ശിവപുരാണമ്

പ്രശസ്തരും മഹാശക്തിയുള്ള ഋഷിമാരെ നോക്കി ബ്രഹ്മാവ് ചോദിച്ചു: “മഹാനുഭാവരേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഇവിടെ എത്തിയത് എന്തിനാണു?” ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി വിനയപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: “പ്രഭോ, ഞങ്ങൾ മഹാന്ധകാരണിൽ ആകഞ്ഞ്, വിഷമത്തിലും സംശയത്തിലും ആകുലരായി, ഇവിടെ പരമമായത് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ ഇരിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നവനും എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണവനുമായ പ്രഭോ, ഇവിടെ എന്തുമാണ് നിങ്ങൾക്കറിയാത്തത്? സകലഭൂതങ്ങളിൽ പ്രാചീനനും പരമശുദ്ധനും പൂർണ്ണനും ശാശ്വതനും പരമേശ്വരനും ആയ ആ പുരുഷോത്തമൻ ആരാണ്? ഈ വിശ്വം ആദ്യം എങ്ങനെയാണ് അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രവർത്തിയിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്? മഹാമുനിവരേ, ഞങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കാൻ സത്യം പറയൂ.” ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഋഷിമാരും സന്നിധാനത്തിൽ ഇരിക്കേ, ബ്രഹ്മാവ് അത്ഭുതത്തോടെയും സ്നേഹപൂർവ്വമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെയും നോക്കി. ദീർഘധ്യാനത്തിനുശേഷം എഴുന്നേറ്റു, “രുദ്ര” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, സന്തോഷത്താൽ ശരീരം നനഞ്ഞു, കൈകൂപ്പി സംസാരിച്ചു: “ആയാളിൽ നിന്ന് വാക്കും മനസ്സും മടങ്ങിപ്പോകുന്നു, പ്രാപിക്കാനാവാതെ; ആനന്ദം അറിയുമ്പോൾ ജ്ഞാനികൾക്ക് ഭയമൊന്നുമില്ല. ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ജീവികളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആദ്യം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് അവനിൽ നിന്നാണ്. എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവകാരണമാകുന്ന അവൻ, സ്വയം ജനിക്കാത്തവൻ, എപ്പോൾ എവിടെയും മറ്റൊന്നിൽ നിന്നുമല്ല. സർവ്വാധിപത്യസമ്പന്നനും ‘സർവ്വേശ്വരൻ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനും, മോക്ഷാർത്ഥികൾക്ക് ധ്യാന്യനായ ശംഭുവും, ആകാശമധ്യേ നിലകൊള്ളുന്നവനുമാണ്. അദ്ദേഹം തന്നെ, തന്റെ കൃപയാൽ, എന്നെ തന്റെ പുത്രനായി സൃഷ്ടിച്ച് ജ്ഞാനം നൽകിയതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പ്രജാപതിയായത്. അചഞ്ചലമായ ഒരു വൃക്ഷംപോലെ ആകാശത്തിൽ ഏകാന്തമായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ, മഹാത്മാവായ പുരുഷൻ, ഈ സർവ്വവിശ്വത്തെയും നിറയ്ക്കുന്നു. അനേക ജീവികളിൽ ഏകൻ പ്രവർത്തനശീലിയും, അനേകം രൂപങ്ങളിൽ വിത്താവുമാണ്; അതാണ് മഹേശ്വരൻ. അവൻ തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ രുദ്രൻ; മറ്റൊന്നുമില്ല. എല്ലായ്പ്പോഴും മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവൻ, മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണാനാവാത്തവൻ; എന്നാൽ അവൻ എല്ലാം കാണുന്നു, സർവ്വവിശ്വത്തിൽ സദാ നിലകൊള്ളുന്നു. അനന്തശക്തിയുള്ള ഈ പ്രഭു, സമയത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം, എല്ലാ കാരണങ്ങളും ഇല്ലാതാകുമ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. അവനുവേണ്ടി രാവും പകലുമില്ല, തുല്യനും അതിലധികനുമില്ല; അവന്റേതായ പരമശക്തി സ്വാഭാവികവും ശാശ്വതവും, ജ്ഞാനവും ക്രിയയും കൂടിയാണ്. നശ്വരവും അവ്യക്തവും, അമരവും അനശ്വരവും—ഇവയുടെ സാരമായ അനശ്വരത, ഒരേ ദൈവമായ ഹരനിൽ തന്നെ അർത്ഥപ്പെടുന്നു. ആ സത്യം ധ്യാനത്തിലൂടെ അറിഞ്ഞാൽ, ബന്ധനത്തിന്റെ അവസാനം, സൃഷ്ടിയുടെ മായികത അവസാനിക്കുന്നു. അവനിൽ വൈദ്യുതിയും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പ്രകാശിക്കില്ല; അവന്റെ പ്രകാശത്താൽ എല്ലാം തെളിയുന്നു—ഇതാണ് ശാശ്വതമായ ഉപദേശം. ഒരു ദൈവം, മഹാദേവൻ, മഹേശ്വരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അവന്റെ പരമാവസ്ഥയിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല. അവൻ ആദിയും അനാദിയും അനന്തവും സ്വഭാവശുദ്ധനും സ്വതന്ത്രനും പൂർണ്ണനും, ഇച്ഛാനുസൃതമായി ചലിക്കുകയും അചലനാവുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതിക്കപ്പുറം രൂപം, മഹിമ, ലക്ഷണരഹിതത്വം—അവൻ മുക്തനുമാണ്, മോചിപ്പിക്കുന്നവനും, കാലാതീതനും, കാലത്തിന്റെ പ്രേരകനുമാണ്. സകലത്തിനുമപ്പുറം വസിച്ചും എല്ലായിടത്തും നിലകൊണ്ടും, സർവ്വജ്ഞനും, ആറു കാലങ്ങളുടെയും അധിപതിയും, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉടമയുമാണ്. ഉയർന്നവരിൽ പരമനും അതിനപ്പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ, അനന്തതയുടെയും പരിമിതതയുടെയും സംഗമമായ അനന്തപദ്മത്തിലെ മധുരമധുപമാണ്. അവൻ വിഭിന്നമായ അണ്ഡങ്ങളെ ഒന്നായി ലയിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനിയുമാണ്; ഉദാരത, വീര്യം, ഗൗഢത, മാധുര്യം, ഭക്തി—ഇവയുടെ ആധാരമാണ്. അവനു തുല്യമായതോ അതിലധികമായതോ ഒന്നുമില്ല; സകലഭൂതങ്ങളിൽ അപരിചിതനായി, രാജാധിരാജനായി നിലകൊള്ളുന്നു. അവന്റെ അത്ഭുതപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ലോകം ആദ്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; കാലാന്തരത്തിൽ അതേ ലോകം അവൻ തന്നെ ലയിപ്പിക്കുന്നു. സകലഭൂതങ്ങളും അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്; അവൻ എല്ലാം നയിക്കുന്നു; എന്നാൽ പരമഭക്തിയിലൂടെ മാത്രമേ അവനെ എവിടെയും കാണാൻ കഴിയൂ. വ്രതങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, തപസ്സുകൾ, ശമനങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും ആന്തരാർത്ഥത്തിനായി പുരാതനജ്ഞാനികൾ പ്രസ്താവിച്ചു; സംശയമില്ല. ഹരിയും ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, ഇപ്പോഴും കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ അവന്റെ ദർശനത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പതിതന്മാർക്കും മായാപരന്മാർക്കും ദുഷ്ടന്മാർക്കും അപമാന്യന്മാർക്കും അവനെ കാണാൻ കഴിയില്ല; ഭക്തർക്ക്, അകത്തും പുറത്തും, അവനെ ആരാധിക്കുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ—സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവും പരമവും—സ്ഥൂലരൂപം ഞങ്ങൾക്കും ദേവന്മാർക്കും കാണാനാവും; സൂക്ഷ്മം യോഗികൾക്ക്. എന്നാൽ പരമമായത്, ശാശ്വതം, ജ്ഞാനാനന്ദരൂപം, അതിനിഷ്ഠരായ ഭക്തർക്ക് മാത്രമാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഇനിയും എന്ത് പറയണം? പരമരഹസ്യത്തിൽ സംശയമില്ല: ശിവഭക്തി അഭ്യസിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഈ ഭക്തി കൃപയിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്; കൃപ ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്—വിത്തിൽ നിന്ന് മുളയും, മുളയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വിത്തും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ. ആത്മാവിന് ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ സിദ്ധികളും കൃപയ്ക്കു മുൻപാണ്; എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളിലും, അവസാനം, കൃപയിലൂടെയാണ് ലക്ഷ്യം നേടുന്നത്. കൃപയിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗം വേദത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധർമ്മമാണ്; അതിന്റെ ആചരണത്തിലൂടെ പുണ്യവും പാപവും തമ്മിൽ സമത്വം വരുന്നു.