ശിവപുരാണമ്

മഹാനായ ഋഷിമാരു തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ദേവന്റെ കൃപയാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധാശ്രമങ്ങളെ അറ്റുകടന്ന്, പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനം പ്രാപിച്ചു. ഈ പരമ രഹസ്യമായ വേദാന്തജ്ഞാനം, പുരാതനകാലത്ത് പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്, ഞാൻ എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ മഹത്വത്താൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്നും നേരിട്ട് ലഭിച്ചു. ഈ അതുല്യമായ ജ്ഞാനം ശാന്തനായവർക്കും, നല്ല ആചാരമുള്ള പുത്രന്മാർക്കും, യോഗ്യരായ ശിഷ്യന്മാർക്കും മാത്രമേ നൽകാവൂ; അശാന്തനും ദുഷ്പ്രവർത്തകനും അയോഗ്യനുമായവർക്കു ഇതു നൽകരുത്. ദൈവത്തോടും ഗുരുവിനോടും പരമഭക്തി പുലർത്തുന്ന മഹാത്മാവിന് ഈ അർത്ഥങ്ങൾ സ്വയമേവ പ്രകടമാകുന്നു. ഇനി, ഈ സംക്ഷിപ്തം കേൾക്കൂ: ശിവൻ പ്രകൃതിയെയും ആത്മാവിനെയും കടന്നുള്ളവനാണ്; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുകയും, ലയകാലത്ത് എല്ലാം തിരികെ ആന്തരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സകലവും കാലത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; കാലംകൊണ്ടു തന്നെയാണ് എല്ലാം നശിക്കുന്നത്; ഏതിടത്തും കാലത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഒന്നുമില്ല. ഈ അനന്തമായ സാംസാരചക്രം, സൃഷ്ടി-ലയങ്ങളിലൂടെ, അവനിൽ ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ, അതു ചക്രംപോലെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മാ, ഹരി, രുദ്രൻ, മറ്റു ദേവതകളും അസുരന്മാരും, അവനാൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന വിധിയെ പ്രാപിച്ചിട്ടും, അവരവരുടെ ഉത്ഭവം കടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂതങ്ങളെ ഭൂതകാലം, വരുംകാലം, വരുമാനകാലം എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ച്, അവൻ അവരെ വൃദ്ധരാക്കുന്നു; അവൻ പരമശക്തനും സ്വേച്ഛയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും ഭയാനകവുമാണ്. ഈ ഭാഗ്യശാലിയായ കാലം ആരാണ്? അവൻ ആരെ ഭരിക്കുന്നു? ആരാണ് അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്തുള്ളത്? ഇതെനിക്കു പറയൂ, ജ്ഞാനിയേ. കാലത്തിന്റെ അളവുകൾ—കാഷ്ട, നിമിഷം മുതലായവ—കൊണ്ട് അളക്കപ്പെടുന്ന രൂപം ഉള്ളവനാണ് പരമശക്തനായ മഹേശ്വരന്റെ പ്രകാശമുള്ള കാലം. ഭഗവാന്റെ ഈ അമോഘമായ ശക്തി, ആജ്ഞയുടെ രൂപത്തിൽ, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; സകലജഗത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തി ഇതാണ്. മോക്ഷം, ആ പരമത്തിന്റേതായ ഭാഗങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായത്, കാലമായ മഹാത്മാവിൽ നിന്ന്, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽനിന്ന് ചിന്നുന്ന ചിങ്ങംപോലെ ഉയിർക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ജഗത്ത് കാലത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് വിധേയമാണ്; ജഗത്ത് കാലത്തെ നിയന്ത്രിക്കില്ല. കാലം ശിവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, ശിവൻ കാലത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ അല്ല. ശിവന്റെ അന്യന്ത്രിതമായ ശക്തി കാലത്തിൽ സ്ഥാപിതമായതിനാൽ, കാലത്തിന്റെ അതിരു കടക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. ഏതു പ്രത്യേക ജ്ഞാനത്താലായാലും, ആരെങ്കിലും കാലത്തെ അതിക്രമിക്കാമോ? കാലം ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികൾ ആരും അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ജയിച്ച് ഒരൊറ്റ കുടകീഴിൽ ഭരിക്കുന്നവരും, സമുദ്രങ്ങൾ തീരങ്ങൾ കടക്കാത്തതുപോലെ, കാലത്തിന്റെ അതിരു കടക്കാറില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച് ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കുന്നവരും, കാലത്തെ ജയിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, കാലം അവരെ ജയിക്കുന്നു. ആയുര്‍വേദം അറിഞ്ഞും, രസായനങ്ങൾ കഴിച്ചും, വൈദ്യന്മാർ മരണത്തെ അതിക്രമിക്കാറില്ല; കാരണം, കാലം അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ഒരുവൻ ധനം, സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം, ശക്തി, ഉചിതവംശം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചാലും, കാലം തന്റെ ശക്തിയാൽ മറ്റെന്തോ സംഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ, സുഖകരവും ദു:ഖകരവുമായ, പ്രതീക്ഷിച്ചും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയും സംഭവങ്ങളിലൂടെ, ജീവികളെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും വേർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരാൾ ദു:ഖിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ സന്തോഷിക്കുന്നു; ഇതാണ് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള കാലത്തിന്റെ അത്ഭുതം. യുവാവൻ വൃദ്ധനാകുന്നു, ശക്തൻ ദുർബലനാകുന്നു, സമ്പന്നൻ ദരിദ്രനാകുന്നു—ദ്വിജന്മാരേ, കാലം വിചിത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഉത്കൃഷ്ടജന്മം, സ്വഭാവം, ശക്തി, കഴിവ് എന്നിവയൊന്നും സിദ്ധിക്ക് മതിയല്ല; കാരണം, കാലത്തെ തടയാൻ കഴിയില്ല. സംഗീതവും ഗായനവും കൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടവരും, അന്നം തേടി ജീവിക്കുന്ന ദരിദ്രരും—സമ്പന്നരും ദരിദ്രരുമായ എല്ലാവർക്കും കാലം ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഔഷധങ്ങളും രസായനങ്ങളും ശരിയായ സമയത്ത് ഉപയോഗിച്ചാൽ ഫലം തരുന്നു; കാലം അനുകൂലമല്ലെങ്കിൽ, ഫലം ലഭിക്കാറില്ല. ആരും തങ്ങളുടെ സമയത്തേക്കാൾ മുമ്പ് മരിക്കുകയോ ജനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നതും, സന്തോഷം-ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നതും എല്ലാം സമയത്താണ്—അസമയത്തിൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാറില്ല. കാലം കൊണ്ടാണ് കാറ്റ് തണുപ്പ് വരുന്നത്; കാലം കൊണ്ടാണ് മേഘത്തിൽ നിന്ന് മഴ പെയ്യുന്നത്; കാലം കൊണ്ടാണ് ചൂട് ശമിക്കുന്നതും, എല്ലാം സഫലമാകുന്നതും. കാലം സകലസത്തയുടെയും കാരണമാണ്; കാലം കൊണ്ടാണ് വിളകൾ വളരുന്നത്; കാലം കൊണ്ടാണ് വിളകൾ നശിക്കുന്നത്; കാലം കൊണ്ടാണ് ജീവജഗത്ത് വീണ്ടും ഉണരുന്നത്. അതിനാൽ, ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥം കാലമാണെന്ന് ആരവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, ആ കാലാത്മാവിനെ അതിക്രമിച്ച്, കാലത്തിനപ്പുറമുള്ളതിനെ കാണുന്നു. ആ ശിവന് നമസ്കാരം—സകലത്തിനുമപ്പുറമുള്ള പരമേശ്വരൻ, അവനിൽ കാലമില്ല, ബന്ധനമില്ല, മോക്ഷമില്ല; അവൻ പുരുഷനല്ല, പ്രകൃതിയല്ല, ജഗത്തുമല്ല—വിലക്ഷണവും വിചിത്രവുമായ രൂപങ്ങൾ അവനുണ്ട്. ഇപ്പോഴിതാ, ഈ കാലത്തിൽ ആയുസ്സിന്റെ അളവ് എങ്ങനെ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു? പിന്നെ, അളക്കപ്പെടുന്ന കാലത്തിന്റെ പരമാവധി അതിരെന്താണ്? ഇവിടെ, ജീവന്റെ ആദ്യഘട്ടം ഒരു നിമിഷം—കണ്ണടയ്ക്കലാണ്; അളക്കപ്പെടുന്ന കാലത്തിന്റെ പരമാവധി ശാന്തതയ്ക്കപ്പുറമാണ്. ഒരു നിമിഷം കണ്ണടയ്ക്കലാണ്; അത്തരം പതിനഞ്ച് നിമിഷങ്ങൾ ചേർന്നത് ഒരു കഷ്ട; മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ഒരു കല; മുപ്പത് കലകൾ ഒരു മുഹൂർത്തം; മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഒരു ദിവസം-രാത്രി. ഇരുപത് പകൽ-രാത്രികൾ ചേർന്നത് ഒരു മാസം; അപ്പോൾ ഒരു മാസത്തിൽ ഇരുപത് ദിവസം-രാത്രികൾ. പിതൃങ്ങളുടെ പകൽ-രാത്രി ഒരു മാസമാണ്—കൃഷ്ണപക്ഷവും ശുക്ലപക്ഷവും ചേർന്ന്. ആ മാസങ്ങളിൽ ആറു ചേർന്നത് ഒരു അയനം; രണ്ട് അയനം ഒരു വർഷം; ഇതാണ് ലോകത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ വർഷം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ശാസ്ത്രം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ദൈവദിനം-രാത്രി ഇതാണ്: ദക്ഷിണായനം രാത്രിയാണ്, ഉത്തരായനം പകലാണ്. ദൈവമാസം മുപ്പത് ദിവസം-രാത്രികളാണ്; അങ്ങനെ, ദേവന്മാരുടെ ഒരു വർഷം പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾ. ഇങ്ങനെ, ഈ ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനം മഹർഷിമാർ തപസ്സിനാലും ദൈവകൃപയാലും പ്രാപിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ വേദാന്തരഹസ്യം, യോഗ്യരായ ഭക്തന്മാർക്കു മാത്രം പകർന്നു നൽകേണ്ടതാണെന്ന്, കാലത്തിന്റെ മഹത്വവും അതിന്റെ അതിരുകളും ശിവൻ അതിനപ്പുറമായതും, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സകലചര്യകളും കാലത്തിന്റെ നിയമത്തിൽ ആണെന്നും, ഈ ശ്രുതികൾ അത്യന്തം വന്ദ്യമായ ശിവനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് വിശദീകരിക്കുന്നു.