ശിവപുരാണമ്

വേദാന്തത്തിന്റെ സാരവും പ്രണവത്തിന്റെ അർത്ഥവും അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്ഥാപിതമായതുകൊണ്ടാണ്, പണ്ടേ മന്ദരപർവതത്തിൽ നന്ദികേശ്വരനോട് ഇതേ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനും മഹാമുനിയുമായ സനത്കുമാരൻ ശിവനും മറ്റു ഉപദേവതകളും സംബന്ധിച്ചുള്ള ഈ വിഷയത്തിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. സാധാരണയായി ആരാധനയ്ക്ക് രൂപം മാത്രം കേട്ടും കണ്ടും വരുന്നു; എന്നാൽ ശിവാരാധനയിൽ മാത്രം ലിംഗവും രൂപവും ഇരുവും കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടു, ദയവായി, യഥാർത്ഥ തത്വം എനിക്കു വിശദീകരിച്ച് പറയണമേ എന്ന് ചോദിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അപൂർവമായ ചോദ്യം പരമഗുഹ്യവും ബ്രഹ്മതത്വത്തിന്റെ അടയാളവുമാണ്. ശിവൻ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനാണ്, അവനിൽ ഭാഗങ്ങളില്ല; അതുകൊണ്ടു അവൻ അഖണ്ഡൻ. ശിവന്റെ ലിംഗം മാത്രമാണ് എല്ലാ വേദങ്ങളിലും ആരാധനയ്ക്കായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അവൻ ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയവനും അഖണ്ഡനുമായതിനാൽ, ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ രൂപവും അഖണ്ഡമായ ലിംഗവും ഇരുവും ശിവനിൽ കാണപ്പെടുന്നു. അതു പോലെ, മറ്റു ദേവന്മാരുടെ ആരാധനയ്ക്കു രൂപം മാത്രം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവർ ജീവികൾ ആയതിനാൽ അവർക്കു ഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ദേവന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ രൂപം മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു. ശിവന്റെ ലിംഗവും രൂപവും ദർശനത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ലിംഗം-രൂപങ്ങളുടെ വ്യാപനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു. ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരമാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ലിംഗം, രൂപം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ളത് പരമമായതും ഉത്തമവുമാണ്. യോഗികളിലെ പ്രഭുവേ, ലിംഗത്തിന്റെ ഉദ്ഭവചിഹ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ പരമാർത്ഥം പറയാം. പണ്ടെ, ഒരു മഹായുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, പ്രശസ്തമായ ലോകത്തിൽ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ തർക്കം തുടങ്ങി. അവരുടെ അഹങ്കാരം അകറ്റുവാൻ പരമേശ്വരൻ അനന്തമായ ഒരു സ്തംഭത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ തനതായ സ്വരൂപം അവർക്കിടയിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, ശിവൻ ആ സ്തംഭരൂപത്തിൽ നിന്നു തന്റെ ലിംഗം പ്രകാശിപ്പിച്ചു, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ക്ഷേമം വരുത്തുവാൻ. ആ സമയത്തുനിന്ന്, ലോകങ്ങളിൽ ഭഗവാന്റെ ലിംഗം രൂപരഹിതമായതും, രൂപംകൊണ്ടുള്ള വിഗ്രഹം ശിവനു സമർപ്പിതമായതും ആയി കണക്കാക്കുന്നു. മറ്റ് ദേവന്മാർക്കു രൂപം മാത്രം ആരാധനയ്ക്കു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഓരോ ദേവന്റെ രൂപം അവർക്കു അനുയോജ്യമായ ഭോഗങ്ങൾ നൽകുന്നു. എന്നാൽ ശിവന്റെ ലിംഗ-രൂപം ഭോഗവും മോക്ഷവും ഒരുപോലെ നൽകുന്നു. അതു അതിമഹത്തായതും, മംഗളകരവുമാണ്. ഒരിക്കൽ, യോഗേശ്വരനേ, അനന്തശയനനായ വിഷ്ണു തന്റെ അനുചിതരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സമ്പൂർണ ഐശ്വര്യത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, കമലനയനനായ വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു: “നീ ഇങ്ങനെ മനുഷ്യൻപോലെ കിടക്കുന്നവൻ ആരാണ്? ഉണരുക, ബാലാ, കാണു, ഞാൻ, നിന്നെ കാണാനായുള്ള ഗുരുവും പ്രഭുവുമായ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.” “തന്റെ ഗുരുവിനെയും പ്രഭുവിനെയും കണ്ടിട്ടും അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറുന്നവൻ ദ്രോഹിയും മൂഢനുമാണ്; അവനു പ്രായശ്ചിത്തം നിർബന്ധമാണ്,” എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട വിഷ്ണു, അകത്തൊക്കെ കോപം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും പുറമേ ശാന്തനായി: “ശാന്തി നിന്നിൽ ഉണ്ടാകട്ടെ, സ്വാഗതം, ബാലാ, ഇരിക്കൂ, ഈ സിംഹാസനം സ്വീകരിക്കൂ,” എന്നു പറഞ്ഞു. “വിഷ്ണുവേ, നീയുടെ മുഖം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഭയാനകവും കാഴ്ച അസമമായും പുലിയുടെ കണ്ണുപോലെയും തോന്നുന്നത്? വലിയ അഹങ്കാരമാണ് നിന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നത്, കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ,” എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ചോദിച്ചു. “ബാലാ, പിതാമഹൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രഭുവാണ്, നീ അതിന്റെ രക്ഷകനാണ്. ഈ ലോകം എനിക്ക് ഉള്ളിലാണെങ്കിലും, നീ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ കള്ളനെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള കമലത്തിൽ നിന്നാണ് നീ ജനിച്ചത്, നീ എന്റെ മകനാണ്, എന്നിട്ടും വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ, അവിടെ ഈ രണ്ട് മഹാത്മാക്കളും പരസ്പരം തർക്കിച്ചു: “ഞാനാണ് പരമൻ, നീയല്ല; ഞാനാണ് പ്രഭു, നീയല്ല,” എന്നും പറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, പരസ്പരം കൊല്ലുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, യുദ്ധത്തിനായി ഒരുങ്ങി. അമരന്മാരായ ആ ഇരുവരും, ഹംസത്തിലും ഗരുഡയിലും കയറി, പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും അനുയായികളും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. അപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവതകളും ആ ആസ്വാദ്യമായ യുദ്ധം കാണാൻ ആകാശയാനങ്ങളിൽ കയറി അവിടേക്ക് എത്തി. അവർ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി, ആകാശത്തിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രമായി നോക്കി. ഗരുഡാരൂഢനായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കോപം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അതോടെ, കോപിതനായ ബ്രഹ്മാവ് അനേകം അമ്പുകളും ഭയാനക ആയുധങ്ങളും വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ പ്രയോഗിച്ചു. അപ്പോഴത്, തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളും അമ്പുകളും ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ചയായി. ഇത് കണ്ട ദേവതാസമൂഹങ്ങൾ ഭയത്താൽ വിറെച്ചു, ആശങ്കയോടെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. വിഷ്ണു, അത്യന്തം കോപിതനായും ദുഃഖത്താൽ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടും, മഹത്തായ മഹേശ്വരാസ്ത്രം ബ്രഹ്മാവിനെതിരെ പ്രയോഗിക്കാൻ തയ്യാറായി. അതേസമയം, ബ്രഹ്മാവ് അതി കോപത്തോടെ സർവ്വലോകവും നടുക്കിച്ചു. അവൻ ഭയാനകമായ പാശുപതാസ്ത്രം വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ പ്രയോഗിച്ചു; അപ്പോൾ ആ ആയുധം പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയാണ് ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞത്. ആയുധം ആയിരം ഭയാനകമായ വായുകളും ഉഗ്രതയും കാറ്റുപോലെയുള്ള ഭയാനകതയും കൊണ്ടു, ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും ഭയാനകമായിത്തീർന്നു. അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം പരസ്പരം നാശകരമായി മാറി. ദേവതാസമൂഹങ്ങൾ അതി ഭയത്താൽ വിഷമിച്ച് പറഞ്ഞു: “മഹർഷിമാരേ, ഇതു രാജാക്കന്മാരുടെ കലഹംപോലെയാണ്!” സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം, തിരോധാനം, അനുഗ്രഹം എന്നിവയിൽ നിന്നെല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവിനും ത്രിശൂലധാരിക്കും അവരുടെ അനുകമ്പയില്ലാതെ, ഒരു പുല്ലുപോലുമെങ്കിലും ഇവിടെ മറ്റാരാലും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല—even by chance. അതുകൊണ്ട്, ഭയപ്പെട്ട ദേവതകൾ ശിവന്റെ വാസസ്ഥലമായ കൈലാസത്തിൽ ചെന്നു. അവിടെ, ചന്ദ്രചൂഡനായ ഭഗവാന്റെ പരമസ്ഥാനത്തിലെത്തി, ഉല്ലാസത്തോടെ ഭക്തിപൂർവ്വം ഓംകാരരൂപത്തിൽ വന്ദിച്ചു അകത്തു കടന്നു. അങ്ങ്, സുന്ദരമായ മണ്ഡപത്തിൽ, രത്നാസനത്തിൽ, ഉമയോടൊപ്പം പ്രകാശിക്കുന്ന ദേവദേവനേ അവർ ദർശിച്ചു.