ശിവപുരാണമ്

നൈമിഷാരണ്യത്തിന്റെ പാദത്തിൽ പാറകളെപ്പോലെ വെളിച്ചമുള്ള കല്ലുകളിൽ നിന്ന് അമൃതസമാനമായ ശുദ്ധജലം ഒഴുകി വരികയായിരുന്നു. ആ വെള്ളം കുടിക്കാൻ അത്യന്തം രസകരമായിരുന്നു; ചുറ്റും ഫലവൃക്ഷങ്ങൾ ധാരാളമായി നിലനിന്നു; കാട്ടുമൃഗങ്ങളോ, ഭീഷണിയോ ഇല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലം ഋഷിമാരുടെ തപസ്സിനും യജ്ഞങ്ങൾക്കും ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായതായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരു ഭൂമിയിൽ, ദൃഢവ്രതരായ മഹർഷിമാർ മഹാദേവനെ ആരാധിച്ച് വലിയ യജ്ഞം ആരംഭിച്ചു. അതു പുരാതനകാലത്ത് ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ സ്രഷ്ടാക്കൾ ശ്രമിച്ചതുപോലെ ഒരു മഹത്തായ യജ്ഞമായിരുന്നു. യജ്ഞം സമാപിച്ചപ്പോൾ, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ സ്വയം വായു ദേവൻ അവിടേക്ക് എത്തി. വായു, സ്വയംഭുവായ ദേവന്റെ ശിഷ്യൻ, സകലത്തെയും നേരിട്ട് കാണുന്നവൻ, അവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഏഴായി കൂട്ടിച്ചേർന്ന മരുത് ദേവതകൾ നിലനിൽക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ അംഗങ്ങളും പ്രാണനുകളും അവരുടെ ദൗത്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ചലിപ്പിക്കുകയും ശരീരങ്ങളെ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അനിമാദി എട്ട് സിദ്ധികൾകൊണ്ടും, മഹത്വത്താലും സമ്പന്നനായവൻ, കാലത്തിനും ദിശകൾക്കും അതീതമായി, വിശുദ്ധമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നു. സത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർ പറയുന്നത് പോലെ, ആ വായു ആകാശത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; സ്പർശവും ശബ്ദവും നിറഞ്ഞ ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളവൻ; അഗ്നിയുടെ ഉത്ഭവകാരണമാകുന്നു. വായു ദേവൻ അശ്രമത്തിൽ എത്തുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ദീർഘയജ്ഞത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന മഹർഷിമാർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി അതുല്യമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനോട് നമസ്കരിച്ചു, സ്വർണ്ണാസനവും ഒരുക്കി. വായു ദേവൻ ആ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ഋഷിമാരുടെ യഥാക്രമം ആദരങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി, എല്ലാവരോടും സ്നേഹപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു, അവരുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണന്മാർ, നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം സുഖമാണോ? മഹായജ്ഞം യഥാവിധി നടന്നോ? ദൈവദ്വേഷികളായ അസുരന്മാർ യജ്ഞം തടസ്സപ്പെടുത്തിയോ? ദേവതാരാധനയിൽ, ഹോമങ്ങളിലും തർപ്പണങ്ങളിലും, യാതൊരു ദോഷമോ, പ്രായശ്ചിത്തം ആവശ്യമായ അവസ്ഥയോ ഉണ്ടോ? നിർദ്ദിഷ്ട ചടങ്ങുകൾ നിങ്ങൾ ശരിയായി നിർവഹിച്ചോ? മഹായജ്ഞം പൂർത്തിയായതോടെ ഇനി നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു?" ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ശിവഭക്തനായ വായുവിനെ കണ്ടു മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ, പവിത്രരായ മഹർഷിമാർ വിനയപൂർവ്വം ഉത്തരം നൽകി: "ഇന്ന് ഞങ്ങൾ സുഖിയായിരിക്കുന്നു; ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ തപസ്സിന് യഥാർത്ഥ ഫലമുണ്ടായി; നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി എത്തിയതുകൊണ്ടാണ് ഇത്. ഇപ്പോൾ ഈ പുരാതന സംഭവങ്ങൾ കേൾക്കുക: ഒരിക്കൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു അജ്ഞാനാന്ധകാരം നിറഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ, ജ്ഞാനം നേടാൻ ഞങ്ങൾ പ്രജാപതിയെ ആരാധിച്ചു. അഭയാർത്ഥികൾക്ക് അഭയമായ അവൻ കൃപയോടെ പറഞ്ഞു: 'സകലത്തെയും അതിക്രമിക്കുന്നവൻ രുദ്രനാണ്; ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവൻ പരമകാരണമാണ്.' അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തർക്കത്തിലൂടെ അറിയാൻ കഴിയില്ല; ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ അതറിയാൻ കഴിയൂ; അവന്റെ കൃപയിലൂടെ മാത്രം ഭക്തി ജനിക്കുന്നു, അവന്റെ കൃപയാൽ മോക്ഷവും ലഭിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവന്റെ കൃപ നേടാൻ, ഈ നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ ദീർഘയജ്ഞം നടത്തി രുദ്രനെ ആരാധിക്കണം. യജ്ഞം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവന്റെ കൃപയാൽ വായു ഇവിടെ വരും; അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ജ്ഞാനം ലഭിക്കും; അതിൽ പരമോന്നതമായ ലാഭം ഉണ്ടാകും. ഇങ്ങനെ പരമേശ്വരൻ ഉപദേശിച്ചതനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ എത്തിയതാണ്, മഹാനുഭാവേ, നിങ്ങളുടെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ആയിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ നീണ്ട ദീർഘയജ്ഞത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ വരവിനു പുറമെ വേറെ ആഗ്രഹമില്ല." ഈ പുരാതന സംഭവങ്ങൾ കേട്ട വായു ദേവൻ, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ്, ഋഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അവിടെ ഇരുന്നു. പിന്നെ, അവർ ജ്ഞാനവർദ്ധനക്കായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാബലശാലിയായ വായു, സൃഷ്ടിയും ശിവന്റെ ഐശ്വര്യവും കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവിടെ, നൈമിഷാരണ്യവാസികൾ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു വായു ദേവനോട് ചോദിച്ചു: "ഭഗവൻറെ സംബന്ധിച്ച ജ്ഞാനം നിങ്ങൾ എങ്ങനെ നേടി? ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച അപ്രകാശസ്വഭാവമുള്ള ശിവന്റെ സ്വഭാവം നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈവരിച്ചു?" "പത്തൊമ്പതാമത്തെ കല്പം ശ്വേതലോഹിത കല്പം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, സൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച ചതുരാനനൻ (ബ്രഹ്മാവ്) തപസ്സിൽ മുഴുകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഠിനതപസ്സിൽ സന്തുഷ്ടനായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ്, സൗന്ദര്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ദൈവീയമായ യൗവനസ്വരൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷനായി. ശ്വേത എന്ന പേരിൽ മഹർഷിയായി അദ്ദേഹം ദൈവീയവാക്യം പ്രസ്താവിച്ചു; മഹാദേവനായ മഹേശ്വരൻ ദർശനം നൽകി. തന്റെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവിനെ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയെ, ഗായത്രിയോടൊപ്പം വന്ദിച്ച് പരമജ്ഞാനം നേടി. പിന്നീട്, ജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വിശ്വകർമാവ്, സകല ചല അചല ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പരമേശ്വരനിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനാമൃതം നേടിയതുപോലെ, ഞാൻ എന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ അതു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് നേടി." "നിങ്ങൾ നേടിയതെന്താണ് ആ സത്യവും ശുഭകരവുമായ ജ്ഞാനം? അതിലൂടെ പരമഗതി പ്രാപിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സുഖം പ്രാപിക്കുമോ?" എന്നായിരുന്നു ഋഷിമാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ. വായു ദേവൻ പറഞ്ഞു: "ആത്മാവിന്റെയും ബന്ധങ്ങളുടെയും പരമേശ്വരന്റെയും ജ്ഞാനമാണ് ഞാൻ പുരാതനകാലത്ത് നേടിയതും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഉറച്ചുനില്ക്കേണ്ടത്. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ദുഃഖം ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രം നീങ്ങും; ജ്ഞാനം യഥാർത്ഥതയുടെ വിവേചനം ആണു; യഥാർത്ഥത രണ്ടുതരമെന്ന് പറയുന്നു. ചൈതന്യവും അചൈതന്യവും അവയുടെ നിയന്ത്രകനും—ഇവയെ യഥാക്രമം ആത്മാവ്, ബന്ധം, പരമേശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. ക്ഷരവും അക്ഷരവും അതിനുമപ്പുറമുള്ളതും—ഇവയെ യഥാർത്ഥജ്ഞാനികൾ സമ്പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കുന്നു. അക്ഷരമെന്നത് ആത്മാവാണ്, ക്ഷരമെന്നത് ബന്ധമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; ഈ രണ്ടിനും അതീതമായത് പരമേശ്വരനാണ്." "അക്ഷരമെന്നത് എന്താണ്? ക്ഷരമെന്നത് എന്താണ്? ഈ രണ്ടിനും അതീതമായ പരമോന്നതം എന്താണ്? ദയവായി ഇതു വിശദീകരിക്കണമേ, വായു ദേവാ," എന്ന് മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചു.