ശിവപുരാണമ്

ലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികൾക്കും ഒരു ബുദ്ധിമാനായ കാരണമുണ്ടെന്നത് വ്യക്തമാണ്. ഈ ലോകം, ഭാഗങ്ങളാൽ ഘടിതമായ ഒരു ഫലമായതിനാൽ, അതിന് ഒരു ചെയ്യുന്നവൻ അനിവാര്യമാണ്. അതിനാൽ, അത്യന്തശക്തനായ, സ്വതന്ത്രനായ, സർവശക്തനായ, സർവ്വജ്ഞനായ, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, പരമാധിപത്യത്തോടെ വസിക്കുന്നവൻ—അവനാണ് ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടാവ്, മഹാദേവൻ, പരമേശ്വരൻ. സൃഷ്ടിയും സംരക്ഷണവും സംഹാരവും—all ഈ ക്രമത്തിൽ അവൻ തന്നെ നിർവഹിക്കുന്നു. ആദ്യപ്രധാന തത്ത്വത്തിന്റെ പരിവർത്തനവും, പുരുഷന്റെ പ്രവർത്തനവും—ഇവ എല്ലാം സത്യമുള്ളവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമേ നടക്കുകയുള്ളൂ. ഈ ശാശ്വതമായ സിദ്ധാന്തം ജ്ഞാനികൾക്ക് മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ, ബുദ്ധിമാനല്ലാത്തവൻ ഇതിൽ ആശ്രയം വെച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കം മുതൽ മഹാപ്രളയം വരെയുള്ള കാലം, എല്ലാം ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറ് ദൈവവർഷങ്ങൾ നിലനിൽക്കും. ഇതാണ് അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരമായായ ആയുസ്സ്; അതിന്റെ പാതി 'പരാർദ്ധം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. രണ്ടു പരാർദ്ധങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, പ്രളയകാലത്ത്, അവ്യക്തം സ്വയം സ്വരൂപത്തെ സ്വീകരിച്ച് സ്വത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. അവ്യക്തം ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, പരിവർത്തനം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ പ്രധാനവും പുരുഷനും ഒരുപോലെ ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നു. അന്ധകാരം (തമസ്) ഉം സത്ത്വഗുണവും ഒരുപോലെ, വർദ്ധിക്കാതെയും കുറയാതെയും, പരസ്പരം ചേർന്നതായും അനന്തവുമാണ്. അങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ സമതുല്യമായപ്പോൾ, വ്യത്യാസമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ, അന്ധകാരം പ്രബലമായ ആ സന്ധിക്കാലത്ത്, ഒരു കാറ്റില്ലാത്ത സമുദ്രത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ, ഒന്നും കാണപ്പെടുന്നില്ല. ലോകം അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുമ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു; അപ്പോൾ അവൻ മഹാനിശയെ, പരമമായ മാഹേശ്വരിയെ ആരാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ആ നിശ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ തന്റെ മായാശക്തിയാൽ പ്രധാനത്തിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച് അവരെ ഉണർത്തുന്നു. പിന്നെ, പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും സൃഷ്ടി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; എല്ലായ്പ്പോഴും സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും നടക്കുന്നു. സകല ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം ഭിന്നനായ, തന്റെ ഏക ശക്തിയുടെ ഒരു ഭാഗത്തേയ്ക്ക് ഈ അദ്ഭുതകരമായ വിശ്വം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൻ, മാർഗ്ഗത്തിന്റെ അറിയുന്നവർ 'പഥിയുടെ ഇശ്വരൻ' എന്നും 'ആത്മാവ്' എന്നും വിളിക്കുന്നവനാണ്. പുരുഷൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന്, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ ബുദ്ധി മുതലായ അവയവങ്ങൾ, പ്രത്യേകഭൂതികൾ വരെ, ക്രമമായി ഉത്ഭവിച്ചു. അവയുടെ പരിണാമങ്ങളിൽ നിന്ന്, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) എന്നിവർ—സകലത്തിന്റെയും കാരണങ്ങളായി—ജനിച്ചു. അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും തടസ്സമില്ലാതെ വ്യാപിക്കാനുള്ള ശക്തിയും, ഉപമയില്ലാത്ത ജ്ഞാനവും, ശാശ്വതമായ ഐശ്വര്യവും, അണിമാദി അഷ്ടൈശ്വര്യങ്ങളും ഉള്ളവനാണ്. സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്ന മൂന്നു പ്രവർത്തികളിലും മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ് കാരണവും അനുഗ്രഹദായകനും. ഒരു കല്പാവസാനത്ത്, പരസ്പരസ്പർദ്ധയാൽ അവിടുത്തെ ധാരണകൾ മങ്ങിയപ്പോൾ, സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്നിങ്ങനെ ഓരോരുത്തര്ക്ക് പ്രത്യേകമായി അവൻ ഉത്തരവാദിത്തം നൽകി. ഇവർ പരസ്പരം ഉത്ഭവിക്കുകയും, പരസ്പരം പോഷിപ്പിക്കുകയും, വളരുകയും, പരസ്പരം ഭക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിനെ, ചിലപ്പോൾ വിഷ്ണുവിനെ, ചിലപ്പോൾ രുദ്രനെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഇതിൽ അവരുടെ വിശിഷ്ടതയോ ഐശ്വര്യവുമോ വർദ്ധിക്കുന്നില്ല. വിവാദത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ള മണ്ടന്മാർ അവരെ അപമാനിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു; അത്തരം ആളുകൾ ആസുരരായും പ്രേതങ്ങളായും ജനിക്കുന്നു. മഹേശ്വരൻ, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്നവൻ, നാലു രൂപങ്ങളാൽ പ്രത്യക്ഷമായ്, സകലത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനവും, എല്ലാം ധരിക്കുന്ന ശക്തിയുടെ കാരണവുമാണ്. ഈ ആത്മാവാണ്, ലീലാർത്ഥം ലോകം സൃഷ്ടിച്ചവൻ, പ്രകൃതിയെയും പുരുഷനെയും വിശ്വത്തെയും അദ്ധിപതിയായി നിലകൊള്ളുന്നത്. എല്ലാറ്റിനും അതീതനായി, ശാശ്വതനായി, അഖണ്ഡനായി, പരമേശ്വരനായി, അവൻ തന്നെ എല്ലാറ്റിനും ആധാരവും, സാരവും, അധിപതിയുമാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, മഹേശ്വരനും, പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും, സദാശിവനും, വിഷ്ണുവും, ബ്രഹ്മാവും—ഇവയെല്ലാം വ്യാപകമായ ശിവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രധാനത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം വളർച്ച, കീർത്തി, ബുദ്ധി, മഹത്വം എന്നിവ ഉത്ഭവിച്ചു; മഹത്വത്തിന്റെ ചലനത്തിൽ മൂന്നു രൂപങ്ങളിലുള്ള അഹങ്കാരവും ജനിച്ചു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ഭൗതികഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവ ഉത്ഭവിച്ചു; സത്ത്വഗുണം അദ്ധിഷ്ഠിതമായ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ (സാത്വിക) സൃഷ്ടി ജനിക്കുന്നു. ആ സാത്വിക സൃഷ്ടി, 'വൈകാരികം' എന്നറിയപ്പെടുന്നതാണ്—അത് ഒരുമിച്ച് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു: അറിവിന്റെ അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, പ്രവർത്തിയുടെ അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും. പതിനൊന്നാമത്തേത് മനസ്സാണ്; അതിന് സ്വന്തം ഗുണമുണ്ട്, ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. തമോഗുണം അദ്ധിഷ്ഠിതമായ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് തന്മാത്രകൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ഭൂതങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതായതിനാൽ അതിനെ 'പ്രഥമഭൂതം' എന്നു വിളിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ശബ്ദം മാത്രം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ആകാശം ജനിക്കുന്നു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശം; സ്പർശത്തിൽ നിന്ന് വായു; വായുവിൽ നിന്ന് രൂപം; രൂപത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നി; അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രുചി; രുചിയിൽ നിന്ന് ജലം; ജലത്തിൽ നിന്ന് ഗന്ധം; ഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമി ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ഈ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ സർവ്വജന്തുക്കളും ജനിക്കുന്നു. പുരുഷന്റെ സാന്നിധ്യവും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും കൊണ്ട്, മഹത്വത്തിൽ നിന്ന് വിശേഷം വരെയുള്ളതിൽ അവർ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ അണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ, ഫലവും ഉപാധിയും പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ് അതിൽ വളർന്നു. അവൻ ശരീരധാരിയായ ആദ്യപുരുഷനാണ്; സകലജന്തുക്കളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവായി, ആദിയിൽ ബ്രഹ്മാവ് ഉത്ഭവിച്ചു. ആ ഭഗവാന്റെ പ്രതിച്ഛായ ജ്ഞാനത്തിലും വൈരാഗ്യത്തിലും അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; ബുദ്ധി, ധർമ്മവും ഐശ്വര്യവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; യജ്ഞത്തിൽ അഭിമാനമുള്ളവർക്കുള്ളത് ബ്രാഹ്മിയായാണ്. അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ജനിക്കുന്നു; അധിപതിയായതിനാൽ, ഗുണങ്ങൾ, ആശ്രയം, സ്വഭാവം എന്നിവയുടെ കാരണമായി അതിനെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. സ്വയം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംഹരിക്കുകയും, നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—ഇവയൊക്കെയും സ്വയം ചെയ്തുകൊണ്ട്.