ശിവപുരാണമ്

അനന്തമായ ശക്തിയുള്ള, ആദിമമായ, അക്ഷരമായ, അഗണിതമായ കാരണം എന്നതായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മം, പ്രകൃതിയുടെ ഉറവിടവും, അതിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവും, തുടക്കം, മധ്യവും അവസാനവും ഇല്ലാത്തതും, തീവ്രമായ രക്തവർണ്ണം, ശുദ്ധവും, ആത്മാവുമായി ഏകീകരിച്ചവുമാണ്. അതിന്റെ ഉത്പാദനശക്തിയും, രാജസ്സിന്റെ പ്രാധാന്യവും കാരണം, ലോകത്തിന്റെ വളർച്ചക്കും വ്യാപനത്തിനും അതാണ് കാരണം. ആദിയിൽ അതു എട്ടു വ്യതിയാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും, അവസാനം അവയെ വീണ്ടും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കാരണങ്ങൾ വീണ്ടും സജീവമാകുന്നതും, അതിന്റെ സൃഷ്ടിയും ദേവീശ്വരന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്നു; അവന്റെ മഹത്വം പ്രകൃതിക്ക് അതീതമാണ്. അപ്പോൾ, എല്ലാ മനുക്കളെയും, വിവിധ കല്പകളെയും, അവയുടെ ഇടയ്ക്കുള്ള സൃഷ്ടിയും പുനഃസൃഷ്ടിയും പറഞ്ഞുതരണമെന്നു ചോദിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മന്റെ കാലത്തിന്റെ അർദ്ധം മാത്രമാണ് അതിന്റെ ദൈർഘ്യം; അതിന്റെ അവസാനം മറ്റൊരു കാലം വരുന്നു, അപ്പോൾ പുനഃസൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. ഓരോ ബ്രഹ്മയുടെ ജന്മത്തിൽ, ഓരോ ദിവസവും പതിനാലു വലിയ മനു-ചക്രങ്ങൾ ചുറ്റുന്നു. മനുക്കളും കല്പകളും ആദിയും അവസാനും ഇല്ലാത്തതും, പൂർണ്ണമായും അറിയാനാവാത്തതുമാണ്; അതിനാൽ അവയെ വേർതിരിച്ച് വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടും, കേൾക്കുന്നവർക്കു ഫലമില്ല; അതിനാൽ വേർതിരിച്ച് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിലവിലുള്ള കല്പയിൽ, സൃഷ്ടിയും നാശവും സംക്ഷിപ്തമായ രീതിയിൽ നടക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കല്പ 'വരാഹ' കല്പ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഇതിലും പതിനാലു മനുക്കളുണ്ട്. സ്വയംഭുവ മുതൽ ഏഴാമത്തേയും, സാവർണികൾ ഉൾപ്പെടെ, ഏഴാമത്തെ മനു വൈവസ്വതയാണ് ഇപ്പോൾ ഭരണത്തിൽ. മന്വന്തരങ്ങളിൽ, സൃഷ്ടിയും നാശവും സാധാരണയായി നടക്കുന്നു; അതിനാൽ അറിവുള്ളവർ അങ്ങനെ ആലോചിക്കണം. മുൻ കല്പ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കാലത്തിന്റെ കാറ്റ് ആരംഭിച്ച്, കാടുകളിൽ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ പിഴുതെടുത്തു. ദൈവീയാഗ്നി ലോകങ്ങളെ പുല്ലിനം പോലെ ദഹിപ്പിച്ചു; പിന്നെ മഴ പെയ്തപ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ കരകവിഞ്ഞു. നിലവിലെല്ലാ ദിശകളും വലിയ പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങി, വെള്ളം തിരയോടെ, കൈകളോടെ, എല്ലാം മൂടി. അതിശക്തമായ പ്രളയനൃത്തം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാ നാരായണനായി മാറി, വെള്ളത്തിൽ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി. അപ്പോൾ, നാരായണനെക്കുറിച്ച് ഒരു മന്ത്രശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ അക്ഷരങ്ങളിൽ തന്നെ അതിന്റെ അർത്ഥം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വെള്ളം 'നര' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; വെള്ളം നരയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. വെള്ളം അവന്റെ വിശ്രമസ്ഥലം ആകയാൽ, അവനെ 'നാരായണൻ' എന്നാണു ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ഭൂതലത്തിൽ വസിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാർ, കൈകൾ ചേർത്ത് ഭക്തിയിൽ, ദേവതകളുടെ നാഥൻ ശിവയോഗനിദ്രയിൽ ആയിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടു. പുലർച്ചെ, ദേവതകൾ അവനെ സ്തുതികൾ കൊണ്ട് ഉണർത്തി; അതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത് പ്രാചീനവേദങ്ങൾ ദൈവത്തെ ഉണർത്തിയതുപോലും. അപ്പോൾ, ഉണർന്ന നാരായണൻ, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, എല്ലാ ദിശകളെയും നോക്കി; ആലോചനയിൽ, തന്റെ കണ്ണുകൾ യോഗനിദ്രയാൽ ഭാരംപെട്ടിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, അവൻ തനിക്കു തന്നെ വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നും കാണുന്നില്ല; അത്ഭുതത്തിൽ ഇരുന്ന്, ആഴമായ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. "ആ ഭാഗ്യശാലിയായ, മനോഹരമായ, വിശാലമായ ഭൂമി എവിടെയാണ്? അതിൽ വലിയ പർവതങ്ങളും, നദികളും, നഗരങ്ങളും, കാടുകളും എവിടെയാണ്?" എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു. ബ്രഹ്മാ ഭൂമിയുടെ അവസ്ഥയെയും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല; അപ്പോൾ, തന്റെ പിതാവായ, ത്രിത്വാക്ഷനായ, ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവം ഭവയെ ഓർത്തു. ഭവനെ ഓർത്തപ്പോൾ, ഭൂമിയ് വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അതിനുശേഷം, ഭൂമിയെ ഉയർത്തണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ, ജലത്തിൽ കളിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ദൈവീയമായ വരാഹ രൂപം ഓർത്തു. വലിയ പർവതത്തെപ്പോലും രൂപം, ശക്തമായ മേഘത്തിന്റെ ഗർജനം, കറുത്ത മേഘം പോലുള്ള വർണ്ണം, ഭയാനകമായ ഉജ്ജ്വലമായ ശബ്ദം. കനം, വൃത്തവും, ഭാരം കൂടിയ ഭുജങ്ങൾ, വിശാലവും ഉയർന്ന കമർ, ചുരുങ്ങിയ, വൃത്തമായ തൊണ്ടയും കാലുകളും, അതിവേഗവും വൃത്തമായ മൂക്കും. രത്നങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ, വൃത്തവും ഭയാനകവും, ദീർഘവും വിശാലമായ ശരീരം, കഠിനവും ദീപ്തിയുള്ള ചെവികൾ. ശ്വാസം, ഉരുളൽ, സമുദ്രം ചുരണ്ടി, കവിളുകളും ഭുജങ്ങളും വിറയുന്നു, മുടികൾ പൊങ്ങി. മഹാരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച, വലിയ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭസ്മരൂപം, മേഘക്കൂട്ടം പോലെ വൈദ്യുതിയാൽ തെളിഞ്ഞതുപോലും. ആ അഗണിതമായ, അതിയായ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച്, സ്രഷ്ടാവ് പാതാളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ. അപ്പോൾ, പർവതത്തെപ്പോലും തിളങ്ങുന്ന വരാഹം, ലിംഗരൂപത്തിൽ മഹാദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. അതിനുശേഷം, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, വരാഹം തന്റെ കപ്പരകളിൽ അവളെ ചേർത്തു, പാതാളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു. അവനെ കണ്ടു, സിദ്ധന്മാരും, മഹർഷികളും, മനുഷ്യലോകവാസികളും സന്തോഷിച്ചു, നൃത്തം ചെയ്തു, പൂക്കൾ തലയിൽ ചിതറിച്ചു. വലിയ വരാഹത്തിന്റെ ശരീരം പൂക്കളാൽ മൂടിയതും, കറുത്ത പർവതം തീപ്പീലികൾ കൊണ്ട് തെളിയുന്നതുപോലും തിളങ്ങി. അവൻ ഭൂമിയെ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് കൊണ്ടു വച്ച്, തന്റെ സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ചു, അവളെ ഉറപ്പിച്ചു. ഭൂമിയെ ക്രമീകരിച്ച്, പർവതങ്ങൾ അവളിൽ വച്ച്, മുമ്പ് പോലെ നാലു ലോകങ്ങൾ (ഭൂ മുതലായവ) സൃഷ്ടിച്ചു. വലിയ ഭൂമി, വലിയ പർവതങ്ങൾ താഴെ, വലിയ പ്രളയത്തിൽ, മുകളിൽ, വിശ്വകർമ്മ വീണ്ടും ചലിക്കുന്ന, അചലമായ ജീവികളുടെയും ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടിയെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ആധിയോടെ, അപ്പോൾ തന്നെ ധ്യാനത്തിൽ കറുത്തതായ, മായയുടെ രൂപം ഉണർന്നു.