ശിവപുരാണമ്

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായുള്ളവരെ ഉദ്ധേശിച്ചുകൊണ്ട്, ആധാരമായ പ്രക്രുതിയിൽ നിന്ന് എട്ട് പ്രധാന തത്ത്വങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ ഓരോന്നും സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈ തത്ത്വങ്ങൾ പരസ്പരം ഉത്പന്നമായി, പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കുന്നു; ആധാരവും, അതിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഭേദങ്ങളും, അവയുടെ ഭേദഗതികളും എല്ലാം പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയുടെ രൂപഭേദങ്ങൾ tortoise (ആമ) തന്റെ അങ്കങ്ങൾ നീട്ടി വീണ്ടും വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രകൃതം (unmanifest) ഭേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം അവയെ വീണ്ടും അവയിൽ ആഗമിപ്പിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും അപ്രകൃതത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ സ്വഭാവപ്രകാരം ഉത്പന്നമാവുന്നു; എന്നാൽ പ്രളയകാലം വന്നാൽ, അവയെ പിറകോട്ടുള്ള ക്രമത്തിൽ ആഗമിപ്പിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങൾ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ഒരുപോലെ അല്ലെങ്കിൽ വ്യത്യസ്തമായി മാറുന്നു; ഗുണങ്ങൾ സമത്വത്തിൽ എത്തിയാൽ പ്രളയമാണ്, അസമത്വത്തിൽ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഈ ദൃഢമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, ബ്രഹ്മന്റെ ഗർഭം, വലിയ ബ്രഹ്മക്ഷേത്രം; ബ്രഹ്മാവാണ് ഈ ഖേത്രം അറിയുന്നവൻ. ഇങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ അനവധി കോടികൾ പ്രക്രുതിയുടെ വ്യാപ്തിയിൽ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും, മുകളിലും, താഴിലും നിലനില്ക്കുന്നു. ഓരോ സ്ഥലത്തും, നാല് മുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാക്കൾ, വിഷ്ണുക്കൾ, ശിവന്മാർ പ്രക്രുതിയിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാദേവൻ അപ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ച്, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ശക്തനായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിക്കുന്നു; അവൻ ഈ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഞാൻ വിവരിച്ച പ്രക്രുതിയുടെ ഈ സൃഷ്ടി ആദ്യമാണ്, ബുദ്ധിയില്ലാതെ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു; അന്തിമപ്രളയത്തിൽ, ഇത് മുഴുവനും ആഗമിപ്പിക്കുന്നു—ഇത് ഭഗവാന്റെ ലീല മാത്രമാണ്. അവധി, ആരംഭം, മധ്യം ഇല്ലാത്ത, അനന്തശക്തിയുള്ള, ശുദ്ധമായ, ഗാഢമായ ചുവന്ന വർണ്ണത്തിലുള്ള, ആത്മാവുമായി ഏകതയിൽ ഉള്ള, immeasurable cause—ബ്രഹ്മാവ്, പ്രക്രുതി, പ്രകൃതിയുടെ ആധാരം—ഇതിനെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ വളർച്ചക്കും പ്രചരണത്തിനും, രാജസ്സിന്റെ ആധിക്യവും, സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമാണിത്; ആദ്യത്തിൽ എട്ട് ഭേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളത്, അവസാനം അവയെ ആഗമിപ്പിക്കുന്നു. പ്രക്രുതിയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട കാരണംകൾ, അവയുടെ നിലനിൽപ്പും, വീണ്ടും പ്രവർത്തനവും—all these occur solely by the will of the great Lord, whose glory is beyond nature. ഇതിൽ, കൽപ്പങ്ങളുടെയും, മനുക്കളുടെയും, ഇടക്കാല സൃഷ്ടി-പ്രളയങ്ങളുടെയും വിവരങ്ങൾ പറയാൻ ചോദിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മന്റെ കാലത്തിന്റെ അർദ്ധം, അതിന്റെ ദൈർഘ്യമാണ്; അതിന്റെ അവസാനം, മറ്റൊരു കാലം ആരംഭിക്കുന്നു, പിന്നെ വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. ദിവസം ദിവസവും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഓരോ ജന്മത്തിലും, പതിനാലു വലിയ മനു-ചക്രങ്ങൾ (മന്വന്ത്രങ്ങൾ) നടക്കുന്നു. ഇവയ്ക്ക് ആരംഭം, അവസാനം ഇല്ല; ഇവയെ മുഴുവൻ വേർതിരിച്ച് വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അതിനാൽ, ഇവയെ വേർതിരിച്ച് പറയാൻ ഞാൻ കഴിയില്ല. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കൽപ്പത്തിൽ, സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും condensed ആയി നടക്കുന്നു. ഇപ്പോഴുള്ള കൽപ്പം 'വരാഹ' (Boar) കൽപ്പമാണ്; ഇതിലും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ട്. സ്വയംഭുവ മുതൽ ഏഴാമത് സാവർണികൾ വരെ—ഇവയിൽ ഏഴാമൻ, വൈവസ്വത, ഇപ്പോൾ ഭരണത്തിലുണ്ട്. മന്വന്ത്രങ്ങളിൽ, സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും സാധാരണയായി നടക്കുന്നു; അതിനാൽ, അറിയുന്നവൻ അങ്ങനെയായാണ് ചിന്തിക്കേണ്ടത്. പൂർവ്വകൽപ്പത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, കാലത്തിന്റെ കാറ്റ് ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, കാട്ടിലെ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ പൊട്ടിപ്പോയി. പുല്ലുപോലുള്ള ലോകങ്ങൾ ദൈവാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയി; മഴ പെയ്തപ്പോൾ, സമുദ്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ദിക്കുകൾ മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ കടലിൽ തിരകൾ, ചുറ്റുന്ന കൈകൾ, എല്ലാം മറച്ചു. അതി ഭയാനകമായ വെള്ളപ്പൊക്ക നൃത്തം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനായി മാറി, ആ വെള്ളത്തിൽ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി. അപ്പോൾ, നാരായണനെ ഉദ്ധേശിച്ച് ഒരു മന്ത്രശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ അക്ഷരങ്ങളിൽ തന്നെ അർത്ഥം ഉണ്ട്. വെള്ളം 'നര' എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; വെള്ളം നരയുടെ പുത്രന്മാരാണ്; അവയിലേയാണ് അവൻ വിശ്രമിക്കുന്നത്; അതിനാൽ, അവൻ 'നാരായണൻ' എന്ന പേരിൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ലോകത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്ന accomplished beings, കൈകൾ ചേർത്തു ഭക്തിയോടെ, ദേവാദികളുടെ യോഗനിദ്രയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നാരായണനെ കണ്ടു. പ്രഭാതത്തിൽ, ദേവതകൾ അവനെ സ്തുതികളാൽ ഉണർത്തി; പഴയ കാലത്ത്, സൃഷ്ടിക്കാലത്തും, വേദങ്ങൾ ഭഗവാനെ ഉണർത്തിയതുപോലെ. ഉണർന്ന ശേഷം, അവൻ തന്റെ ശയനത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു; എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നോക്കി, യോഗനിദ്രയുടെ ഭാരത്തിൽ കണ്ണുകൾ ഭാരംപെട്ടിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, അവൻ തനിക്കു വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നും കാണുന്നില്ല; അത്ഭുതത്തിൽ ഇരുന്നു, ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. "എവിടെയാണ് ആ ഭാഗ്യവതിയായ, മനോഹരമായ, വിശാലമായ ഭൂമി, വലിയ പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, നഗരങ്ങൾ, കാടുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു?" എന്ന് ചിന്തിച്ചു, ബ്രഹ്മാവ് ഭൂമിയുടെ സ്ഥിതി കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല; അപ്പോൾ, തന്റെ പിതാവായ, ഭാഗ്യവതിയായ, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനെ ഓർത്തു. ദേവാദികളുടെ ദൈവമായ ഭവയെ ഓർത്തപ്പോൾ, അതിമാനവികമായ പ്രകാശമുള്ള ഭവയെ, ഭൂമിയുടെ സ്ഥിതി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, ജലത്തിൽ കളിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ദിവ്യമായ വരാഹരൂപം ഓർത്തു. വലിയ പർവതംപോലുള്ള രൂപം, വലിയ മേഘംപോലുള്ള ഗർജ്ജനം, കറുത്ത മേഘംപോലുള്ള വർണ്ണം, ദാഹിപ്പിക്കുന്ന, ഭയാനകമായ ശബ്ദം; കട്ടിയുള്ള, വൃത്തമായ, വലിയ തോളുകൾ, വീതിയുള്ള ഉയർന്ന അര, ചുരുക്കം, വൃത്തമായ താടികളും കാലുകളും, വളരെ മൂർച്ചയുള്ള, വൃത്തമായ മൂക്കും; പുഷ്പരാഗംപോലുള്ള കണ്ണുകൾ, വൃത്തവും ഭയാനകവും, വിശാലവും ദീർഘവുമായ ശരീരം, കഠിനവും പ്രകാശമുള്ള കാതുകളും; ശ്വാസം, ഉച്ച്വാസം ശക്തമായി ഉയരുന്നു, പ്രളയസമുദ്രം ചുരണ്ടുന്നു, കവിളുകളും തോളുകളും വിറയ്ക്കുന്നു, മുടികൾ കുത്തിനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ. ഇങ്ങനെയാണ്, വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഭഗവാൻ ഭൂമിയെ ഉയർത്താൻ ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.