ശിവപുരാണമ്

മഹാഭൂതങ്ങളാലും മഹാമണികളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ദിവ്യമായ രൂപം, മേഘസമൂഹം മിന്നലാൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങി. ആ അതി വിശാലവും അങ്ങേയറ്റം വിശാലവുമായ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് സ്രഷ്ടാവ് പാതാളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നതിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു അവന്റെ ഈ പ്രവേശനം. ആ വരാഹം, ഒരു മലപോലെ ഭംഗിയായി, ലിംഗരൂപത്തിൽ മഹാദേവന്റെ പാദങ്ങൾ എത്തിച്ചേരുന്ന പോലെ അതീവ പ്രകാശിച്ചു. ഭൂമിയെ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ നിലയിൽ ഉയർത്തിയ ഭൂധരൻ, തന്റെ ദന്തങ്ങൾകൊണ്ട് അവളെ അണച്ചു പിടിച്ച് പാതാളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോൾ മഹർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, മനുഷ്യലോകവാസികൾ—all അവനെ കണ്ടു ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, പുഷ്പങ്ങൾ അവന്റെ മുകളിൽ ചിതറിച്ചു. പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട വലിയ വരാഹന്റെ ശരീരം, മൂടൽമലയിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ വീണു വീഴുന്ന പുഴുവെളിച്ചം പോലെ, അതീവ ദീപ്തിയായി തെളിഞ്ഞു. പിന്നീട്, വലിയ ഭൂമിയെ യഥാസ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ച ശേഷം, മഹാവരാഹൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, ഭൂമിയെ ഉറപ്പിച്ചു. ഭൂമിയെ ക്രമീകരിച്ച്, മലകൾ അവളിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ഭൂലോകം മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു, യഥാപൂർവ്വം പോലെ. ഇങ്ങനെ, മഹാഭൂമിയെ വലിയ മലകളോടുകൂടി താഴെയും മദ്ധ്യത്തും മേലെയും സ്ഥാപിച്ച്, മഹാപ്രളയത്തിനിടയിൽ, വിശ്വകർമാവ് വീണ്ടും ചലനാത്മകവും അചലമായവയുമായ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ആ ധ്യാനസമയത്ത്, അവിടെയൊരു അന്ധകാരരൂപമായ മായ ഉദിച്ചു. ആ അന്ധകാരം, മായ, മഹാമായ, താമിസ്രം, അന്ധം, അജ്ഞാനം—ഇവയെല്ലാം മഹാത്മാവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു. അങ്ങനെ, അഞ്ചുവിധത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി, സ്വയം അഭിമാനത്തോടെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു, ഒരു വിത്ത് കുഴിയിൽ ആകുന്നതുപോലെ. അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമൊന്നുമില്ല; എല്ലാം നിശ്ചലവും ജഡവുമാണ്; അവരുടെ ബുദ്ധിയും വായും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, അങ്ങനെ മൂടപ്പെട്ടവരെ പ്രധാനവൃക്ഷങ്ങൾ (മൂലവൃക്ഷങ്ങൾ) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ ആദ്യസൃഷ്ടി ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്... മനസ്സിൽ അസന്തോഷത്തോടെ, അദ്ദേഹം രണ്ടാം സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു; അതിൽ നിന്ന്, അവന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്ന്, വശവഹമായ ഒരു സൃഷ്ടി ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. അവരിൽ ഉള്ളിലെ പ്രകാശം വശവഹമായതും പുറത്തു മൂടപ്പെട്ടതുമാണ്; അങ്ങനെ, മൃഗസ്വഭാവമുള്ള ജീവികൾ ജനിച്ചു, അവർ ശരിയായ പഥത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നവരാണ്. അത് പോലും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ബ്രഹ്മാവ് മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ചു; അപ്പോൾ, മേലോട്ടുള്ള പ്രവാഹത്തോടുകൂടിയ ദൈവീകസൃഷ്ടി ഉണ്ടായി, അതിന് ശുദ്ധതയാണ് ലക്ഷണം. അവർ ആനന്ദത്തിലും സന്തോഷത്തിലും സമൃദ്ധരായവർ; അകത്തും പുറത്തും മൂടലില്ല; ഇരുവശത്തും പ്രകാശമുള്ളവർ; സ്വാഭാവികമായി അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നീട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന്, താഴോട്ടുള്ള പ്രവാഹത്തോടുകൂടിയ സൃഷ്ടി ഉരുത്തിരിഞ്ഞു; അതാണ് മാനുഷസൃഷ്ടി, അതിൽ അത്യന്തം ദുഃഖം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവർ അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ളവരാണെങ്കിലും, അന്ധകാരം, അത്യധികമായ രാഗം എന്നിവയാൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്നു; അഞ്ചാമത്തേതാണ് കൃപാസൃഷ്ടി; ഇങ്ങനെ നാലുവിധത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി സ്ഥാപിതമായി. വിപരീതമായി, ശക്തിയാൽ, തൃപ്തിയാൽ, സിദ്ധിയാൽ, ഇവയെല്ലാം അഹങ്കാരമില്ലാതെ, വീണ്ടും പങ്കുവെക്കലിലേക്കാണ് തിരിയുന്നത്. ഭൂതാദികളാൽ ആരംഭിക്കുന്ന അവയെല്ലാം ഭക്ഷകരും ആചാരമില്ലാത്തവരുമാണ്; മഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യസൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവിന്റേതാണ്, പരമേശ്വരൻ എന്ന നിലയിൽ. രണ്ടാമത്തെ സൃഷ്ടി സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച ഭൗതികസൃഷ്ടിയാണ്; മൂന്നാമത്തേതു ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ, ബുദ്ധിയില്ലാതെ ഉദിച്ച പ്രകൃതിസൃഷ്ടി പൂർത്തിയായി; നാലാമത്തേതാണ് അചലസൃഷ്ടി, അതാണ് പ്രധാനവൃക്ഷങ്ങൾ. വശവഹമായ സൃഷ്ടി അഞ്ചാമത്തേതാണ്, അതാണ് മൃഗസൃഷ്ടി; മേലോട്ടുള്ള സൃഷ്ടി ആറാമത്തേതാണ്, ദൈവീകസൃഷ്ടി എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, താഴോട്ടുള്ള സൃഷ്ടി ഏഴാമത്തേതാണ്, അതാണ് മാനുഷസൃഷ്ടി; എട്ടാമത്തേതാണ് കൃപാസൃഷ്ടി, ഒൻപതാമത്തേതാണ് ബാലസൃഷ്ടി. ആദ്യത്തെ മൂന്നു സൃഷ്ടികളും സ്വാഭാവികവും ബുദ്ധിയില്ലാത്തവയുമാണ്; പ്രധാനസൃഷ്ടി തുടങ്ങി അഞ്ച് ബുദ്ധിയോടെ നടക്കുന്നവയാണെന്നും അവയെ വികൃതികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് സമാനരായ സനന്ദൻ, സനക, സനാതനൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ജ്ഞാനികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. പ്രജാപതി മുമ്പ് ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരെയെല്ലാം യോഗികളായ, രാഗദ്വേഷരഹിതരായവരായി അറിയണം. അവരുടെ മനസ്സ് ഭഗവാനിൽ ആകർഷിതമായിരുന്നു; സൃഷ്ടിയിലേക്കു തിരിയാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. സനകാദിമാർ സൃഷ്ടിയിലേക്കു മനസ്സില്ലാതെ വിട്ടുപോയപ്പോൾ, വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു ബ്രഹ്മാവ് പരമതപസ്സു ചെയ്തു; എന്നാൽ, ആ തപസ്സിനിടയിൽ ഒന്നും ഉദിച്ചില്ല. അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് ക്രോധം ഉദിച്ചു; ക്രോധം പിടിച്ചപ്പോൾ, കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു. ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്ന് പ്രേതങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ ജീവികൾ ജനിച്ചു; അവയെല്ലാം തന്റെ കണ്ണുനീറിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, സ്വയം അസന്തോഷപ്പെട്ടു. അതിൽ നിന്ന്, ക്രോധത്തിലും വിരോധത്തിലും നിന്ന്, ഒരു ഗുരുതരമായ മയക്കം അദ്ദേഹത്തിൽ ഉദിച്ചു; ക്രോധം മൂലം, പ്രജാപതി അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ജീവന്റെ അധിപൻ, രുദ്രൻ, നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന നിറത്തിൽ, പരമേശ്വരന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അപരിമിതമായ കൃപ നൽകാൻ. ആയിരം രൂപങ്ങളായി, പത്തായി, ഒറ്റയായി, അങ്ങനെ താൻ മാറി, മഹാത്മാക്കളായ രുദ്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. "ലോകങ്ങളുടെ ഉപകാരത്തിനായി ഞാൻ നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവികളുടെ സ്ഥാപനത്തിനും ക്ഷേമത്തിനും വേണ്ടി—ജീവികളുടെ തുടർച്ചയ്ക്കായി, ക്ഷീണമില്ലാതെ പരിശ്രമിക്കുക," എന്ന് അവർക്ക് ഉപദേശിച്ചു. അങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർ കരഞ്ഞ് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി; അവരുടെ കരച്ചിലും ഓട്ടവും കാരണം, അവർ 'രുദ്രന്മാർ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ രുദ്രന്മാരാണ് ജീവശക്തികൾ, അവരാണ് മഹാത്മാക്കളും. പിന്നീട്, മരിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്, പരമേശ്വരനായ മഹേശ്വരൻ, കരുണയോടെ, ജീവശക്തി വീണ്ടും നൽകി.