ശിവപുരാണമ്

സകലത്തിനുമപ്പുറമായ പരമേശ്വരനായ ശിവനോട് ഞാൻ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. കാലവും ബന്ധവും മോക്ഷവും ഇല്ലാത്തവൻ, പുരുഷനോ പ്രകൃതിയോ ജഗത്തോ അല്ലാത്തവൻ, അത്ഭുതകരമായ അനവധി രൂപങ്ങൾ ഉള്ളവൻ ആ ശിവൻ മഹോന്നതൻ ആകുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ജീവന്റെ ദൈർഘ്യം എങ്ങനെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു? കാലത്തിന്റെ പരമാവധി പരിധി എന്താണ്? അതിന്റെ അളവും എണ്ണവും എങ്ങനെ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു? ഇവിടെ, ജീവന്റെ ആദ്യഘടകം 'നിമിഷം' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്—അത് കണ്ണടയ്ക്കുന്ന ഒരു നിമിഷം. അങ്ങനെ, എണ്ണപ്പെടുകയും അളക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലത്തിന്റെ പരമാവധി അതിരാണ് ശാന്തതയെ അപ്പുറം ഉള്ള അവസ്ഥ. ഒരു നിമിഷം കണ്ണടയ്ക്കലാണ്. അങ്ങനെ പതിനഞ്ച് നിമിഷങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കഷ്ടാ. മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കലാ, മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്ന് ഒരു മുഹൂർത്തം, അങ്ങനെ മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു പകലും രാത്രിയും ആകുന്നു. അങ്ങനെ ഇരുപത് പകൽ-രാത്രികൾ ചേർന്ന് ഒരു മാസം. രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു മാസം രൂപപ്പെടുന്നു. പിതൃദേവന്മാരുടെ പകൽ-രാത്രി ഒരു മാസമാണ്—കൃഷ്ണപക്ഷവും ശുക്ലപക്ഷവും ചേർന്ന്. ആ മാസങ്ങൾ ആറു ചേർന്ന് ഒരു അയനം, രണ്ട് അയനങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു സംവത്സരം, അങ്ങനെ മനുഷ്യരുടെ വർഷം എണ്ണപ്പെടുന്നു. ശാസ്ത്രം പറയുന്നത് പ്രകാരം, ദേവദിനവും ദേവരാത്രിയും അങ്ങനെ നിർവ്വചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ദക്ഷിണായനം ദേവരുടെ രാത്രി, ഉത്തരായനം ദേവരുടെ പകലാണ്. ദൈവമാസം മുപ്പത് പകൽ-രാത്രികളാണ്; അങ്ങനെ, ദൈവവർഷം പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾ ചേർന്നാണ്. ഒരു ദൈവവർഷം മൂവായിരത്തി അറുപത് മനുഷ്യവർഷങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ് എന്ന് ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ദൈവമാനത്തിൽ, യുഗങ്ങൾയുടെ കണക്കെടുപ്പ് നടക്കുന്നു. ഭാരതഭൂമിയിൽ നാലു യുഗങ്ങൾ ആണെന്ന് ഋഷിമാർ അറിയുന്നു: ആദ്യം കൃതയുഗം, പിന്നെ ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, ഒടുവിൽ കലിയുഗം—ഇവയാണ് നാല് യുഗങ്ങൾ. കൃതയുഗം നാലായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ്, അതിന്റെ പ്രഭാതവും സന്ധ്യയും നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വീതം. മറ്റുള്ള മൂന്ന് യുഗങ്ങൾ, അവയുടെ പ്രഭാതവും സന്ധ്യയും ഉൾപ്പെടെ, ഓരോന്നും നാല് ഭാഗം കുറവാണ്—അവയുടെ സംഖ്യകളും അതനുസരിച്ച് കുറയുന്നു. ഇങ്ങനെ, നാല് യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് പതിനായിരം (ദൈവ) വർഷങ്ങൾ ആകുന്നു. ആയിരം അത്തരം ചതുർയുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കല്പം. എഴുപത്തിയൊന്ന് ചതുർയുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു മന്വന്തരം; ഒരു കല്പത്തിൽ പതിനാലു അത്തരം മനു-ചക്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഈ ക്രമത്തിൽ, നൂറുകണക്കിന്, ആയിരക്കണക്കിന് കല്പങ്ങളും മന്വന്തരങ്ങളും അവയുടെ സന്തതികളും കഴിഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട്. അവയെല്ലാം വിശദമായി വിവരിക്കാനോ കൃത്യമായി എണ്ണാനോ കഴിയില്ല, കാരണം അവ അതിരില്ലാത്തവയും അജ്ഞേയവുമാണ്. 'കല്പം' എന്ന് പറയുന്നത്, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലാണ്; ആയിരം കല്പങ്ങൾ ചേർന്ന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം ആകുന്നു. എട്ടായിരം വർഷങ്ങൾ ബ്രഹ്മായുഗം; ആയിരം അത്തരം യുഗങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു സവനമാകുന്നു. ആയിരം സവനങ്ങൾ, മൂന്നു മടങ്ങി, വീണ്ടും മൂന്നു മടങ്ങി കൂട്ടിയാൽ, അതാണ് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആയുസ്സ് എന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലിൽ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ കടന്നു പോകുന്നു; ഒരു മാസത്തിൽ എൺപത് തവണയും, നൂറുകളും കൂടി. ഒരു വർഷത്തിൽ അഞ്ച് ആയിരത്തി നാല്പത് ഇന്ദ്രന്മാർ; അവരുടെ ആയുസ്സിൽ നാല്പത് ആയിരം അഞ്ചു ലക്ഷം ഇന്ദ്രന്മാർ. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു പകലാണ്; അതുപോലെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു പകൽ രുദ്രന്റെ ഒരു പകലാണ്; രുദ്രന്റെ ഒരു പകൽ ഈശ്വരന്റെ ഒരു പകലാണ്. ഈ സംഖ്യ ശിവനും സദാശിവനും നേരേ ബാധകമാണ്—നാല്പത് ആയിരം അഞ്ചു ലക്ഷം ആയുസ്സ്. ദിവസം ഇല്ലാത്തവനു സൃഷ്ടി ദിനം, ലയം രാത്രിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവനു neither ദിവസം nor രാത്രി—ഇത് മനസ്സിലാക്കണം. ലോകങ്ങളുടെ ഉപകാരാർത്ഥം ഇതു രൂപകമായി പറഞ്ഞതാണ്; അതിലെ ജീവികൾക്കും അവരുടെ അധിപന്മാർക്കും രൂപങ്ങൾക്കും ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, മൂലകാരണങ്ങൾ, ബുദ്ധി, അവയുടെ അധിപന്മാർ—ഇവയൊക്കെ പരമേശ്വരന്റെ ദിനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; പകൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഇവ ലയിക്കുന്നു; രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നു. സകലജഗത്തിന്റെയും ആത്മാവായ മഹാശങ്കരനോട് ഞാൻ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. ക്രിയ, കാലം, പ്രകൃതി—ഇവയാണ് അവന്റെ ശക്തി; അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മാത്രം എല്ലാം നടക്കുന്നു; അതിനെ മറികടക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല. അവൻ, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം, തന്റെ ആജ്ഞയാൽ എങ്ങനെയാണ് പരമലീല നടത്തുന്നത്? ആദ്യം എന്താണ് ഉദിച്ചത്? ആരാണ് ഇതെല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്? വീണ്ടും, ആരാണ് ഇതെല്ലാം സംഹരിക്കുന്നത്, അതിരില്ലാത്ത ഉദരമുള്ളവൻ? ശക്തിയാണ് ആദ്യം ഉദിക്കുന്നത്, ശാന്തതയെ അപ്പുറം. അതിനുശേഷം മായയും, പിന്നെ അവ്യക്തവും, ശക്തിയുള്ള ശിവനിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്. ശക്തിയിൽ നിന്നു ശാന്തതയ്ക്കപ്പുറം, പിന്നെ ശാന്തത, അതിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനാവസ്ഥയും അതിൽ നിന്ന് അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയും ഉദിക്കുന്നു. അടിസ്ഥാനാവസ്ഥയിൽ നിന്നു ക്രമത്തിൽ ലയാവസ്ഥ ഉദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച സൃഷ്ടി സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വാഭാവികമായ ക്രമത്തിൽ ഇവ ഉദിക്കുന്നു; മറുവശത്ത് ഇവ ലയിക്കുന്നു. ഈ അഞ്ചു രീതിയിൽ പറഞ്ഞതിനു പുറമെ വേറെ സൃഷ്ടാവിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഈ സർവ്വം അഞ്ചു ശക്തികളാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്വയംസ്ഥിതമായ അവ്യക്തകാരണമാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിൽ, മഹത്തത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേയ്ക്ക് സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു; എന്നാൽ അവ്യക്തത്തിലും ആത്മാവിലും കര്‍ത്തൃത്വം ഇല്ല. പ്രകൃതി ജഡമാണ്, പുരുഷൻ അജ്ഞനാണ്; അതിനാൽ, മഹത്തിൽ നിന്ന് അനുവിലേയ്ക്ക് എല്ലാം ചൈതന്യരഹിതമാണ്.