ശിവപുരാണമ്

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു യുഗം എട്ടായിരം വർഷങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു. അത്തരം ആയിരം യുഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സവനമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഈ സവനങ്ങൾ ആയിരം, മൂന്നു തവണ ഗുണിച്ചുമറിച്ചാൽ, അതാണ് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പൂര്‍ണ്ണായുസ്സായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിനിടയിൽ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ കടന്നുപോകുന്നു. ഒരു മാസത്തിൽ, നാല് ഇരുപതുകൾ ചേർത്തു നൂറുകൾ കൂടി വരുന്നു. ഒരു വർഷത്തിൽ അത്തരം ഇന്ദ്രന്മാർ 5040 ഉണ്ട്; അവരുടെ ആയുസ്സിൽ 40,000 ഉം അഞ്ചുലക്ഷം ഉം വരുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു ദിവസമാണ്; അതുപോലെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ദിവസം രുദ്രന്റെ ദിവസവും, രുദ്രന്റെ ദിവസം സദാ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈശ്വരന്റെയും ദിവസമാണ്. ഈ സംഖ്യ ശിവനോടും സദാശിവനോടും ബാധകമാണ്—അവരുടെ ആയുസ്സും 40,000 ഉം അഞ്ചുലക്ഷം ഉം തന്നെയാണ്. ദിവസമില്ലാത്തവനു സൃഷ്ടി തന്നെയാണ് അവന്റെ ദിവസം; ലയം അവന്റെ രാത്രിയാണ്. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവനു ദിവസം എന്നും രാത്രി എന്നും ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിനുവേണ്ടി ഇതെല്ലാം ഉപമയോടെ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്—ഭൂതങ്ങൾ, അവയുടെ അധിപന്മാർ, രൂപങ്ങൾ, ദേവതകൾ, അസുരന്മാർ എന്നിവർക്കും ഇതു ബാധകമാണ്. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വസ്തുക്കൾ, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, അവയുടെ മൂലകാരണങ്ങൾ, ബുദ്ധി, അവയുടെ അധിപതികൾ—ഇവയൊക്കെയും ജ്ഞാനിയായ പരമേശ്വരന്റെ ദിവസത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ദിവസാവസാനത്തിൽ ഇവ ലയിക്കുന്നു; രാത്രിയുടെ അവസാനം സർവ്വവിശ്വം വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നു. സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ മഹാശങ്കരനു വന്ദനം—ക്രിയ, കാലം, പ്രകൃതി എന്നിവയാണ് അവന്റെ ശക്തി; അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് എല്ലാം നടക്കുന്നത്, അതിനെ മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല. എങ്ങനെ ഈ പരമേശ്വരൻ സൃഷ്ടിച്ച ലോകം തിരികെ പിടിച്ച ശേഷം തന്റെ ആജ്ഞയാൽ പരമമായ ലീല നടത്തുന്നു? ആദ്യം എന്താണ് ഉണ്ടായത്? ആരാണ് ഈ സർവ്വം വ്യാപിച്ചത്? വീണ്ടും ആരാണ് ഇതെല്ലാം വിഴുങ്ങുന്നത്, അതി വിശാലമായ ഉദരത്തിൽ? ശക്തിയാണ് ആദ്യം ഉദിക്കുന്നതു, ശാന്തതയെ അതിക്രമിച്ച നിലയിൽ. അതിനുശേഷം മായയും, അപ്രകൃതിയും, ശക്തിയുള്ള ശിവനിൽ നിന്നുമാണ് ഉദിക്കുന്നത്. ഈ ശക്തിയിൽ നിന്ന് ശാന്തതയെ അതിക്രമിച്ച അവസ്ഥയും, അതിനുശേഷം ശാന്താവസ്ഥയും, അതിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനാവസ്ഥയും, പിന്നീട് അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയും പിറക്കുന്നു. ഈ അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ക്രമത്തിൽ സംഹാരാവസ്ഥ ഉദിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഭഗവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച സൃഷ്ടിയുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം. സ്വാഭാവികമായി ഇവ ഉദിക്കുന്നു; മറുവഴിയിൽ ഇവ ലയിക്കുന്നു. ഈ അഞ്ചു വിധാനത്തിന് പുറമേ വേറൊരു സ്രഷ്ടാവിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഈ സർവ്വവിശ്വം ഈ അഞ്ചു ശക്തികൾ കൊണ്ട് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന അപ്രകൃതിയാണ് ഇതിന്റെ മൂലകാരണമെന്നു ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. മഹതിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകവസ്തുക്കളിലേക്കു വരെ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു എന്നു സമ്മതിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അപ്രകൃതിക്കും ആത്മാവിനും കർത്തൃത്വമില്ല. പ്രകൃതി ജഡമാണെന്നും പുരുഷൻ അജ്ഞാനിയാണെന്നും കാരണം, പ്രധാനത്തിൽ നിന്ന് അനുവിലേക്കുള്ള എല്ലാം ചൈതന്യമില്ലാത്തവയാണ്. ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു കാരണമാണ് പ്രവർത്തനത്തിനാവശ്യമായത്; ലോകം ഭാഗങ്ങളാൽ കെട്ടിച്ചമച്ച ഒരു ഫലമായതിനാൽ, അതിന് ഒരു കര്‍ത്താവ് ആവശ്യമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ശക്തിയുള്ളവൻ, സ്വതന്ത്രൻ, സർവ്വശക്തൻ, സർവ്വജ്ഞൻ, ആദിയില്ലാത്തവൻ, അന്തമില്ലാത്തവൻ, പരമാധിപത്യത്തോടെ ഉള്ളവൻ—അവനാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ്, മഹാദേവൻ, പരമേശ്വരൻ; അവൻ തന്നെയാണ് സംരക്ഷകനും സംഹാരകനും—ഇതിൽ ക്രമം വ്യക്തമാണ്. പ്രധാനത്തിന്റെ പരിണാമവും പുരുഷന്റെ പ്രവർത്തിയും—ഇവയൊക്കെ സത്യമാത്രനായ അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്. ഈ ശാശ്വതമായ സിദ്ധാന്തം ജ്ഞാനികൾക്കു മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കുറഞ്ഞ ബുദ്ധിയുള്ളവർ ഇതിൽ ആശ്രയിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കം മുതൽ മഹാപ്രളയവരെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദൈവീയമായ നൂറു വർഷം ഈ സർവ്വം നിലനിൽക്കുന്നു. അപ്രകൃതിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരമായുസ് ഇതാണ്; അതിന്റെ പാതി 'പരാർധം' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. രണ്ട് പരാർധങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, പ്രളയം വരുമ്പോൾ, അപ്രകൃതി ആത്മാവിന്റെ ഫലമായി സ്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അപ്രകൃതി ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, പരിണാമങ്ങൾ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പ്രധാനവും പുരുഷനും ഒരുപോലെ അകലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇരുണ്ടതും സത്ത്വഗുണവും സമത്വത്തിൽ, വർദ്ധിച്ചുകയോ കുറഞ്ഞുകയോ ചെയ്യാതെ, പരസ്പരം ചേർന്നു, അനന്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ആ ഗുണസമ്യാവസ്ഥയിൽ, വ്യത്യാസമില്ലാത്തപ്പോൾ, അന്ധകാരം നിറഞ്ഞപ്പോൾ, കാറ്റില്ലാത്ത സമുദ്രം പോലെ ശാന്തമായപ്പോൾ, ഒന്നും കാണപ്പെടുന്നില്ല. ലോകം കാണപ്പെടാത്തപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു; അവൻ മുഴുവൻ രാത്രിയും പരമമായ മായേശ്വരിയെ ആരാധിക്കുന്നു. രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പരമേശ്വരൻ, മായയുടെ ശക്തിയാൽ, പ്രധാനത്തിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച് അവരെ ഉണർത്തുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും, പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉത്ഭവിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ലയവും നടക്കുന്നു. സർവ്വലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് അത്യന്തം വ്യത്യസ്തനായ, അവന്റെ ഏകശക്തിയുടെ ഒരു അംശത്തിൽ തന്നെ സർവ്വവിശ്വവും അത്ഭുതകരമായ അനന്തമായ ആഗ്രഹങ്ങളോടുകൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനു, മാർഗ്ഗജ്ഞർ 'പഥപതി' എന്നും 'സ്വയം' എന്നും വിളിക്കുന്നവനു, വന്ദനം. പുരുഷൻ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ്, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന്, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ, ബുദ്ധിയും മറ്റു വികാരങ്ങളും പ്രത്യേകഭൂതങ്ങൾ വരെ ക്രമത്തിൽ ഉദിച്ചു. അവയുടെ വികാരങ്ങളിൽ നിന്ന്, സകലവസ്തുക്കളുടെ കാരണങ്ങളായി, രുദ്രൻ, വിഷ്ണു, പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവൻ സർവ്വലോകങ്ങളിലും തടസ്സമില്ലാതെ വ്യാപിക്കാനുള്ള ശക്തിയും, ഉപമയില്ലാത്ത ജ്ഞാനവും, ശാശ്വതമായ അധിപത്യതയും, അനിമാദി അതിമാനുഷികശക്തികളും ഉള്ളവനാണ്. സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്ന ഈ മൂന്നു പ്രവർത്തികളിൽ മഹേശ്വരൻ തന്റെ അധിപത്യതയോടൊപ്പം അവർക്കു കാരണവും അനുഗ്രഹദായകനുമാണ്. ഒരു കല്പത്തിന്റെ അവസാനം, പരസ്പരമായ മത്സരത്താലും മനസ്സിലെ മായയാലും, അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം എന്നിങ്ങനെ ഓരോ ഉത്തരവാദിത്വം പ്രത്യേകം നിർദ്ദേശിച്ചു.