ശിവപുരാണമ്

പ്രകൃതിയെ നശ്വരമായതാണെന്ന് പറയുന്നു, ആത്മാവിനെ അനശ്വരമായതെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലുപരി, ഇരുവർക്കും പ്രേരകനായ പരമേശ്വരൻ, അതായത് പരമോന്നതനായ ഭഗവാനാണ്. എന്നാൽ, ഈ പ്രകൃതിയെന്നത് എന്താണ്? ആത്മാവ് ആരാണ്? ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയാണ്, ഇവയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ആ പരമേശ്വരൻ ആരാണ് എന്നും ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഇവയ്ക്ക് ഉത്തരം ഇങ്ങനെ: മായയാണ് പ്രകൃതിയായി അറിയപ്പെടുന്നത്; ആത്മാവ് മായയാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവയുടെ ബന്ധം ആദികർമ്മത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു; ഇവയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവൻ ശിവനാണ്. എന്നാൽ ഈ മായ എന്താണ്? അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? മായയിൽ മറയുന്നത് എങ്ങനെ? അതിന്റെ മൂലവും ഉത്ഭവവും എന്താണ്? ശിവത്വം എന്താണ്, ശിവൻ എവിടെ നിന്നാണ്? മയയാണ് മഹേശ്വരന്റെ ശക്തി. മായയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ ചൈതന്യസ്വഭാവിയാണ്. എന്നാൽ മല എന്ന അകമാലിന്യം ആ ചൈതന്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നു; ശുദ്ധത ശിവത്വമായി സ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് മായ സർവ്വവ്യാപിയായവനെ മറയ്ക്കുന്നത്? എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഈ മറയൽ, എങ്ങനെ അത് ഒരാളിൽ സംഭവിക്കുന്നു, എങ്ങനെ അത് അകറ്റപ്പെടുന്നു? സർവ്വവ്യാപിയായാലും മറയൽ സംഭവിക്കുന്നു, കാരണം സർവ്വവ്യാപിയ്ക്കും അനുഭവത്തിന് കാരണമാകുന്നത് കലാദികളിൽ നിന്നുമുള്ള കർമ്മമാണ്; അതു മല നശിക്കുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നു. കലാദി എന്നത് എന്താണ്? കർമ്മം എന്താണ്, എങ്ങനെ വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു? അതിന്റെ തുടങ്ങിയതും അവസാനവും എന്ത്? ഫലവും അവലംബവും എന്ത്? ആരാണ് അനുഭവിക്കുന്നവൻ, എന്താണ് അനുഭവം, അതിന് ഉപാധി എന്താണ്? മല നശിപ്പിക്കാൻ കാരണം എന്ത്? മലനശിതന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? കല, ജ്ഞാനം, ആശക്തി, കാലം, നിയമം—ഇവയാണ് കലാദികൾ. അനുഭവിക്കുന്നവൻ പുരുഷനാണ്. കർമ്മം, പുണ്യപാപങ്ങളാൽ ഘടിതമായത്, സുഖദുഃഖങ്ങൾ ഫലമായി നൽകുന്നു; അതിന് ആദിയില്ല, മലക്ഷയത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു, അവിദ്യയിലാണ് അതിന്റെ ആധാരം. അനുഭവം കർമ്മനാശത്തിനാണ്; അവ്യക്തം അനുഭവഭൂമിയാണ്. പുറകത്തെയും അകത്തെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ശരീരം അനുഭവത്തിന് ഉപാധിയാണ്. മല അകത്തുള്ള അവസ്ഥയുടെ ഉന്നതിയാൽ ലഭിക്കുന്ന പ്രത്യേകകൃപയാൽ നശിക്കുന്നു; ആത്മമല നശിച്ചാൽ ആ പുരുഷൻ ശിവനോടു തുല്യനാകുന്നു. കല മുതലായ അഞ്ചു തത്ത്വങ്ങളുടെ കർമ്മം എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമാണ്? അനുഭവിക്കുന്നവൻ ആരാണ്? ആത്മാവിനെ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന പുരുഷൻ ആരാണ്? അവ്യക്തം എന്നതിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? അതു എങ്ങനെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്? അനുഭവത്തിൽ അതിന്റെ ആശ്രയം എന്ത്? ശരീരം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണ്? ജ്ഞാനം ദിശയും കർമ്മവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; കാലം ആശക്തിയെ ഉണർത്തുന്നു; കാലം അവിടെ പരിധിയിടുന്നു; നിയമം ക്രമീകരിക്കുന്നു. അവ്യക്തം മൂലകാരണമാണ്, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ, എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉത്ഭവവും ലയവും; തത്ത്വചിന്തകർ അതിനെ പ്രധാനം, പ്രകൃതിയെന്ന് വിളിക്കുന്നു. കലയിൽ നിന്ന് അവതരിക്കുന്നതും അവ്യക്തസ്വഭാവമുള്ളതും സുഖദുഃഖമോഹങ്ങളാൽ ഘടിതവുമായ അനുഭവങ്ങൾ ഗുണികളായവർക്ക് ത്രിവിധമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്ന ഗുണങ്ങൾ; ഇവ പ്രകൃതിയിൽ സൂക്ഷ്മമായി നിലനിൽക്കുന്നു, എള്ളിൽ എണ്ണ പോലെയാണത്. സുഖവും സുഖത്തിന് കാരണവും സാധാരണയായി സാത്വികം; അതിന്റെ വിപരീതം രാജസമാണ്; ജഡതയും മോഹവും താമസമാണ്. മുകളിലേക്കുള്ള പ്രസ്ഥാനം സാത്വികം, താഴോട്ടുള്ളത് താമസം, ഇടയ്ക്കുള്ളത് രാജസം. അഞ്ചു സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, അഞ്ചു സ്ഥൂലഭൂതങ്ങൾ, അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ—ഇവയാണ് എണ്ണപ്പെടുന്നത്. പ്രധാനം, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം, മനസ്—ഇവയാണ് അവ്യക്തം അതിന്റെ രൂപാന്തരങ്ങളോടെ. കാര്യാവസ്ഥയിൽ അവ്യക്തം; ഫലാവസ്ഥയിൽ വ്യക്തം—കുമ്ഭം അല്ലെങ്കിൽ ശരീരം പോലെ. പാത്രം മുതലായ ഫലങ്ങൾ മണ്ണിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമല്ലാത്തതുപോലെ, ശരീരം മുതലായ വ്യക്തവസ്തുക്കളും അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വേറല്ല. അതിനാൽ അവ്യക്തം തന്നെയാണ് ഏക കാരണം; ഉപകരണങ്ങളും ശരീരവും അതിന്റെ ആശ്രയങ്ങൾ, അതിനാൽ അനുഭവിക്കപ്പെടേണ്ടതും അതേയുള്ളതാണ്. ആത്മാവ് എന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനു, ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം എന്നിവയ്ക്കു വേറിട്ടുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ടോ? അതെ, സർവ്വവ്യാപിയായവനു ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ആത്മാവിന് വ്യത്യാസമുണ്ട്; എന്നാൽ അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. മനുഷ്യർ ബുദ്ധിയെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ശരീരത്തെയും ആത്മാവായി അംഗീകരിക്കരുത്, കാരണം ഓർമ്മ, ജ്ഞാനം മുതലായവ അനിശ്ചിതവും ശരീരബോധം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നവയുമാണ്. അതിനാൽ, ഓർത്തും അനുഭവിച്ചുമുള്ള എല്ലാറ്റിന്റെയും ആന്തരികസാക്ഷിയും, എല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നവയുടെ ആധാരവുമാണ് 'അന്തര്യാമി' എന്ന് വേദവും വേദാന്തവും വിളിക്കുന്നത്. അവിടെയും എല്ലായിടത്തും അവൻ സർവ്വവ്യാപിയാണ്, ശാശ്വതമായി നിലകൊള്ളുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, അവനെ വ്യക്തമായി ആരും എവിടെയും കാണുന്നില്ല. അവനെ കണ്ണുകൊണ്ടും മറ്റേതെങ്കിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല. അവൻ സ്ത്രീയുമല്ല, പുരുഷനുമല്ല, നപുംസകനുമല്ല; മേലോ കീഴോ അകത്തോ പുറത്തോ നിന്നുമല്ല. ശരീരമില്ലാതെയും ശരീരങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനും ചലനശീലിയുമാകാതെയും അചലനുമായും അനശ്വരനുമായുമാണ് അവൻ; ജ്ഞാനികൾ അവനെ ആന്തരികധ്യാനത്തിലൂടെ എല്ലായ്പ്പോഴും തിരിച്ചറിയുന്നു. അധികം വിശദീകരിക്കേണ്ടതില്ല; പുരുഷൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്; ഈ വ്യത്യാസം കാണാത്തവർ തെറ്റായ ദൃഷ്ടിയിലാണ്. പുരുഷനു സംബന്ധിച്ച ഈ ശരീരം അശുദ്ധവും, ശക്തിയില്ലാത്തതും, ദുഃഖകരവും, നശ്വരവുമാണ്; അതാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് അല്ല. ദുർഭാഗ്യത്തിന്റെ വിത്തുമായി ചേർന്നാൽ, പുരുഷൻ തന്റെ കർമ്മപ്രകാരം സന്തോഷവും ദുഃഖവും മോഹവും അനുഭവിക്കുന്നു. ചെടിക്ക് വെള്ളം കൊടുത്താൽ അതുപോലെ, അവിദ്യയാൽ ആകൃതമായ കർമ്മം ശരീരത്തിന് കാരണമാകുന്നു. പരമാനന്ദസ്വരൂപമായ വാസസ്ഥലങ്ങളും അന്തിമമരണങ്ങളും—ഇതുവരെ ഉണ്ടായതും വരാനിരിക്കുന്നതുമടങ്ങിയ—അവന്റെ ശരീരങ്ങൾ ആയിരങ്ങൾക്കാണ്. ജനനമരണങ്ങളിലൂടെ, ശരീരം പഴകുമ്പോൾ, ഈ ദേഹി എവിടെയും ശാശ്വതമായ വാസം പ്രാപിക്കുന്നില്ല.