ശിവപുരാണമ്

ഈ സൃഷ്ടിയുടെ അതിമഹത്തായ രഹസ്യങ്ങൾ ശ്രദ്ദയോടെ കേൾക്കൂ. ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, രുദ്രൻ—ഈ മൂവരും പരസ്പരം ഒരുമിച്ച് ഉദിച്ചുവരുന്നു, പരസ്പരം പോഷിപ്പിക്കുന്നു, വളരുന്നു, ഒരുമിക്കൊണ്ട് അർപ്പിതരായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരിക്കൽ ബ്രഹ്മാവിനെയും, മറ്റൊരു സമയത്ത് വിഷ്ണുവിനെയും, മറ്റെപ്പോൾ രുദ്രനെയും മഹത്വത്തോടെ പുകഴ്ത്തുന്നു; എന്നാൽ ഇതിലൂടെ അവരുടെ മേൽക്കോയ്മയോ, അധിപതിയോ വർധിക്കുന്നില്ല. മൂഢന്മാർ, തർക്കത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ, ഇവരെ അപമാനിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു; അത്തരം ആളുകൾ സംശയമില്ലാതെ അസുരരായി, ഭൂതപ്രേതങ്ങളായി മാറുന്നു. ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളെ അതിക്രമിച്ച മഹേശ്വരൻ, നാലു രൂപങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അവൻ സകലത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനവും, സർവ്വത്തെയും ധാരാളം നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയുടെ കാരണവും ആകുന്നു. ഈ ആത്മാവാണ്, ലീലയുടെ خاطرത്തിൽ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ; പ്രകൃതിയും പുരുഷനും വിശ്വവും, ഇവയുടെ അധിപതിയായി അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറമായ, ശാശ്വതമായ, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത പരമേശ്വരൻ—അവനാണ് സകലത്തിന്റെയും ആധാരവും, സാരവും, അധിപതിയും. അതുകൊണ്ട് മഹേശ്വരനും, പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും, സദാശിവനും, വിഷ്ണുവും, ബ്രഹ്മാവും—ഇവയൊക്കെയും സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. പ്രധാനത്തിൽ നിന്നാണ് ആദ്യം വളർച്ച, കീർത്തി, ബുദ്ധി, മഹത്ത്വം എന്നിവ ഉദിച്ചത്; അതിൽ കലക്കമുണ്ടായപ്പോൾ മൂന്നു രൂപങ്ങളിലുള്ള അഹങ്കാരവും ജനിച്ചു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവ ഉദിച്ചത്; സത്ത്വഗുണം പ്രബലമായ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ സാത്വിക സൃഷ്ടി ഉദിക്കുന്നു. ഈ സാത്വിക സൃഷ്ടിയെ വൈകാരികം എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഇതിൽ നിന്ന് ഒരുമിച്ച് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും, അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയങ്ങളും ജനിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാമത്തേതാണ് മനസ്സ്; അതിന് സ്വന്തം ഗുണവും ഇരട്ട സ്വഭാവവുമുണ്ട്. തമോഗുണത്തോടു കൂടിയ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് പഞ്ചതന്മാത്രകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഭൂതങ്ങളിൽ ആദ്യം ജനിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെ മൂലഭൂതം എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ശബ്ദം മാത്രം ഉദിക്കുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ആകാശം ജനിക്കുന്നു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശം; സ്പർശത്തിൽ നിന്ന് വായു; വായുവിൽ നിന്ന് രൂപം; രൂപത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നി; അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രുചി ജനിക്കുന്നു. രുചിയിൽ നിന്ന് ജലം, ജലത്തിൽ നിന്ന് ഗന്ധം, ഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമി ജനിക്കുന്നു. ഈ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതുമായ സകല ജീവജാലങ്ങളും ഉദിക്കുന്നു. പുരുഷന്റെ സാന്നിധ്യത്താലും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും, മഹത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേക്കുള്ള എല്ലാം ആണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ ആണ്ഡത്തിനകത്ത് ബ്രഹ്മണിന്റെ കാരണവും ഉപകരണവും പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ക്ഷേത്രജ്ഞനായ ബ്രഹ്മാവ് അതിൽ വളർന്നു. ദേഹമുണ്ടായവനാണ് ആദ്യം; അവനെയാണ് പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അവൻ സകല ജീവികളുടെ ആദി സ്രഷ്ടാവാണ്; ആദിയിൽ ബ്രഹ്മാവാണ് ഉദിച്ചത്. ആ ഭഗവാന്റെ രൂപം ജ്ഞാനത്തിലും വൈരാഗ്യത്തിലും അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; ബുദ്ധി, ധർമ്മവും ഐശ്വര്യവും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നു; യാഗത്തിൽ അഭിമാനമുള്ളവർക്കു ബ്രഹ്മി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന്, ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ജനിക്കുന്നു; അധിപതിയായ അവൻ അതിനെ ഗുണങ്ങൾ, ആശ്രയം, സ്വന്തം സ്വഭാവം എന്നിവയാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. താനെത്താനായി മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു; സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാലു മുഖങ്ങളോടെ ബ്രഹ്മാവായി, കാലമായി സംഹാരകനായി, ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷനായി, സ്വയംഭുവായി മൂന്നു അവസ്ഥകളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സത്ത്വം, രജസ്സ്—ബ്രഹ്മാവിൽ; കാലത്തിൽ—തമസും രജസും; വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തിൽ സത്ത്വം മാത്രം; ഭഗവാനിൽ ഗുണങ്ങളുടെ വർദ്ധന മൂന്നു വിധമാണ്. ബ്രഹ്മാവായി ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കാലമായി അവയെ സംഹരിക്കുന്നു; പുരുഷനായി നിരപേക്ഷനാണ്; ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തനം മൂന്നു വിധത്തിലാണ്. ഈ മൂന്നു വിഭജനത്താൽ ബ്രഹ്മാവിന് മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ളവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; നാലു വിഭജനം കാരണം അവൻ ചതുര്മുഖൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആദിയിലായതുകൊണ്ട് പ്രഥമദേവൻ; അജനായതുകൊണ്ട് അജൻ; സകല ജീവികളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രജാപതി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സ്വർണ്ണമയമായ മെരു അവന്റെ ആണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചിലമ്പാണ്; ഗർഭജലം സമുദ്രങ്ങളാണ്; പർവതങ്ങൾ അവന്റെ പാളിയാണ്. ആ ആണ്ഡത്തിനകത്ത് ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതിനകത്താണ് ഈ സർവ്വവ്യാപകമായ വിശ്വം—ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, വായു എന്നിവയൊക്കെയും. ആണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് വലുപ്പമുള്ള ജലം; അതിന് പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് വലിയ അഗ്നി; അഗ്നിക്കു പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് വലിയ വായു; വായുവിന് പുറത്ത് ആകാശം; ആകാശത്തിന് പുറത്ത് മൂലഭൂതം. മൂലഭൂതം മഹത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിന് പുറത്ത് അവ്യക്തം; അങ്ങനെ ആണ്ഡം ഏഴു പാളികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ എട്ട് അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഓരോന്നും സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്നിങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇവ പരസ്പരം ഉദിച്ച്, പരസ്പരം പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്; ആധാരവും ആശ്രിതവും എന്ന നിലയിൽ, രൂപാന്തരങ്ങൾ അവയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുവെളിച്ച tortoise തൻ കാൽ കൈകൾ നീട്ടി പിന്നെ പിൻവലിക്കുന്നതുപോലെ, അവ്യക്തം സൃഷ്ടികളെ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച് വീണ്ടും അതിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാം അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നാണ് സ്വഭാവാനുസരണം ഉദിക്കുന്നത്; ലയകാലത്ത് തിരിച്ചുവഴിയിൽ അതിൽ ലയിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങൾ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ഒരുപോലെയോ വ്യത്യസ്തങ്ങളായോ നിലകൊള്ളുന്നു; ഗുണങ്ങൾ സമമായി വന്നാൽ പ്രളയം, അസമമായി വന്നാൽ സൃഷ്ടി എന്ന് അറിയണം. ഈ ആണ്ഡം ബ്രഹ്മണിന്റെ ഗർഭമാണ്—ഇതാണ് ബ്രഹ്മണിന്റെ മഹാക്ഷേത്രം; ബ്രഹ്മാവാണ് ക്ഷേത്രജ്ഞൻ. അത്തരം അനന്തമായ ആണ്ഡങ്ങൾ എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്; പ്രഥമപ്രകൃതിയുടെ വ്യാപ്തിയാൽ അവ മേലും കീഴുമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഓരോ ആണ്ഡത്തിലും നാലുമുഖ ബ്രഹ്മാവുകളും, വിഷ്ണുവും, ശിവനും പ്രഥമപ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്; അങ്ങനെ അവർ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. മഹേശ്വരൻ, അവ്യക്തത്തെ അതിക്രമിച്ച്, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നാണ് ആണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; ആ ആണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് മഹാബലശാലിയായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിക്കുന്നു; അവൻ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഞാൻ വിവരിച്ചു പറഞ്ഞ ഈ പ്രഥമപ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് ആദിസൃഷ്ടി; ഇത് ബുദ്ധിയില്ലാതെ ആരംഭിക്കുന്നു; അന്തപ്രളയത്തിൽ എല്ലാം അതിൽ ലയിക്കുന്നു; ഇതെല്ലാം ഭഗവാന്റെ ലീല മാത്രമാണ്.