ശിവപുരാണമ്

സകലജഗത്തിന്റെയും ആത്മാവായ മഹാശങ്കരനേ, അഖിലസൃഷ്ടിയുടെ ക്രിയ, കാലം, പ്രകൃതി എന്നിവയെന്നശേഷിയാൽ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനേ, അവന്റെ ആജ്ഞ മാത്രം ലംഘിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് ആദരപൂർവ്വം വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു. ഈ മഹാപ്രഭു, സകലലോകവും സൃഷ്ടിച്ച് വീണ്ടും അതിനെ അകത്തേക്ക് ആഹരിച്ചശേഷം, തൻറെ ആജ്ഞയാൽ എങ്ങനെ പരമമായ ലീലകൾ നടത്തുന്നു? ആദ്യം എന്താണ് ഉത്ഭവിച്ചത്? ആരാണ് സകലവും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? വീണ്ടും ആരാണ് അതിനെ ആഹരിക്കുന്നത്, അതിന്റെ വയറു അത്ര വിശാലമായവൻ? ആദ്യമായി ഉത്ഭവിക്കുന്നത് ശക്തിയാണ്, ശാന്തതയെ അതിജീവിച്ച്; അതിന് ശേഷം മായയും, അപ്രകൃതിയും, ശക്തിയാൽ സമ്പന്നനായ ശിവനിൽ നിന്നുമാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ശക്തിയിൽ നിന്ന് അതിജ്ഞാനാവസ്ഥയും, അതിനുശേഷം ശാന്താവസ്ഥയും, അതിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനാവസ്ഥയും, പിന്നെ അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ക്രമമായി ലയാവസ്ഥയും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ പ്രേരണയാൽ സൃഷ്ടി എങ്ങനെയാണെന്നതിന്റെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം. പ്രകൃതിക്രമത്തിൽ ഇവ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; മറുവശത്ത് ഇവ ലയിക്കുന്നു. ഈ അഞ്ചു വിധാനങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് വേറൊരു സ്രഷ്ടാവിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ സർവ്വവിശ്വവും അഞ്ചു ശക്തികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സ്വയംസ്ഥിതമായ അപ്രകൃതിയാണ് അതിന്റെ കാരണം എന്നാണു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അതിൽ നിന്ന് മഹത്തത്വം മുതൽ പ്രത്യേകവസ്തുക്കൾ വരെയും സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു എന്നു സമ്മതിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അവിടെയും അപ്രകൃതിക്കും ആത്മാവിനും കർത്തൃത്വം ഇല്ല. പ്രകൃതിക്ക് ജീവതം ഇല്ല, പുരുഷൻക്ക് അറിവില്ല; അതുകൊണ്ട് പ്രധാനം മുതൽ അണുവരെയും ജഡമായതാണു. പ്രവർത്തനത്തിന് ബുദ്ധിമുള്ള ഒരു കാരണമാവശ്യമാണ്; ലോകം ഭാഗങ്ങളാൽ ഘടിതമായ ഫലമായതിനാൽ അതിന് ഒരു കർത്താവിന്റെ ആശ്രയമാണ്. അതിനാൽ, ശക്തിയുള്ളവൻ, സ്വതന്ത്രൻ, സർവ്വശക്തൻ, സർവ്വജ്ഞൻ, ആദി-അന്തരഹിതൻ, പരമാധിപതിയുള്ളവൻ—അവനാണ് ലോകസൃഷ്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്രഷ്ടാവ്, മഹാദേവൻ, പരമേശ്വരൻ; അവനാണ് സംരക്ഷകൻ, സംഹാരകനും—all ഈ ക്രമം വ്യക്തമാണ്. പ്രധാനത്തിന്റെ പരിവർത്തനം, പുരുഷന്റെ പ്രവർത്തനം—ഇവയെല്ലാം സത്യമുള്ളവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്. ഈ ശാശ്വതമായ സിദ്ധാന്തം ജ്ഞാനികൾക്ക് മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന്മേൽ ആശ്രയമില്ലാത്തവൻ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ നിന്ന് മഹാപ്രളയം വരെയും, സകലവും ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു ദൈവവത്സരങ്ങൾ വരെ നിലനിൽക്കുന്നു. അപ്രകൃതിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ ദീർഘായുസ്സാണ് പരമായുസ് എന്നറിയപ്പെടുന്നത്; അതിന്റെ പാതിയാണ് പരാർദ്ധം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. രണ്ട് പരാർദ്ധങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് പ്രളയം വരുമ്പോൾ, അപ്രകൃതി ആത്മാവിന്റെ ഫലമായി അതിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു. അപ്രകൃതി ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, പരിവർത്തനം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, പ്രധാനവും പുരുഷനും ഒരുപോലെ ചേർന്ന് നിലനിൽക്കുന്നു. ഇരുവരും—അന്ധകാരം (തമസ്)യും സത്ത്വഗുണവും—സമത്വത്തിൽ, വർദ്ധിക്കാതെയും കുറയാതെയും, പരസ്പരം ചേർന്ന്, അനന്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ആ ഗുണസമത്വാവസ്ഥയിൽ, വ്യത്യാസം ഇല്ലാത്തതിൽ, അന്ധകാരം ആധിപത്യം പുലർത്തുമ്പോൾ, കാറ്റില്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെയുള്ള ആ നിശ്ചലതയിൽ, ഒന്നും കാണപ്പെടുന്നില്ല. ലോകം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, ഏകമായ പരമേശ്വരൻ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു; അവൻ ആ മഹാനിശയിൽ പരമമായ മാഹേശ്വരിയെ ഉപാസിക്കുന്നു. നിശ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ മായാശക്തിയാൽ പ്രധാനത്തിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച് അവരെ ഉണർത്തുന്നു. പിന്നെയും, പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ലയവും നടക്കുന്നു. സകലലോകങ്ങളിൽ നിന്നുമേറെ വ്യത്യസ്തനായി, അതിന്റെ ഒരു ഭാഗശക്തിയിൽ പോലും സർവ്വവിശ്വം മുഴുവനും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനേ, മാർഗ്ഗജ്ഞർ മാർഗ്ഗനായകനും ആത്മാവും എന്ന് വിളിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. പുരുഷൻ സ്ഥാപിതമാകുന്നതിന് മുമ്പ്, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന്, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ബുദ്ധി മുതലായ അവയവങ്ങൾ, പ്രത്യേകഭൂതങ്ങൾ, അവയുടെ പരിണാമങ്ങൾ എന്നിവ ക്രമത്തിൽ ഉദ്ഭവിച്ചു. ആ പരിണാമങ്ങളിൽ നിന്ന്, സകലത്തിന്റെയും കാരണം ആയ രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ—ഈ മൂന്നു ദേവന്മാരും ജനിച്ചു. അവനു സകലലോകങ്ങളിലും തടസ്സമില്ലാതെ വ്യാപിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്; ഉപമയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം, ശാശ്വതമായ ഐശ്വര്യം, അണിമാദി അഷ്ടസിദ്ധികളുമുണ്ട്. സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്ന മൂന്നു പ്രവർത്തികളിലും, മഹേശ്വരൻ തന്റെ ഐശ്വര്യത്തോടുകൂടി ഇവർക്കു കാരണനും അനുഗ്രഹദായകനുമാണ്. ഒരു കല്പാവസാനത്ത്, പരസ്പരസ്പർധയും അവ്യക്തമായ ബോധവും മൂലം, അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ഭഗവാൻ ഏല്പിച്ചു. ഇവ പരസ്പരം ഉത്ഭവിക്കുന്നു, പരസ്പരം സംരക്ഷിക്കുന്നു, പരസ്പരം വളരുന്നു, പരസ്പരം ഭക്തിയോടെ നിലനിൽക്കുന്നു. എപ്പോഴും ബ്രഹ്മാവിനെ, ഒരിക്കൽ വിഷ്ണുവിനെ, മറ്റൊരിക്കൽ രുദ്രനെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഇതിലൂടെ അവരുടെ മഹത്വത്തിലും ഐശ്വര്യത്തിലും വർദ്ധനയില്ല. വാദത്തിൽ ആസക്തരായ മൂഢന്മാർ അവരെ നിന്ദിക്കുന്നു; അത്തരം ആളുകൾ സംശയമില്ലാതെ അസുരന്മാരും ഭൂതന്മാരും ആകുന്നു. മഹേശ്വരൻ, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കും അതീതനായവൻ, നാലു രൂപങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, എല്ലായ്ക്കും അടിസ്ഥാനവും, എല്ലാം നിലനില്ക്കുന്ന ശക്തിയുടെ കാരണവുമാണ്. ഈ ആത്മാവാണ്, ലീലാർത്ഥം ലോകം സൃഷ്ടിച്ചവൻ, പ്രധാനം, പുരുഷൻ, വിശ്വം—ഈ മൂന്നിനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഭഗവാൻ. സർവ്വാതീതനായ, ശാശ്വതനായ, വിഭജ്യങ്ങളില്ലാത്ത, പരമേശ്വരൻ—അവനാണ് എല്ലാറ്റിനെയും അടിസ്ഥാനവും, സാരവും, അധിപതിയും. അതുകൊണ്ട്, മഹേശ്വരനും, പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും, സദാശിവനും, വിഷ്ണുവും, ബ്രഹ്മാവും—ഇവയെല്ലാം സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രധാനത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം വളർച്ച, കീർത്തി, ബുദ്ധി, മഹത്തത്വം എന്നിവ ഉദ്ഭവിച്ചു; മഹത്തത്വത്തിന്റെ ഉണർത്തലിൽ, അഹങ്കാരം മൂന്നു രൂപത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്നു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവ ഉദിച്ചു; സത്ത്വഗുണം ആധിപത്യം പുലർത്തുന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് സാത്വികമായ സൃഷ്ടി ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ആ സാത്വിക സൃഷ്ടി, വൈകാരികം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, ഒരുമിച്ച് ഉദിക്കുന്നു—അത് ആണ് അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും, അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയങ്ങളും.