ശിവപുരാണമ്

സത്യം, തപസ്സു എന്നിവയിൽ എപ്പോഴും ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾ, തന്റെ അന്തരാത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ മഹാത്മാവിനെ, അതിന്റെ വിശിഷ്ടതയിൽ, തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ മഹാത്മാവാണ്—സ്വയംശക്തിയാൽ—ഭാരതിയുമായും, ഐശ്വര്യദേവികളുമായും ചേർന്ന്, ഈ ലോകത്തിന്റെ വലയുണ്ടാക്കുന്നത്. അപ്പോൾ, രുദ്രൻ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു; രണ്ടാമതൊന്നുമില്ല. ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അവയെ സംരക്ഷിച്ച്, തിരികെ ആകർഷിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ ദിശകളിലും കണ്ണുകളുള്ളവൻ, മുഖങ്ങളും കൈകളും കാലുകളും എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവൻ, എല്ലാ ജീവികളിലും അഗാധമായി നിലനിൽക്കുന്നവൻ. ആ മഹാ പ്രഭുവാണ് ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ചവൻ; എല്ലാ ദേവതകളുടെയും ഉത്ഭവം. ഹിരണ്യഗർഭനെ—ദേവതകളിൽ ആദ്യനായവനെ—സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രൻ അവരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതൻ എന്ന് ശാസ്ത്രം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഞാൻ ഈ പരമപുരുഷനെ അറിയുന്നു—മഹത്തായ, അമരമായ, അചലമായ, സൂര്യനിന്റെ നിറമുള്ള, അന്ധകാരത്തിന് അപ്പുറമായ, പ്രഭുവായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവനെ. ഈ പരമാത്മാവിന് മേലോ താഴെയോ ഒന്നുമില്ല; ചെറിയതോ വലിയതോ ഒന്നുമില്ല; അവൻ ഈ സൃഷ്ടിയെ മുഴുവൻ നിറക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ മുഖങ്ങളും തലകളും കഴുത്തുകളും ഉള്ളവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ഗുഹയിൽ വസിക്കുന്നവൻ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ; അതുകൊണ്ടാണ് ശിവൻ സർവ്വവ്യാപിയായത്. കൈകളും കാലുകളും കണ്ണുകളും തലകളും വായുകളും ചെവികളും എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവൻ, അവൻ എല്ലാം ആകിപോവുന്നു. അവൻ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും സ്വയം എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും അകറ്റിയവൻ; ആ മഹാപ്രഭു, എല്ലായിടത്തും അധിഷ്ഠിതനായ, എല്ലാവർക്കും അഭയവും സ്നേഹവും നൽകുന്നവൻ. കണ്ണില്ലാതെ കാണുന്നു, ചെവികളില്ലാതെ കേൾക്കുന്നു, എല്ലാം അറിയുന്നു, എന്നാൽ ആരും അവനെ അറിയുന്നില്ല—അവനെ പരമപുരുഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവൻ സൂക്ഷ്മതയിൽ സൂക്ഷ്മനും, മഹത്വത്തിൽ മഹത്തും, അനശ്വരനും, ജീവിയുടെ ഹൃദയഗുഹയിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മഹാപ്രഭുവും. ദുഃഖമില്ലാത്തവൻ, സൃഷ്ടാവിന്റെ കൃപയാൽ, ആ പ്രഭുവിനെ കാണുന്നു—പ്രവർത്തനമില്ലാതെ, എന്നാൽ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ആധാരമായ, പരമമായ മഹത്വമുള്ളവനെ. ഞാൻ ഈ പ്രാചീന, അനാദി, സർവ്വവ്യാപിയായ, ശക്തിയുള്ള, ജനനമില്ലാത്തവനെ അറിയുന്നു; ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ അവന്റെ ജനനമില്ലായ്മയെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റവൻ, തന്റെ ശക്തിയുടെ യോജനംകൊണ്ട്, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളെ അനേകം രൂപങ്ങളായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ശിവന്റെ അത്ഭുതകരമായ, അനാദിയായ, സൃഷ്ടിപ്രഭാവമായ ശക്തിയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ ധാരകയായ 'അജ', ചുവപ്പ്, വെള്ള, കറുപ്പ് നിറങ്ങളുള്ള, അവൾ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവ്. അജൻ മാതാവിനൊപ്പം, തന്റെ രൂപം ആസ്വദിക്കുന്നു; മറ്റൊന്ന്, അജൻ തന്നെ, അവളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തന്മാരുടെ ആസ്വാദനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ രണ്ട് പക്ഷികൾ, അടുത്ത് ചേർന്ന് ഇരിക്കുന്നു; ഒരൊന്ന് മധുരമായ അത്തിപ്പഴം ഉണക്കുന്നു, മറ്റൊന്ന് ഉണക്കാതെ നോക്കുന്നു. ഈ വൃക്ഷത്തിൽ, ആ വ്യക്തി മറഞ്ഞ്, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; എന്നാൽ മറ്റേ പക്ഷിയെ—പരമകാരണമായ പ്രഭുവിനെ—കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ സന്തുഷ്ടനാകുന്നു. അവന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തി ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, സന്തോഷം നേടുന്നു; വേദങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, ഋതുക്കൾ, ഭൂതഭവ്യങ്ങൾ—എല്ലാം അവൻ തന്നെ. ആ പ്രഭു, ഇതിൽ അധിഷ്ഠിതനായി, തന്റെ മായാശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മായയാണ് പ്രകൃതി, മായാധിപൻ മഹാപ്രഭുവാണ്. അവന്റെ അംശങ്ങൾകൊണ്ട്, ഈ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുന്നു; അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനായ പ്രഭു, ഗർഭത്തിൽ പോലും നിലനിൽക്കുന്നു. ശിവനെ സൃഷ്ടിയും, സർവ്വലോകത്തെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രഭുവായി അറിയുമ്പോൾ, പരമശാന്തി പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ കാലം, രക്ഷകൻ, ഭരതാവ്, സർവ്വലോകത്തിന്റെ അധിപൻ; ആ പ്രഭുവിനെ അറിയുമ്പോൾ, മരണത്തിന്റെ കയർ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു. അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ, ഉത്തമമായ, ഉ clarified butter ന് അപ്പുറത്തുള്ള, എല്ലാ ജീവികളിലും അധിഷ്ഠിതനായ പ്രഭുവിനെ അറിയുമ്പോൾ, പാപങ്ങൾ എല്ലാം ദൂരീകരിക്കുന്നു. അവൻ പരമദേവൻ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ്, മഹാപ്രഭു; ഹൃദയത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായ അവനെ അറിയുമ്പോൾ, അമൃതം അനുഭവിക്കുന്നു. എല്ലാം neither day nor night, neither being nor non-being എന്ന നിലയിൽ, ശിവൻ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു; അവനിൽ നിന്നാണ് പ്രാചീന ജ്ഞാനം ഉദയിക്കുന്നത്. ആയാളെ മുകളിൽ, അകത്തോ, ഇടയിലോ ആരും പിടിച്ചിട്ടില്ല; അവനു സമതുല്യമായ ഒന്നുമില്ല; അവന്റെ നാമം മഹത്വത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. ചില ജ്ഞാനികളും, ഭയമില്ലാത്തവരും, അവനെ അനാദിയായി അറിയുന്നു; സംരക്ഷണം തേടി, രുദ്രന്റെ ശുഭമായ വലതുഭാഗത്തേയ്ക്ക് സമീപിക്കുന്നു. രണ്ടു അക്ഷരങ്ങൾ, പരമബ്രഹ്മവും അനന്തവുമാണ്; അവിടെ, രഹസ്യമായ സ്ഥലത്തിൽ, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അജ്ഞാനം നശ്വരമാണ്, ജ്ഞാനം അമരമായതാണ്; ഇരുവരെയും ഭരിക്കുന്നവൻ മഹാപ്രഭുവാണ്. അവൻ ഓരോന്നിനെ വലപോലെ അനേകം രൂപങ്ങളാക്കി, സ്വയം ഒറ്റവനായി, എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ച്, മഹാശക്തിയാൽ സർവ്വാധിപത്വം നടത്തുന്നു. സ്വയം പ്രകാശിച്ച്, എല്ലാ ദിശകളും—മുകളിലും, താഴെയും, ഇടയിലും—പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; സ്വഭാവമില്ലെങ്കിലും, അവൻ തന്നെ ഉത്തമമായി നിലനിൽക്കുന്നു. സ്വഭാവം, ഗുണങ്ങൾ, അനുഭവിക്കുന്നവനും അനുഭവവസ്തുവും എല്ലാം മാറ്റി, അവൻ സൃഷ്ടിയെ മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുന്നു. ദേവതകളും മഹർഷികളും, ബ്രഹ്മയുടെ ഉത്ഭവവും ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ആയ പരമബ്രഹ്മത്തെ, രഹസ്യോപനിഷദിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനെ, അറിയുന്നു. ശിവനെ, അനുഭവംകൊണ്ട് പിടിക്കാവുന്നവനായി, ആഗ്രഹരഹിതനായ, സത്വ-അസത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന, കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ നടത്തുന്നതായും അറിയുന്നവർ, ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ചിലർ, മോഷം കൊണ്ടു, പ്രകൃതിയെ പരമമായത് എന്ന് കരുതുന്നു; മറ്റുള്ളവർ, കാലത്തെ. എന്നാൽ, ഈ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വമാണ് ലോകം ചക്രവാളത്തിൽ നയിക്കുന്നത്. ആവൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവന്റെ സ്വഭാവം കാലത്തേക്കും അതിന്റെ അളവിനേക്കും അപ്പുറമാണ്; അവന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ, ഘടകങ്ങളാൽ, സൃഷ്ടി മാറുന്നു. പുന:പുന: ആ പ്രവർത്തനം നടത്തി, വീണ്ടും അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറി, യോജനകൊണ്ട്, തത്വത്തിൽ, അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ, ലയിക്കുന്നു.