ശിവപുരാണമ്

ബ്രഹ്മാവിന് നാലു മുഖങ്ങളുണ്ട്; കാലരൂപത്തിൽ അവൻ അന്തകനായി അറിയപ്പെടുന്നു. ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷൻ സ്വയംഭുവൻ ആയി മൂന്നു അവസ്ഥകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സത്ത്വവും രജസ്സും ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്വഭാവങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; കാലരൂപത്തിൽ തമസ്സും രജസ്സും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിൽ സത്ത്വഗുണം മാത്രം ഭരിക്കുന്നു; ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ മൂന്നു വിധമാണ് വർദ്ധിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവായി അവൻ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കാലമായി അവൻ അവയെ തിരികെ സമാഹരിക്കുന്നു. പുരുഷനായി അവൻ നിരപേക്ഷനാണ്; ഈശ്വരന്റെ പ്രവൃത്തി മൂന്നു രൂപത്തിലാണ്. ഇതുകൊണ്ടാണ് ബ്രഹ്മാവിനെ ഗുണത്രയാത്മകനെന്ന് വിളിക്കുന്നത്; നാലു രൂപഭേദം കൊണ്ടു അവൻ ചതുര്മുഖനെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ ആദി ദേവനാണ്, അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആദി ദേവൻ എന്നും, അവൻ അജൻ, ജനനമില്ലാത്തവൻ എന്നും, സകലഭൂതങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ പ്രജാപതിയായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന മെരു പർവ്വതം അവന്റെ അണ്ടകോഷമാണ്; ഗർഭജലങ്ങൾ സമുദ്രങ്ങളാണ്, പർവ്വതങ്ങൾ അവന്റെ ഛദികൾ ആണ്. ആ അണ്ടത്തിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, വായു എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. ആ അണ്ടത്തെ പുറത്തു നിന്ന് പത്തിരട്ടി വലിയ ജലങ്ങൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു; അവയെ പത്തിരട്ടി വലിയ അഗ്നി ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. അഗ്നിയെ പത്തിരട്ടി വലിയ വായു ചുറ്റുന്നു; വായുവിനെ ആകാശം ചുറ്റുന്നു; ആകാശത്തെ പ്രഥമ തത്ത്വം ചുറ്റുന്നു. പ്രഥമ തത്ത്വത്തെ മഹത്ത്വം ചുറ്റുന്നു; അതിനെ അവ്യക്തം ചുറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ആണ്ടം ഏഴ് പൊതികൾകൊണ്ട് പുറത്തു നിന്ന് വളയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ എട്ട് പ്രധാന തത്ത്വങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയെല്ലാം സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നു. ഇവ പരസ്പരം ഉത്പന്നമാകുന്നു, പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉപാധിയും ആശ്രിതവും പോലെ, പരിണാമങ്ങൾ പരിണമിക്കുന്നതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരു ആമ തന്റെ അങ്കങ്ങൾ നീട്ടി വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ, അവ്യക്തം സൃഷ്ടികളെ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച് വീണ്ടും അവയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എല്ലാം അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നാണ് സ്വഭാവാനുസൃതമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; എന്നാൽ പ്രളയസമയത്ത് അവ വിപരീതക്രമത്തിൽ അതിൽ ലയിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങൾ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ഒരുപോലെ അല്ലെങ്കിൽ വ്യത്യസ്തമായി നിലനിൽക്കും; ഗുണങ്ങൾ സമവായത്തിലായാൽ പ്രളയം സംഭവിക്കുന്നു, അസമവായത്തിലായാൽ സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. ഈ ദൃഢമായ അണ്ടം ബ്രഹ്മണിന്റെ ഗർഭം, മഹാക്ഷേത്രം; ബ്രഹ്മാവാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ജ്ഞാനി. ഇത്തരത്തിലുള്ള അനേകം അണ്ടങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും, മേലും കീഴിലും, അക്ഷരപ്രകൃതിയുടെ വ്യാപ്തിയാൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഓരോ അണ്ടത്തിലും നാലുമുഖ ബ്രഹ്മാക്കന്മാരും, വിഷ്ണുമാരും, ശിവന്മാരും അക്ഷരപ്രകൃതിയിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവർ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാദേവൻ, അവ്യക്തതയെ അതിജീവിച്ച്, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു അണ്ടത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ആ അണ്ടത്തിൽ നിന്ന് മഹാബലശാലിയായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിക്കുന്നു, അവൻ ഈ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഞാൻ വിവരണം നൽകിയ ഈ പ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് ആദ്യം; അതിൽ ബുദ്ധി ഇല്ലാതെ ആരംഭിക്കപ്പെട്ടത്, അവസാനം എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ ലീലയായി ലയിക്കുന്നു. അളവില്ലാത്ത കാരണം—ബ്രഹ്മാവ്, പ്രകൃതി, പ്രകൃതിയുടെ മൂലധാതു—ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്തതും, അനന്തശക്തിയുള്ളതും, വിശുദ്ധവും, രക്തവർണ്ണമുള്ളതും, ആത്മാവുമായി ഏകീകരിച്ചതുമാണ്. സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശേഷിയും രജസ്സിന്റെ ആധിക്യവും കൊണ്ടു ലോകത്തിന്റെ വർദ്ധനവും വ്യാപനവും ഇതിൽ നിന്നാണ്; ആദിയിൽ എട്ട് പരിണാമങ്ങൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച്, അവസാനം അവയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടികളും പ്രവർത്തികളും മഹാദേവന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്; അവന്റെ മഹത്വം പ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ മനുക്കളെയും വിവിധ കല്പഭേദങ്ങളെയും, അവയിൽ ഇടയ്ക്കുള്ള സൃഷ്ടി-പ്രതിസൃഷ്ടികളെയും വിശദമായി പറയാൻ പറയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മണിന്റെ കാലത്തിന്റെ പാതി അതിന്റെ ദൈർഘ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ അവസാനത്തിൽ മറ്റൊരു കാലഘട്ടം ഉദയിച്ച്, വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. ഓരോ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജന്മത്തിലും, പതിനാലു മഹാമനുവുകളുടെ ചക്രം പ്രതിദിനം തിരിയുന്നു. മനുക്കളും കല്പങ്ങളും ആദിയില്ലാത്തതും അന്തമില്ലാത്തതും ആകയാൽ, അവയെ മുഴുവനായി വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ, അവയെ പ്രത്യേകം പറയുന്നതിൽ യാതൊരു ഫലവും ഇല്ല. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത് ഈ കല്പത്തിൽ സൃഷ്ടിയും ലയവും സംക്ഷിപ്തമായി സംഭവിക്കുന്നു. നിലവിൽ നടക്കുന്ന കല്പം 'വർാഹ' കല്പം എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്; ഇതിലും പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ട്. സ്വയംഭുവൻ മുതൽ ഏഴാമത്തെ സാവർണിമനു വരെ—ഇവരിൽ ഏഴാമനായ വൈവസ്വതമനുവാണ് ഇപ്പോൾ ഭരണത്തിൽ. പ്രതിമന്വന്തരങ്ങളിലും സൃഷ്ടി-പ്രളയങ്ങൾ സാധാരണയായി സംഭവിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. മുൻ കല്പം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കാലവായുവിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ കാട്ടിലെ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ പിഴുത് കളയപ്പെട്ടു. ദൈവാഗ്നിയിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ, പുല്ലുപോലെ, ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നീട് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ കരകവിഞ്ഞൊഴുകി. എല്ലാ ദിശകളും ആ വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങി, തിരമാലകളും ചുഴലിക്കാറ്റുകളും എല്ലാം മൂടി. ആ മഹാപ്രളയജലങ്ങൾ അലയടിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനായി മാറി ആ ജലത്തിൽ ശാന്തമായി ശയിച്ചു. അപ്പോൾ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഒരു മന്ത്രവാക്യം ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ അർത്ഥം അതിന്റെ അക്ഷരങ്ങളിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ജലങ്ങൾ 'നര' എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; ജലങ്ങൾ നരന്റെ പുത്രന്മാരാണ്; അവൻ അതിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ 'നാരായണൻ' എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ഭൂമിയിലെ സിദ്ധന്മാർ കയ്പ്പുരുത്ത്, ശിവയോഗനിദ്രയിൽ ലീനനായ ദേവാദിദേവനെ കണ്ട് വന്ദിച്ചു. പുലരിക്കാലത്ത്, ദേവതകൾ സ്തുതികളാൽ അവനെ ഉണർത്തി; അതുപോലെ തന്നെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലും വേദങ്ങൾ ഭഗവാനെ ഉണർത്തിയിരുന്നു.