ശിവപുരാണമ്

സൃഷ്ടിയുടെ അദ്ധിപനായ ബ്രഹ്മാവിനെ തന്റെ പിതാവായി ദർശിച്ചപ്പോൾ, വിശ്വകർമൻ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. ഗായത്രിയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം പരമജ്ഞാനം നേടി. അതിനുശേഷം, നാലുമുഖനായ വിശ്വകർമൻ ഈ ജ്ഞാനത്തെ പ്രാപിച്ചുകൊണ്ട്, ചലനാത്മകവുമായ അചലവുമായ സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പരമേശ്വരനിൽനിന്ന് ജ്ഞാനാമൃതം നേടിയതുപോലെ, ഞാൻ എന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ആ ജ്ഞാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വായിൽനിന്ന് പ്രാപിച്ചു. നിങ്ങൾ നേടിയതെന്താണ് ആ സത്യവും ശുഭകരവുമായ ജ്ഞാനം? അതിലൂടെ പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചവൻ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ, അതിന്റെ ബന്ധങ്ങളുടെ, ഭഗവാന്റെ ജ്ഞാനം—പ്രാചീനകാലത്ത് ഞാൻ പ്രാപിച്ച അതാണ് പരമാധാരം. സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം. അജ്ഞാനത്തിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന ദുഃഖം ജ്ഞാനത്താൽ മാത്രം നീങ്ങുന്നു. ജ്ഞാനം യഥാർത്ഥത്തെ തിരിച്ചറിയലാണ്, യാഥാർത്ഥ്യം രണ്ടുവിധമാണെന്ന് പറയുന്നു. ചൈതന്യവും അചൈതന്യവും അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും—ഈ മൂന്നു ക്രമത്തിൽ ആത്മാവ്, ബന്ധം, ഭഗവാൻ എന്നിങ്ങനെയാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ക്ഷരവും അക്ഷരവും അവയെ അതിജീവിക്കുന്നതുമാണ് ഈ മൂന്നു യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവർ വിശദീകരിക്കുന്നത്. അക്ഷരമായത് ആത്മാവാണ്, ക്ഷരമായത് ബന്ധമാണ്, അവ രണ്ടിനും അതീതമായത് ഭഗവാനാണ്. ഈ അക്ഷരമെന്നത് എന്താണ്? ക്ഷരമെന്നത് ഏതാണ്? ഈ രണ്ടിനും അതീതമായത് എന്താണ്, വായുദേവാ, ദയവായി പറയൂ. പ്രകൃതി ക്ഷരമാണ്, ആത്മാവ് അക്ഷരമാണ്; മറ്റൊരുത്തൻ, പരമേശ്വരൻ, ഇവരെയൊക്കെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയെന്നത് എന്താണ്? ആത്മാവെന്നത് ആരാണ്? ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയാണ്, പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ആരാണ്? മായയാണ് പ്രകൃതിയെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, ആത്മാവ് മായയിൽ പൊതിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവയുടെ ബന്ധം ആദികർമ്മത്താലാണ്; ശിവനാണ് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാൻ. മയയെന്നത് സമം എന്നു പറയുന്നത് എന്താണ്? അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെയാണ്? മായയിൽ പൊതിയപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? അതിന്റെ മൂലമൂല്യം എവിടെയാണ്? ശിവത്വം എന്താണ്, ശിവൻ എവിടുന്നാണ്? മായ മഹേശ്വരന്റെ ശക്തിയാണ്; മായയിൽ പൊതിയപ്പെട്ടവൻ ചൈതന്യസ്വരൂപിയാണ്. മലം എന്ന സ്വാഭാവിക അശുദ്ധി ചൈതന്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നു; ശുദ്ധി സ്വാഭാവികമായ ശിവത്വമാണ്. എങ്ങനെയാണ് മായ സർവ്വവ്യാപിയായവനെ മറയ്ക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് ഈ മറച്ചുവയ്ക്കൽ? മനുഷ്യനിൽ ഇതു സംഭവിക്കുന്നത് എന്തിനുവേണ്ടിയാണ്? എങ്ങനെയാണ് ഇത് നീക്കപ്പെടുന്നത്? സർവ്വവ്യാപിയായതായാലും, മറച്ചുവയ്ക്കൽ ഉണ്ടാകുന്നു, കാരണം സർവ്വവ്യാപിയായവർക്കും അനുഭവത്തിനുള്ള കാരണമാകുന്നത് കലാദികളിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന കർമമാണ്; അശുദ്ധി നശിച്ചാൽ അത് അവസാനിക്കുന്നു. കലാദികൾ എന്നത് എന്താണ്? കർമം എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ് അതിനെ വിവരണം ചെയ്യുന്നത്? അതിന്റെ ആരംഭം, അവസാനവും എന്താണ്? അതിന്റെ ഫലം, അതിന്റെ ആധാരം എന്താണ്? ആരുടെ അനുഭവം വഴി എന്താണ് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നത്? ആ അനുഭവത്തിനുള്ള ഉപാധി എന്താണ്? അശുദ്ധി നശിപ്പിക്കുന്ന കാരണവും, അശുദ്ധി നശിച്ചവന്റെ സ്വഭാവവും എന്താണ്? കലാ, ജ്ഞാനം, ആസക്തി, കാലം, നിയമം—ഇവയാണ് കലാദികൾ. അനുഭവിക്കുന്നവനെ വ്യക്തി എന്നു പറയുന്നു. പുണ്യവും പാപവും അടങ്ങുന്ന കർമം സുഖവും ദുഃഖവും ഫലമായി നൽകുന്നു; അതിന് ആരംഭമില്ല, അശുദ്ധി നശിക്കുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നു; അതിന്റെ ആധാരം അജ്ഞാനമാണ്. അനുഭവം കർമനാശത്തിനായാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്; അവ്യക്തം അനുഭവത്തിന്റെ ഭൂമിയാണ്. ശരീരം, ബാഹ്യാന്തർേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ, അനുഭവത്തിനുള്ള ഉപാധിയാണ്. മനസ്സിന്റെ ഉന്നതാവസ്ഥയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പ്രത്യേകകൃപയാൽ അശുദ്ധി നശിക്കുന്നു; ആത്മാവിന്റെ അശുദ്ധി നശിച്ചാൽ വ്യക്തി ശിവനോടു തുല്യനാകുന്നു. കലാദികൾ തുടങ്ങുന്ന അഞ്ച് തത്ത്വങ്ങളുടെ കർമം എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ് അതിന്റെ വ്യത്യാസം? അനുഭവിക്കുന്നവൻ ആരാണ്, ആത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തി ആരാണ്? അവ്യക്തത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ് അത് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നത്? അനുഭവത്തിൽ അതിന്റെ ആശ്രയം എന്താണ്, ശരീരം എന്നത് എന്താണ്? ജ്ഞാനം ദിശയും പ്രവർത്തിയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; കാലം ആസക്തിയെ ആരംഭിപ്പിക്കുന്നു; കാലം അവിടെ പരിധിയാകുന്നു, നിയമം നിയന്ത്രകനാണ്. അവ്യക്തം മൂലപ്രധാനവും സ്വഭാവവുമാണ്, മൂലഗുണങ്ങളുള്ളത്, സകലത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവുമാണ്; തത്ത്വചിന്തകർ അതിനെ പ്രധാനപദാർത്ഥം, പ്രകൃതിയെന്നു വിളിക്കുന്നു. കലയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്നത് അവ്യക്തസ്വഭാവമുള്ള പ്രകടമായതാണു; സുഖം, ദുഃഖം, മോഹം എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെട്ടത് ഗുണങ്ങളുള്ളവർക്ക് മൂന്നു വിധത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ്—ഇവയാണ് പ്രകൃതിയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന ഗുണങ്ങൾ; ഇവ പ്രകൃതിയിൽ സൂക്ഷ്മമായി നിലനിൽക്കുന്നു, എള്ളിൽ എണ്ണ പോലെയാണ്. സുഖവും സുഖകാരണവും സാധാരണയായി സാത്വികം എന്നു കരുതുന്നു; അതിന്റെ വിപരീതം രാജസം, ജഡതയും മോഹവും താമസം. മേലോട്ട് ചലനം സാത്വികം, കീഴോട്ട് ചലനം താമസം, ഇടയിൽ ഉള്ളത് രാജസം എന്നു പറയുന്നു. അഞ്ച് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, അഞ്ചു സ്ഥൂലഭൂതങ്ങൾ, അഞ്ചു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ—ഇവയാണ് എണ്ണപ്പെടുന്നത്. പ്രധാനം, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം, മനസ്—ഈ നാലും അവ്യക്തവും അതിന്റെ പരിണാമങ്ങളും ആകുന്നു. കാര്യാവസ്ഥയിൽ അവ്യക്തം എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഫലാവസ്ഥയിൽ പ്രകടം എന്നു പറയുന്നു, ഒരു കുമ്പാരോ ശരീരമോ പോലെയാണ്. കുമ്പാരോ മറ്റേതെങ്കിലും ഫലം മണ്ണിൽനിന്ന് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമല്ലാത്തതുപോലെ, ശരീരവും മറ്റു പ്രകടമായവയും അവ്യക്തത്തിൽനിന്ന് പൂർണ്ണമായും വേറെയല്ല. അതിനാൽ അവ്യക്തം മാത്രമാണ് ഏകകാരണം; ഉപാധികളും ശരീരവും അതിന്റെ ആശ്രയവും അനുഭവിക്കേണ്ടതുമാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല. ആത്മാവ് എന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം എന്നിവയോട് വേറിട്ടുള്ള യാഥാർത്ഥികത എന്താണ്? ആത്മാവ് ബുദ്ധിയിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ശരീരത്തിലും നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന വ്യത്യാസം സർവ്വവ്യാപിയായവനിൽ ഉണ്ട്; എന്നാൽ അതിന്റെ കാരണം വളരെ ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തതുമാണ്. ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം എന്നിവയുമായി ആത്മാവിന്റെ ഐക്യം ജ്ഞാനികൾ അംഗീകരിക്കില്ല; കാരണം ഓർമ്മയും ജ്ഞാനവും മറ്റു ശേഷികളും ശരീരബോധം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഉറപ്പുള്ളതാവൂ. അതിനാൽ, ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതും അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നതുമായ എല്ലാറ്റിന്റെയും അന്തർസാക്ഷിയായും, സർവ്വജ്ഞേയങ്ങളുടെ ഭോഗഭൂമിയായും നിലകൊള്ളുന്ന അതാണ് വേദങ്ങളിലും വേദാന്തത്തിലും 'അന്തര്യാമി' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.