ശിവപുരാണമ്

മഹാത്മാവിൽനിന്ന് അന്ധകാരം, മോഹം, മഹാമോഹം, താമിസ്രം, അന്ധം, അജ്ഞാനം എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള അജ്ഞാനങ്ങൾ ഉദിച്ചു. ഈ അഞ്ചു രൂപങ്ങളിലുള്ള സൃഷ്ടി, മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു—ഒരു വിത്ത് ഒരു പാത്രത്തിനുള്ളിൽ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു; എല്ലാം അചേതനവും അചഞ്ചലവും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു അവരുടെ ബുദ്ധിയും, വായും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മൂടപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഇങ്ങനെ മൂടപ്പെട്ടവരെ പ്രധാനവൃക്ഷങ്ങൾ (മൂലവൃക്ഷങ്ങൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ആദിസൃഷ്ടി നിർജ്ജീവമായതായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ നിരാശനായി, രണ്ടാമത്തെ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോഭാവത്തിൽ നിന്നു വശപ്രവാഹിയായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. ഇവരുടെ അന്തർപ്രകാശം വശമായി ഒഴുകുന്നു, പുറത്തു മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവർ മൃഗസ്വഭാവമുള്ളവരായി ജനിച്ചു, ശരിയായ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോയവരായി. ഇത് പോലും വിജയകരമല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ ഊർദ്ധ്വപ്രവാഹിയായ ദൈവികസൃഷ്ടി ഉദിച്ചു, അതിന് വിശുദ്ധതയാണ് ലക്ഷണം. ഇവർ സന്തോഷത്തിലും ആനന്ദത്തിലും സമൃദ്ധരാണ്, അകത്തും പുറത്തും മൂടൽ ഇല്ല, ഇരുവശത്തും പ്രകാശമുള്ളവർ, സ്വാഭാവികമായും അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് അധോപ്രവാഹിയായ, ഫലപ്രദമായ മനുഷ്യസൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതാണ് കഠിനമായ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ സൃഷ്ടി. ഇവർ അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ളവരാണെങ്കിലും, അന്ധകാരത്തിലും അത്യന്തകാമത്തിലും ആധിപത്യമുള്ളവരാണ്. അഞ്ചാമത്തേതാണ് ദയാസൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ നാലു പ്രധാന സൃഷ്ടികൾ സ്ഥാപിതമായി. സൃഷ്ടികൾ അവിടെവച്ച് ശക്തിയാൽ, തൃപ്തിയാൽ, സിദ്ധിയാൽ തിരിച്ചുപോകുന്നു; അവ പോസസ്സ് ചെയ്യാതെയും, വീണ്ടും പങ്കിടുന്നതിലേക്കും തിരിയുന്നു. ഭൂതാദികളായി ആരംഭിക്കുന്ന ഇവർ ഭക്ഷകരും, ആചാരരഹിതരും ആകുന്നു. മഹത്ത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യ സൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവിന്റേതാണ്. രണ്ടാമത്തേതാണ് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഭൂതസൃഷ്ടി, അതിനെ ഭൂതസൃഷ്ടി എന്നും വിളിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തേതാണ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി, അതാണ് ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ, ബുദ്ധിയില്ലാതെ ഉദിച്ച പ്രകൃതിസൃഷ്ടി പൂർത്തിയായി. നാലാമത്തെ പ്രധാന സൃഷ്ടിയാണ് അചലസൃഷ്ടി—അചേതനങ്ങൾ. വശപ്രവാഹിയായ സൃഷ്ടിയാണ് അഞ്ചാമത്തെത്, മൃഗങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായത്; ഊർദ്ധ്വപ്രവാഹിയായ സൃഷ്ടി ആറാമത്തെത്, ദൈവങ്ങളുടേതായത്. അധോപ്രവാഹിയായ സൃഷ്ടി ഏഴാമത്തെത്, മനുഷ്യസൃഷ്ടി; എട്ടാമത്തേത് ദയാസൃഷ്ടി, ഒമ്പതാമത്തേത് ബാലസൃഷ്ടി. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സൃഷ്ടികൾ സ്വാഭാവികവും ബുദ്ധിരഹിതവുമാണ്; പ്രധാനസൃഷ്ടി മുതലായ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ ബുദ്ധിയോടെ പുരോഗമിക്കുന്നു, അവ വികൃതികളായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആദ്യത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും സമാനരായ സനന്ദ, സനക, സനാതന എന്നീ ജ്ഞാനികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടികർത്താവ് മുൻപ് ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവർ എല്ലാവരും യോഗികളും, രാഗദ്വേഷരഹിതരുമാണ്. ഇവരുടെ മനസ്സ് പരമേശ്വരനിൽ ലയിച്ചിരുന്നതിനാൽ, സൃഷ്ടിയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഉണ്ടായില്ല. സനകാദികൾ സൃഷ്ടിയിൽ അനാസക്തരായി വിട്ടുപോയപ്പോൾ, വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് തീവ്രതപസ്സു ചെയ്തു. എന്നാൽ, ആ തപസ്സിനിടയിൽ ഒന്നും ഉദിച്ചില്ല. അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് കോപം ഉദിച്ചു; ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു. ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് പ്രേതരെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ജീവികൾ ജനിച്ചു. തൻ്റെ കണ്ണുനീറിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ജീവികളെ കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് അസന്തുഷ്ടനായി. അത് മൂലം കോപവും അസൂയയും ചേർന്ന് ഭയങ്കരമായ ഒരു മയക്കം അദ്ദേഹത്തിൽ പിറന്നു; അതികോപത്തിൽ ആ ജീവികളുടെ അധിപൻ ചൈതന്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ശ്വാസം വിട്ടു. അപ്പോൾ, ജീവന്റെ അധിപൻ, ആനന്ദകരമായ രുദ്രൻ, നീലയും ചുവപ്പും നിറംകൂടിയവൻ, പരമപുരുഷന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു, അപാരകൃപ നൽകാനായി. ആ പ്രഭു സ്വയം പത്ത് രൂപത്തിലും ഏകരൂപത്തിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ പത്തു രൂപവും ഏകരൂപവും നേടിയ മഹാത്മാക്കളെ അദ്ദേഹം അഭിസംബോധന ചെയ്തു. "പ്രിയരേ, ലോകങ്ങൾക്ക് ഉപകാരമാകാൻ ഞാൻ നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതുകൊണ്ട് സകലജീവികളുടെ സ്ഥിതി, ക്ഷേമം എന്നിവയ്ക്കായി—ജീവികളുടെ തുടർച്ചയ്ക്കായി, ക്ഷീണം കൂടാതെ പരിശ്രമിക്കൂ," എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ കരഞ്ഞ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി. അവരുടെ കരച്ചിലും ഓട്ടവും കാരണം അവർ 'രുദ്രന്മാർ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ആ രുദ്രന്മാരാണ് പ്രാണങ്ങൾ, ആ പ്രാണങ്ങൾ മഹാത്മാക്കളാണ്. അതിനുശേഷം, മരിച്ചുപോയ ബ്രഹ്മാവിന്, പരമേശ്വരനായ ദയാനിധിയായ മഹേശ്വരൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ്, വീണ്ടും പ്രാണങ്ങൾ നൽകിയു. പ്രാണങ്ങൾ തിരിച്ചുകിട്ടിയതിൽ സന്തോഷത്തോടെ രുദ്രൻ, സർവ്വലോകനാഥനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് ഉത്തമവാക്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഭയപ്പെടേണ്ട, മഹാഭാഗവേ, വിരിഞ്ചാ, ലോകഗുരുവേ; ഞാൻ നിന്റെ പ്രാണങ്ങൾ തിരിച്ചുകൊടുത്തു—സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേല്ക്കൂ, ധർമ്മാത്മാവേ." ആ മനോഹരവാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രഹ്മാവ്, സ്വപ്നത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ, ഹരനെ പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സാവധാനം നോക്കി. പ്രാണം തിരിച്ച് ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, കൈകൂപ്പിയിട്ട്, മൃദുവും ഗംഭീരവുമായ ശബ്ദത്തിൽ അവനോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ദർശനത്തിൽ എന്റെ മനസ്സ് ആനന്ദിക്കുന്നു; നീ ആരാണ്, സർവ്വരൂപിയായ്, പതിനൊന്നു ഭാഗങ്ങളായി ഇവിടെ നില്ക്കുന്നവൻ?" ഇത് കേട്ട ദേവാദിദേവനായ മഹേശ്വരൻ, ബ്രഹ്മാവിനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്പർശിച്ച് പറഞ്ഞു: "എന്നെ പരമാത്മാവായി അറിയുക; ഞാൻ നിന്റെ പുത്രനായ് വന്നിരിക്കുന്നു; ഈ പതിനൊന്നു രുദ്രന്മാർ നിന്നെ രക്ഷിക്കാനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്." "എന്റെ കൃപയാൽ ഈ ഭയങ്കരമായ മയക്കം നീക്കി, മുൻപുപോലെ ഉണരുക; വീണ്ടും ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതാണ്." ഇങ്ങനെ അനുഗ്രഹിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സിൽ തൃപ്തനായി, സർവ്വാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് പരമേശ്വരനെ എട്ടു ശ്ലോകങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു: "നമസ്കാരം, ഭാസുരപ്രഭയുള്ള ഭാഗവതരുദ്രനേ; സൂര്യനോടു തുല്യമായ പ്രകാശമുള്ളവനേ; ജലവും, രസവും സ്വരൂപമായ ഭവനേ; ഭൂമിരൂപനായ ശര്വനേ; നന്ദിക്കും സുരഭിക്കും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.