ശിവപുരാണമ്

ശാശ്വതവും അനന്തവുമായ രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ പരമ ബ്രഹ്മമായും പരമാവധിയായും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെയാണ് ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ഒരു രഹസ്യസ്ഥാനത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് പറയുന്നു. അജ്ഞാനം നശ്വരമാണ്, ജ്ഞാനം അമൃതമാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നു. ഈ ഇരുവിധത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ മഹാദേവനാണ്. അവൻ എല്ലാ ഭാവങ്ങളെയും ഒരു വലപോലെ അനേകമാക്കി, എന്നാൽ ഒരൊറ്റതായും നിലനിൽക്കുന്നു. എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചശേഷം അവൻ പരമാധിപത്യം പ്രയോഗിക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശിച്ചവൻ, സ്വയം പ്രകാശം പകരുന്നവൻ, മുകളിലും കീഴിലും ചുറ്റും എല്ലായിടത്തും പ്രകാശം വിതറുന്നു. അവനിൽ സ്വഭാവമെന്നതൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, അവൻ ഉത്തമനായി നിലനിൽക്കുന്നു. സ്വഭാവംകൊണ്ട് അറിയപ്പെടുന്നതും, സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും, ഗുണങ്ങളുമെല്ലാം, അനുഭവിക്കുന്നവനും അനുഭവ്യവുമൊക്കെയും അവൻ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു; അവൻ സർവ്വവിശ്വത്തെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരും മഹർഷികളും ഈ പരമ ബ്രഹ്മത്തെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഉത്ഭവവും ലോകത്തിന്റെ മൂലവും ആയതിനെ, രഹസ്യോപനിഷത്ത്‌കളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ, അറിയുന്നു. ശിവനെ അനുഭവംകൊണ്ട് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നവനായി, ആഗ്രഹരഹിതനായി, സത്തയെയും അസത്തയെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനായി, കാലത്തിന്റെ വിഭജനം ചെയ്യുന്നവനായി അറിയുന്നവർ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ചിലർ പ്രകൃതിയെയാണ് പരമമായതെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു; ചിലർ കാലത്തെയാണ് അങ്ങനെ കരുതുന്നത്. എന്നാൽ ലോകം ചുറ്റിപറയുന്നത് ഈ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം മൂലമാണ്. ഈ ലോകം എപ്പോഴും ആരൊരുത്തൻ മൂടിയിരിക്കുന്നു; അവന്റെ സ്വഭാവം കാലതീതവും അളവതീതവുമാണ്; അവനാൽ ഈ പ്രവർത്തനം നടക്കുന്നു; അവൻ ഭൗതികഘടകങ്ങളുമായി ലോകത്തെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ പ്രവർത്തനം ചെയ്തശേഷം, വീണ്ടും അതിൽ നിന്നു മാറി, യോഗം വഴി അതിന്റെ താത്വിക സാരത്തോടും അതിന്റെ സ്വഭാവത്തോടും ഒരുമിച്ച് ഒരുമയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു. എണ്ണായിരം, മൂന്നു, രണ്ടു, ഒന്നെന്നിങ്ങനെയും, സമയത്തും ആത്മാഗുണങ്ങളിലൂടെയും, ഈ ലോകം മുഴുവനും അവനാൽ തന്നെ പ്രകടമാക്കപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങൾ ആരംഭമാകുമ്പോൾ, പ്രവൃത്തികൾ പ്രകൃതിയോടും മറ്റുള്ളവയോടും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അവയുടെ അഭാവത്തിൽ, ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളും നശിച്ചുപോകുന്നു. പ്രവൃത്തി ക്ഷയിച്ചാൽ മറ്റൊരു പ്രവൃത്തി തുടരും; ഇങ്ങനെ അവൻ തത്വാനുസൃതമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് അനുഭോക്താവിനും അനുഭവ്യത്തിനും സംഗമകാരണം, തുടക്കം. അവൻ മൂന്നു കാലങ്ങൾക്കപ്പുറവും, കാലരഹിതനും, പരമേശ്വരനും, സർവ്വജ്ഞനും, ഗുണത്രയാധിപതിയും, നേരിട്ട് ബ്രഹ്മവും, ഉത്തമൻമാരിൽ ഉത്തമനുമാണ്. അവനെയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ നാഥനായി, സത്തിന്റെയും അസത്തിന്റെയും മൂലമായും, സർവ്വപ്രശംസിതനായും, ദേവതകളുടെ ദൈവമായും, ലോകപൂജിതനായും, മനസ്സിൽ വസിക്കുന്നവനായും നാം ആരാധിക്കുന്നു. കാലമോ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണംകൊണ്ട് വിശ്വം പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, നാം അനുഭവത്തിന്റെ നാഥനെയും ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായവനെയും, പുണ്യവും പാപനാശവും നൽകുന്നവനെയും ആരാധിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ ഉത്തമനായും, മഹാദേവനായും, ദേവതകളിൽ പരമനായും, ലോകത്തിന്റെയും അതിന്റെ ഭരണാധികാരികളുടെയും അധിപനായും നാം അവനെ അറിയുന്നു. അവന് പ്രവൃത്തിയില്ല, കാരണമില്ല; അവനോട് തുല്യമായതോ അതിലധികമായതോ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്നില്ല. അവന്റെ പരമശക്തികൾ അനേകം, സ്വാഭാവികവും ശാസ്ത്രപ്രാമാണികവുമാണ്: ജ്ഞാനം, ശക്തി, ക്രിയ—ഇവയാൽ ഈ വിശ്വം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. അവന് മേൽധനിയായവനില്ല, അടയാളമില്ല, ഭരണാധികാരിയില്ല; അവൻ കാരണങ്ങളുടെ കാരണവും, അവയുടെ അധിപനും ആണ്. അവന് സൃഷ്ടാവില്ല, എവിടുനിന്നും ജനനം ഇല്ല; അശുദ്ധി, മായ തുടങ്ങിയ ജനനകാരണങ്ങളുമില്ല. അവൻ ഒറ്റവനായി എല്ലാ ഭാവികളിലും മറഞ്ഞ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തർയാമിയായും, ധർമത്തിന്റെ നിരീക്ഷകനായും അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരവും, സാക്ഷിയും, ചൈതന്യവും, ഗുണരഹിതനുമാണ്; അനേകം നിർക്രിയരിൽ ഏകാധിപതിയും, അനേകം നിർബന്ധിതരിൽ ഏകാധിപതിയും. ശാശ്വതന്മാരിൽ ശാശ്വതനും, ചൈതന്യന്മാരിൽ ചൈതന്യനും; ഒരുവൻ ആഗ്രഹരഹിതനാണെങ്കിലും, അനേകർക്ക് ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നു. സംഖ്യയിലൂടെയും യോഗത്തിലൂടെയും ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ കാരണത്തെയും ദൈവത്തെയും അറിയുമ്പോൾ, ആത്മാവ് എല്ലാ ബന്ധങ്ങളിലും നിന്ന് മോചിതനാകും. അവൻ വിശ്വസ്രഷ്ടാവും, വിശ്വജ്ഞനും, സ്വയംഭുവും, ഉത്ഭവജ്ഞനും, കാലസ്രഷ്ടാവും, ഗുണസമ്പന്നനും, ആദ്യനും, ക്ഷേത്രജ്ഞനാഥനും, ഗുണനാഥനും, ബന്ധനമുക്തനുമാണ്. ബ്രഹ്മാവിനെ ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചവനും, വേദങ്ങൾ സ്വയം ഉപദേശിച്ചവനുമാണ് അവൻ. ആ ദൈവത്തെ, എന്റെ ബുദ്ധിയുടെ പ്രകാശത്തിലൂടെ ഞാൻ അറിയുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സംസാരചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ആഗ്രഹിച്ച്, ഫലരഹിതനുമായ, പ്രവർത്തിരഹിതനുമായ, ശാന്തനായ, ദോഷരഹിതനായ, നിർമലനായ ശിവനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ അമൃതതയിലേക്കുള്ള പരമപാലകമാണ്; ചുട്ടുപോയ ഇന്ധനത്തിലേക്കുള്ള കാറ്റുപോലെയാണ് അവൻ. മനുഷ്യർ ആകാശത്തെ ഒരു തൊലിയിൽ പൊതിയാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അപ്പോൾ ശിവനെ അറിയാതെ തന്നെ ദുഃഖാന്ത്യം വരും. തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാൽ, മഹർഷികൾ വാനപ്രസ്ഥാശ്രമാദികളിൽ അതീതമായ, പാവനമായ, പാപനാശകമായ ജ്ഞാനം പ്രാപിച്ചു. ഈ പരമ രഹസ്യമായ വെദാന്തജ്ഞാനം, പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഭാഗ്യവശാൽ ലഭിച്ചു. ഈ അതുല്യമായ ജ്ഞാനം ശാന്തനായവനോടോ, ദുഷ്പുത്രനോടോ, അയോഗ്യ ശിഷ്യനോടോ നൽകരുത്. ദൈവത്തോടും ഗുരുവിനോടും പരമഭക്തി ഉള്ളവനാണ് ഈ അർത്ഥങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ യോഗ്യൻ. അതിനാൽ, ഇതിന്റെ സംഗ്രഹം കേൾക്കുക: ശിവൻ പ്രകൃതിക്കും ആത്മാവിനും അപ്പുറത്തുള്ളവനാണ്; സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുകയും, പ്രളയകാലത്ത് എല്ലാം പിന്മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. സമയംകൊണ്ടാണ് എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, സമയത്താൽ തന്നെയാണ് എല്ലാം നശിക്കുന്നത്; സമയത്തെ ആശ്രയിക്കാതെയുള്ളതൊന്നും എവിടെയും ഇല്ല. ഈ വിശ്വം, അനാദി സംസാരചക്രം, അവനിൽ അടങ്ങിയപ്പോൾ, സൃഷ്ടി-ലയം എന്ന ചിഹ്നങ്ങളാൽ അത് ചക്രംപോലെ ചുറ്റുന്നു. ബ്രഹ്മാവും, ഹരിയും, രുദ്രനും, മറ്റു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, അവനാൽ നിർണ്ണയിച്ച ഗതിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, അവരുടേതായ ഉത്ഭവം കടന്നുപോകാൻ കഴിയില്ല. അവൻ ഭൂതങ്ങളെ ഭൂതകാലം, വരുംകാലം, ഇപ്പോഴത്തെ കാലം എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ച്, അവരെ വൃദ്ധരാക്കുന്നു; അവൻ പരമശക്തിയുള്ളവനും, സ്വതന്ത്രപ്രവർത്തകനും, അത്യന്തം ഭയാനകനുമാണ്. ഈ ഭാഗ്യസമയമെന്നു പറയപ്പെടുന്നവൻ ആരാണ്? ആരുടെ മേൽ അവൻ അധിപതിയാകുന്നു? ആരാണ് അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിനപ്പുറം? ഈ സത്യങ്ങൾ ദയവായി എന്നോട് വെളിപ്പെടുത്തുക, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ.