ശിവപുരാണമ്

ശിവപുരാണം എന്ന മഹത്തായ പുരാണം ധർമ്മം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിന് പതിനൊന്ന് വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്, അതിൽ ആദ്യമായി വിദ്യേശ്വരസംഹിത, അതിൽ പത്തു ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രൗദ്രം, വൈനായകം, ഔമം, മാതൃകാ എന്നിങ്ങനെ ഓരോ സംഹിതയിലും എട്ട് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളാണ് ഉള്ളത്, പതിമൂന്നാമത്തേതിന് പതിമൂന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്. രുദ്രേകാദശകം, കൈലാസം എന്നിങ്ങനെ ഓരോന്നിലും ആറായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ വീതം ഉണ്ട്; ശതരുദ്രം മൂന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളോടെയും, കോടിരുദ്രം അതിന്റെ പിന്നാലെയാണ് വരുന്നത്. സഹസ്രകോടിരുദ്രം എന്നത് സർവ്വവിജ്ഞാനത്താൽ സമ്പന്നമായത്, പതിനൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ, അതോടൊപ്പം ഒൻപതു ആയിരം കൂടി ചേർന്നിരിക്കുന്നു. വൈയാവീയപുരാണം നാലായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; ധർമ്മപുരാണത്തിന് പന്ത്രണ്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ശാഖകളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട ശൈവപുരാണം ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; ഇത് വേദങ്ങളുടെ സാരവും ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നതുമാണ്. വ്യാസൻ ഇതിനെ ഇരുപത്തിയാറായിരം ശ്ലോകങ്ങളായി സംക്ഷിപ്തമാക്കി; അവയിൽ ശൈവപുരാണം നാലാമത്തെത്, ഏഴ് സംഹിതകളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെത് വിദ്യേശ്വരസംഹിത, രണ്ടാം രുദ്രസംഹിത, മൂന്നാമത്തെത് ശതരുദ്രം, നാലാമത്തെത് കോടിരുദ്രം. അഞ്ചാമത്തേതാണ് ഔമസംഹിത, ആറാമത്തേതാണ് കൈലാസസംഹിത, ഏഴാമത്തേതാണ് വൈയാവീയസംഹിത—ഇങ്ങനെ ഏഴ് സംഹിതകൾ ഇവിടെ ഉണ്ട്. വിദ്യേശ്വരസംഹിതയിൽ രണ്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്, രൗദ്രം അഞ്ഞൂറ്റിയഞ്ച് ശതം (അഥവാ 5500), മൂന്നാമത്തേതിൽ ഇരണ്ടായിരത്തി മുപ്പത്. ശതരുദ്രവും കോടിരുദ്രവും ആകാശം പോലെ വിശാലമായി ഓരോന്നിലും ഇരണ്ടായിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി ഇരുപത് ശ്ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഔമസംഹിതയിൽ ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ. കൈലാസം സംഹിതയിൽ ആയിരത്തി നാല്പത്തിയെട്ട്, വൈയാവീയ സംഹിതയിൽ ആയിരത്തി നാല്പത്തിരണ്ട് ശ്ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇങ്ങനെ സംഖ്യാവിഭാഗപ്രകാരം, ശിവപുരാണം എന്ന ഈ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ പുരാണം നാലായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വൈയാവീയപുരാണം, നാലായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ളതും രണ്ടുഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചതുമായത്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിനക്കു വിശദീകരിക്കാം. ഈ പരമമായ ശാസ്ത്രം വേദങ്ങൾ അറിയാത്തവർക്കും, വിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്കും, പുരാണങ്ങൾ അറിയാത്തവർക്കും പറയരുത്. പരീക്ഷിച്ചു കണ്ട, ധാർമ്മികനായ, അസൂയയില്ലാത്ത, ശിവഭക്തനായ, ശിവധർമ്മം അനുസരിക്കുന്ന ശിഷ്യനാണ് ഇതു ലഭിക്കേണ്ടത്. അനന്തമായ തേജസ്സുള്ള മഹാനായ വ്യാസന് വന്ദനം. അവന്റെ കൃപയാൽ പുരാണങ്ങളുടെ സമാഹാരം എനിക്ക് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. പഴയകാലത്ത്, മഹാപ്രളയത്തിനു ശേഷം, പുതിയ സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, സമൂഹം രൂപം കൊണ്ടപ്പോൾ, ആറ് വിഭാഗങ്ങളായ മഹർഷിമാർ തമ്മിൽ ചർച്ചകൾ നടത്തി. "ഇതാണ് പരമം", "അതല്ല", എന്നിങ്ങനെ വലിയ തർക്കം അവരിൽ ഉണ്ടായി; പരമസത്യം നിർണയിക്കാൻ അസാധ്യമായതിനാൽ, അവിടെ തീർച്ചയായ ഉത്തരവുമില്ല. അപ്പോൾ അവർ സൃഷ്ടികർത്താവായ അക്ഷരമായ ബ്രഹ്മാവിനെ കാണാൻ പോയി. ദേവതകളും അസുരന്മാരും ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മനോഹരമായ മെരുവിന്റെ ഉച്ചിയിൽ, ദേവതകളും അസുരന്മാരും നിറഞ്ഞു, സിദ്ധന്മാരുടെയും ചാരണന്മാരുടെയും സംഭാഷണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, യക്ഷന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും അങ്ങോട്ട് വന്നു. പക്ഷികളുടെ കൂട്ടംകൊണ്ട് മുഴങ്ങുന്ന, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, മനോഹരമായ വനങ്ങൾ, ഗുഹകൾ, മലവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ശോഭിതമായ പ്രദേശമായിരുന്നു അത്. അവിടെ ബ്രഹ്മാവനമെന്ന വനമുണ്ട്, വിവിധ മൃഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞത്, പത്ത് യോജന വീതിയും നൂറു യോജന ദൈർഘ്യവും ഉള്ളത്. അതിൽ ഒരു മനോഹരമായ തടാകമുണ്ട്, മധുരവും ശുദ്ധവുമായ വെള്ളം നിറഞ്ഞത്, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മരങ്ങൾ, മദം കയറിയ തേനീച്ചകൾ നിറഞ്ഞത്. അവിടെ ഒരു ഭംഗിയുള്ള മഹാനഗരം ഉണ്ട്, ഉദയകിരണമായ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നത്, ശക്തരും അഭിമാനികളുമായ ദൈത്യന്മാർ, ദാനവന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. ഉരുകിയ പൊന്നാൽ നിർമ്മിച്ച, ഉയർന്ന മതിലുകളും കവാടങ്ങളും, നൂറുകണക്കിന് പ്രാകാരങ്ങൾ, ബാൽക്കണികൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, പ്രധാനവീഥികൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നഗരം. അത് അതിന്റെ മഹാരത്നങ്ങളാൽ ആകാശം തൊടുന്നവണ്ണം, അനേകം മഹാമഹൽകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് സൃഷ്ടികളുടെയൊക്കെയും പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാസം, തന്റെ സഭയോടൊപ്പം. അവിടെ എത്തിയ മഹർഷിമാർ ലോകത്തിന്റെ ആദിപിതാവായ മഹാത്മാവിനെ നേരിൽ കണ്ട്. മഹർഷിമാരും ദേവതകളും അവനെ ദൈവമുനികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ, എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ചവനായി കണ്ടു. സ്നിഗ്ധമായ മുഖം, സൗമ്യമായ സ്വഭാവം, താമരപ്പൂവിന്റെ ദീർഘമായ കണ്ണുകൾ, ദിവ്യപ്രഭയോടെ, ദൈവസൗരഭ്യത്തിൽ അഭിഷിക്തനായവൻ. ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, ദൈവമാല്യധാരിയായവൻ, ദേവാസുരയോഗികൾക്ക് വന്ദ്യമായ പാദപദ്മങ്ങൾ. എല്ലാ സൌഭാഗ്യലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള അവയവങ്ങൾ, കൈയിൽ ചാമരം, സരസ്വതിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തിയുള്ളവൻ. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ മഹർഷിമാരും സന്തോഷത്താൽ മുഖം തെളിഞ്ഞു, കൈകൾ തലയിൽ വെച്ച്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവനെ സ്തുതിച്ചു: "നമസ്കാരം, മൂന്ന് രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-സംഹാരങ്ങളുടെയും കാരണമായ ആദി പുരുഷനേ, പുരാതനനേ, ബ്രഹ്മനേ, പരമാത്മാവേ! നമസ്കാരം, പ്രധാനം തന്നെ ശരീരമായവനേ, പ്രധാനം ആകുലമാക്കുന്നവനേ, ഇരുപത്തി മൂന്നു വിധം രൂപാന്തരങ്ങൾ കൈക്കൊണ്ടിട്ടും മാറ്റമില്ലാത്തവനേ! നമസ്കാരം, ബ്രഹ്മാണ്ഡം തന്നെ ശരീരമായവനേ, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നവനേ, അവിടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സിദ്ധിക്കുമാറാക്കുന്നവനേ! നമസ്കാരം, എല്ലാ ലോകങ്ങളുമാണ് നീ, അവയെ ക്രമീകരിക്കുന്നവനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ യോജനം, വ്യോജനം കാരണമായവനേ! നിന്റെ മുഖാന്തിരമാണ് സർവ്വലോകവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്, സംഹരിക്കപ്പെടുന്നത്, സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്നാൽ നിന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, ഹേ പ്രപിതാമഹാ!" ഇങ്ങനെ മഹാഭാഗ്യമുള്ള മഹർഷിമാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആനന്ദത്തോടെ ആഴമുള്ള സ്വരത്തിൽ അവരോട് സംസാരിച്ചു.