ജാലകങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ നിലം, കുഴഞ്ഞുപോകാത്ത രത്നവേദി—ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു. മുന്നിൽ മനോഹരമായ രത്നദണ്ഡവും, മഹാനന്ദി ചിഹ്നവും, മേഘപോലെ ശുദ്ധമായ പതാകയും. രത്നകവചം ധരിച്ച, ഭംഗിയാർന്ന ദണ്ഡങ്ങൾ കൈവശമുള്ള സേവകർ അതിന്റെ വലിയ കവാടം കാത്തു നിന്നു; ധർമ്മനാഥന്മാരായ മഹാശക്തിമാന്മാർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. താളം, മൃദംഗം, സംഗീതം, വംശി, വീണ തുടങ്ങിയവയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള അനേകം സ്ത്രീകൾ, ചതുരമായ വേഷവും വാക്കും ധരിച്ച്, വിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മഹാദേവി തന്റെ പ്രിയസഖികളോടൊപ്പം ആ വിമാനം കയറി. അവളെക്കായി രത്നദണ്ഡത്തിൽ മനോഹരമായ ചാമരം ഒരുക്കിയിരുന്നു. രണ്ട് രുദ്രകന്ന്യകൾ, ശുഭപ്രതീകങ്ങളായവർ, ദേവിയെ ചാമരം വീശി സേവിച്ചു; അവരുടെ ഇടയിൽ ദേവിയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു. ഹംസകളെപ്പോലെ പരസ്പരം മത്സരിച്ച ആ രണ്ട് സഖിമാരുടെ ഇടയിൽ, പൂമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, കമലപുഷ്പംപോലുള്ള ഒരു കുട ദേവിയുടെ മസ്തകത്തിൽ തിളങ്ങി. മുത്തുമാലകൾ ചുറ്റിയ ആ ദിവ്യകുടം, സ്നേഹപൂർവ്വം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ദേവിയുടെ മുഖത്തിന് മുകളിൽ പ്രകാശിച്ചു. മുകളിൽ, അമൃതപാത്രത്തിന്റെ ചക്രംപോലോ, ചന്ദ്രനുപോലോ, ദേവി ഭംഗിയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. സുവശാ എന്ന സഖി പാശാനത്തോടെയുള്ള കളിയിൽ ദേവിയെ രമിപ്പിച്ചു; ദേവിയുടെ രത്നചരണം അവിടെ വെച്ചിരുന്നു. അവളെ ദേഹത്ത് ചേർത്ത് ദേവിയെ സേവിച്ചു; മറ്റൊരു സ്വർണ്ണാംഗിയായ, പ്രകാശമുള്ള സഖി ദീപ്തമായ കണ്ണാടിയും എടുത്തു. ഒരു സഖി താളവട്ടം പിടിച്ചു; മറ്റൊന്ന് താംബൂളപാത്രം കൈവശം വച്ചു; മറ്റൊരു മനോഹരിയായ കന്യക കളിക്കൊടിയെടുത്ത് നിന്നു. മറ്റൊന്ന് സുഗന്ധവാസനയാർന്ന മനോഹരപുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു; മറ്റൊരു കന്യക, കമലനയനിയായ, ആഭരണങ്ങൾക്കുള്ള പാത്രം കൈവശം വച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദേവിയും സഖിമാരും ആ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ, സർവ്വലാവണ്യസമുച്ചയമായി, ദക്ഷന്റെ യാഗശാലയിലേക്കു യാത്രയായി.