ശിവപുരാണമ്

അവിടെയും എല്ലായിടത്തെയും അതിജീവിച്ച്, ആ മഹാപുരുഷൻ എല്ലായിടത്തും സാന്നിധ്യമുള്ളവനാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ആരും എവിടെയും അവനെ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. കണ്ണിനാലോ, മറ്റ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലോ, അവനെ പിടികൂടുവാൻ കഴിയില്ല. അവൻ സ്ത്രീയല്ല, പുരുഷനല്ല, നപുംസകനുമല്ല; മുകളിലോ, അകത്തോ, താഴെയോ, എവിടെയോ നിന്നതുമല്ല. ശരീരമില്ലാത്തവനായിട്ടും, ശരീരങ്ങളിലുണ്ട്; ചലിക്കുന്നതിലും അചലമായതിലും, അവൻ അക്ഷരൻ. ജ്ഞാനികൾ അവനെ ആന്തരിക ധ്യാനത്തിലൂടെ എപ്പോഴും കാണുന്നു. കൂടുതൽ പറഞ്ഞ് എന്ത്? വ്യക്തി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്; ഈ വ്യത്യാസം കാണാത്തവർ തെറ്റായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവരാണ്. വ്യക്തിക്ക് ഉള്ളതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഈ ശരീരം അശുദ്ധവും, ശക്തിയില്ലാത്തതും, ദുഃഖകരവും, നാശവാനുമാണ്; ഇതാണ് സത്യമല്ല. ദുഃഖത്തിന്റെ വിത്തുമായി ചേർന്ന വ്യക്തി, തന്റെ ക്രിയകളുടെ അനുസരണമനുസരിച്ച്, സന്തോഷവും ദുഃഖവും മോഹവും അനുഭവിക്കുന്നു. വെള്ളം കൊണ്ടു വയൽ തളിയുമ്പോൾ അതിൽ തളിരുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അജ്ഞാനത്തിൽ നനയുന്ന ക്രിയ ശരീരത്തിന് കാരണമാകുന്നു. പരമാനന്ദത്തിന്റെ വാസസ്ഥലങ്ങളും, അന്തിമമായ മരണങ്ങളും—വന്നതും പോകുന്നതും—വ്യക്തിക്ക് ആയിരങ്ങൾക്കണക്കിന് ശരീരങ്ങൾ ഉണ്ട്. ശരീരങ്ങൾ പഴയതാകുമ്പോൾ, അവൻ ഒരു സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ എത്തുന്നില്ല; വരികയും പോകികയും ചെയ്യുന്നു. ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടും വേർപിരിയപ്പെട്ടും, ആ മനുഷ്യൻ ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രന്റെ വട്ടം പോലെ, മാറിമാറി വരുന്ന മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മറഞ്ഞതുപോലെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ, ആത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം പല ശരീരങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലം വിവിധതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്; ചതുരംഗ ബോർഡിലെ enclosure-ൽ ഒരു കല്ലിന്റെ ചലനം കാണുന്നപോലെ. ആരും മറ്റൊരുവനു സ്വന്തമല്ല, ആരും മറ്റൊരുവനു ബന്ധപ്പെടുന്നില്ല; ഭാര്യ, പുത്രൻ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരുമായി ഈ കൂടിച്ചേരൽ വെറും യാദൃച്ഛികമായതാണ്. സമുദ്രത്തിൽ ഒരു കഷണം മരം മറ്റൊരു കഷണം മരവുമായി യാദൃച്ഛികമായി കൂടിച്ചേരുകയും, വീണ്ടും വേർപിരിയുകയും ചെയ്യുന്നപോലെ, ജീവികളുടെ കൂടിച്ചേരലും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഒരു വ്യക്തി ആ ശരീരത്തെ കാണുന്നു, പക്ഷേ ആ ശരീരം കാണുന്നില്ല; മറ്റൊരുവൻ ഇരുവരെയും കാണുന്നു, പക്ഷേ ആ രണ്ട് പേരും അവനെ കാണുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാദി മുതൽ അചലവരെയും, എല്ലാവരെയും "പശു" എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; ഈ ഉപമ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ബാധകമാണ്. ബന്ധനങ്ങളിൽ കെട്ടപ്പെട്ടും, സുഖ-ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചും, ഈ ജീവി "പശു" എന്നാണു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; ഈ "പശു" ഭഗവന്റെയുടെ ലീലയുടെ ഉപകരണമാണ്, ജ്ഞാനികൾ അങ്ങനെ പറയുന്നു. ഈ അജ്ഞാനി, സ്വന്തം സുഖ-ദുഃഖങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛാനുസരിച്ച് സ്വർഗത്തിലോ നരകത്തിലോ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ വാതിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സന്യാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സോടെ, ആ ശൈവതത്ത്വത്തിൽ പണ്ഡിതനായ വായുവിന് നമസ്കരിച്ച് ചോദിച്ചു: "ഈ 'പശു' എന്നും 'ബന്ധന' എന്നും പറയപ്പെടുന്നവയുടെ യഥാർത്ഥ അധിപൻ ആരാണ്? അവൻ ആരാണ്?" എന്നതായിരുന്നു അവർ ചോദിച്ചത്. "അവിടെയുണ്ട്, അനന്തവും ആസ്വാദ്യവുമായ ഗുണങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലമായ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ, 'പശു'കളെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാൻ. അവനില്ലാതെ ഈ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? 'പശു'യും 'ബന്ധന'വും ജഡവും അജ്ഞാനവുമാണ്. പ്രക്രതി മുതൽ അനുവോളം, ജഡമായതൊക്കെ, ബുദ്ധിമതിയായ കാരണത്തിന്റെ പ്രചോദനത്തിൽ മാത്രമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ലോകം ഒരു ഫലമാണ്, അതിന് ഒരു കർത്താവ് വേണം; അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ സ്ഥാനം ഭഗവാനാണ്, 'പശു'യോ 'ബന്ധന'മോ അല്ല. 'പശു'യുടെ പ്രവർത്തനവും ഭഗവാന്റെ പ്രചോദനത്തിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്; കുരുടൻ മറ്റൊരാളുടെ സഹായത്തിൽ നടന്നു പോകുന്നതുപോലെ. ആത്മാവിനെ പ്രചോദകനിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചാൽ, അതിനാൽ അനശ്വരതയ്ക്ക് അർഹനാകുന്നു. 'പശു', 'ബന്ധന', 'ഭഗവാൻ'—ഇവർക്കും ഒരു പരമാവസ്ഥയുണ്ട്; ഇത് അറിയുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനി പുനർജന്മത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ഇവരിൽ, നാശവാനും അക്ഷരവാനും, പ്രകടവും അപ്രകടവും—ഈ രണ്ടു ദ്വയം ഒന്നിച്ച് ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഭഗവാൻ, ലോകത്തെ മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ, എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്. ആസ്വാദകനും, ആസ്വാദ്യവും, പ്രചോദകനും—ഈ മൂന്ന് അറിയേണ്ടതാണ്; ഇതിലേക്കു പുറമെ മറ്റ് ഒന്നും അറിയേണ്ടതില്ല. എന്തുപോലെ? എള്ളിൽ എണ്ണ, തൈരിൽ നെയ്യ്, ഒഴുക്കിൽ വെള്ളം, മരത്തിൽ അഗ്നി—ഇവയെപ്പോലെ, സത്യം, തപസ്സ് എന്നിവയിൽ എപ്പോഴും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവൻ, മഹാ ആത്മാവിനെ, വ്യക്തി ആത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, തന്റെ ഉള്ളിൽ കാണുന്നു. ഭഗവാൻ തന്നെയാണ്, സ്വതന്ത്രമായ ശക്തികളാൽ, സോവര്ന്യദേവികൾക്കൊപ്പം, ഈ വല ചെട്ടുവാൻ. പിന്നെ, രുദ്രൻ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു; രണ്ടാമതൊന്നുമില്ല. ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച്, അവൻ സംരക്ഷിച്ച്, വീണ്ടും അവയെ പിന്‍വലിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകൾ, മുഖങ്ങൾ, കൈകൾ, കാലുകൾ—അവനിൽ സാന്ധ്യമായിരിക്കുന്നു; അവൻ സാന്ദ്രമായിരിക്കുന്നു. ആ മഹാഭഗവാൻ, ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ച്, എല്ലാ ദേവതകളുടെയും മൂലവും ആധാരവുമാണ്. ഹിരണ്യഗർഭനെ, ദേവതകളിൽ ആദ്യനായി, അവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രൻ എല്ലാംകാളും വലിയവനാണ്, പാരമ്പര്യശാസ്ത്രം അങ്ങനെ പറയുന്നു. ഞാൻ ഈ പരമപുരുഷനെ അറിയുന്നു; മഹത്തായ, അനശ്വരൻ, മാറ്റമില്ലാത്ത, സൂര്യനിന്റെ വർണ്ണമുള്ള, അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായ, അധിപനായവനെ. ഈ പരമാത്മാവിൽ നിന്ന് ഉയർന്നതോ താഴെയുള്ളതോ ഒന്നുമില്ല; ചെറുതോ വലുതോ ഒന്നുമില്ല. ഈ ലോകം അവനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൻ, എല്ലാ മുഖങ്ങളോടും, തലകളോടും, കഴുത്തുകളോടും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഗുഹയിൽ വസിച്ചും, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞും, ശിവൻ എല്ലായിടത്തും സാന്നിധ്യമുള്ളവനാണ്. കൈകളും കാലുകളും, കണ്ണുകളും തലകളും വായകളും, കാതുകളും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനായി, അവൻ എല്ലാം മൂടിയവനായി നിലകൊള്ളുന്നു.