സർവഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരമായ ശിവൻ, ഈ സൃഷ്ടിയിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും തന്റെ തന്നെ വികസനങ്ങളായി കണക്കാക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ലോകത്തിന്റെ സാരഭാവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ 의해 കീഴടക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, എല്ലാ ജീവികളെയും കീഴടക്കുന്നവനെന്നു ശിവനെ വിളിക്കുന്നത്. എല്ലാ മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹം മൃഗരാജാവായതുപോലെ, ശിവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും കീഴടക്കുന്നവനാണ്. മൃഗങ്ങളിൽ ശിവനോടു ഭയപ്പെടാത്തവനില്ല; അതിനാൽ ശിവനെ സിംഹം എന്നതുപോലും വിളിക്കുന്നു. “ശ” എന്നത് സുഖവും ആനന്ദവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു; “മ” എന്നത് പുരുഷനാണ്, അതായത് വ്യക്തി. “വ” എന്നത് ശക്തിയും അമൃതവും ഐക്യവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ശിവനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ആത്മാവിനെ ശിവനായി കണക്കാക്കി ആരാധിക്കണം. അഭിഷേകത്തിന് മുമ്പ്, ഏറ്റവും ഉത്തമമായ രീതിയിൽ ത്രിപുണ്ഡ്രം ധരിക്കണം; പൂജയ്ക്കായി, വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച് ശുദ്ധീകരിച്ച്, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളമില്ലാതെയും ത്രിപുണ്ഡ്രം ധരിക്കാം. ദിവസം, രാത്രിയിലോ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആയാലും, പൂജയ്ക്കായി വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച് ഭസ്മയുടെ ത്രിപുണ്ഡ്രം ധരിക്കണം. ഭസ്മ ത്രിപുണ്ഡ്രം ധരിച്ചു പൂജ ചെയ്യുന്നവൻ, ശിവാരാധനയുടെ പൂര്ണ്ണ ഫലത്തെ ഉറപ്പോടെ നേടുന്നു. ശിവമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭസ്മം ധരിച്ചവൻ സത്യത്തിൽ സന്യാസിയാണ്; അവൻ ശിവഭക്തനാണ്, ശിവനിൽ മാത്രമാണ് ഭക്തി. ശിവവ്രതത്തിൽ മാത്രം അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, അശുദ്ധിയും ജനനാശുദ്ധിയും പാലിക്കേണ്ടതില്ല; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എടുത്തു ഭസ്മം കാൽപ്പാടിൽ അടിച്ചുകൊണ്ടു ശിവചിഹ്നം ധരിക്കണം. സ്വന്തം കൈയിലോ ഗുരുവിന്റെ കൈയിലോ ഭസ്മം പുരട്ടിയാലും, അത് ശിവഭക്തന്റെ ചിഹ്നമാണ്; ഗുണങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതാണിത്, അതാണ് “ഗുരു” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം. ഗുരു, രാഗാദി ഗുണങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്ത്, ഗുണങ്ങൾക്ക് അപ്പുറമായ പരമശിവന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. മൂന്നു ഗുണങ്ങളെ ദൂരീകരിച്ച് ആദ്യം ശിവനെ ഉണർത്തുന്നു; അതിനാൽ, ഗുരുവിൽ വിശ്വാസമുള്ള ശിഷ്യന്മാർക്ക് അദ്ദേഹം “ഗുരു” എന്നതിൽ അർഹനാണ്. ജ്ഞാനികൾ ഗുരുവിന്റെ ശരീരത്തെ ഗുരുലിംഗം എന്നതായി കാണുന്നു; ഗുരുവിനെ സേവിക്കുന്നത് ഗുരുലിംഗത്തെ ആരാധിക്കുന്നതാണു. ഗുരു പറഞ്ഞതെല്ലാം, കഴിയുമോ കഴിയില്ലയോ, ശരീരം, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവയാൽ കേട്ടും സേവിച്ചും, ശിഷ്യൻ നിർവഹിക്കണം. ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവൻ അതിനായി ജീവനും ധനവും സമർപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, initiation-നു അർഹതയുള്ള ശിഷ്യൻ എന്നതിൽ അർഹനാണ്. ശിഷ്യൻ തന്റെ ശരീരം മുതൽ എല്ലാം ഗുരുവിന് സമർപ്പിച്ച ശേഷം, ആദ്യ ഭാഗം അർപ്പിച്ച്, ഗുരുവിന്റെ അനുമതി കൊണ്ടാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടത്. ശിഷ്യൻ, ഗുരു ബന്ധം കൊണ്ടാണ് “പുത്രൻ” എന്നതിൽ അർഹനാകുന്നത്; നാവു, ലിംഗം, മന്ത്രം, ശുക്ലം, കാത്, ഗർഭം എന്നിവ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മന്ത്രജന്യ പുത്രനായി ജനിച്ച ശിഷ്യൻ, ഗുരുവിനെ പിതാവായി ആരാധിക്കണം; പിതാവ് പുത്രനെ ലോകത്തിൽ മുങ്ങിക്കുന്നു. ഗുരു ഉണർത്തുന്നവനായി, ശിഷ്യനെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് കടത്തുന്നു; ഇരുവരുടെ വ്യത്യാസം അറിയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്, അതിനാൽ ഗുരുവിനെ പിതാവായി ആരാധിക്കണം. ഗുരുവിന്റെ പാദം മുതൽ തലമുടി വരെയുള്ള അവന്റെ അങ്ങേയറ്റം അവയവങ്ങൾ, ശിഷ്യൻ സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ച ധനവും മറ്റ് വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിച്ച് സേവിക്കണം. ധനം, ചപ്പൽ, മറ്റ് വസ്തുക്കൾ, പാദസ്പർശം, കുളി, അഭിഷേകം, അർപ്പണം, ഭക്ഷണം എന്നിവയാൽ ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കണം. ഗുരു ആരാധനം, ശിവൻ, പരമാത്മാവ്, ആരാധനയുമായി തുല്യമാണ്; ഗുരുവിൽ ശേഷിക്കുന്നതെല്ലാം ശിഷ്യനു ശുദ്ധിയാകുന്നു. ഗുരുവിന്റെ ശേഷിപ്പുകളും, ശിവയുടെ ശേഷിപ്പുകളും—വെള്ളം, ഭക്ഷണം തുടങ്ങിയവ—ശിഷ്യരും ശിവഭക്തരും സ്വീകരിച്ച് കഴിക്കണം. ഗുരുവിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ ഏറ്റെടുക്കുന്നതെല്ലാം കള്ളന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്; പക്ഷേ, ഗുരു പ്രത്യേകമായി അറിയിക്കുന്നതെല്ലാം, ഗുരുവിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ സ്വീകരിക്കണം. വ്യത്യാസങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ അജ്ഞാനത്തെ നീക്കി ലക്ഷ്യത്തെ നേടുന്നു; ആരംഭത്തിൽ, പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പൂര്ത്തീകരണത്തിനായി തടസ്സങ്ങൾ നീക്കണം. പ്രവർത്തനം പൂര്ത്തിയാക്കി, തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ ചെയ്താൽ, ഫലം ലഭിക്കും; അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ ഓരോ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വിഘ്നേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം. എല്ലാ ദോഷങ്ങൾ നീക്കുന്നതിനായി, ജ്ഞാനികൾ എല്ലാ ദേവതകളെയും ആരാധിക്കണം; ജ്വരം, опухി, രോഗം, ആത്മസംബന്ധമായ എല്ലാ ദോഷങ്ങൾക്കും. ഭൂതപ്രേതങ്ങൾ, നരികൾ, പുഴു, പാമ്പ്, ഒട്ടകങ്ങൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി വീഴുന്ന പല്ലികൾ തുടങ്ങിയവയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾക്കും. വീട്ടിൽ കുര്മം, പാമ്പ്, ദുഷ്ടസ്ത്രീ, ദുഷ്ടവ്യക്തി, മരങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ, പശു തുടങ്ങിയവയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ജനന സമയത്ത് ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾക്കും. നേരിൽ വരുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ, അശുദ്ധി, ശനിയുടെ വീഴ്ച, മഹാമാരി എന്നിവയൊക്കെ ഭൗതിക ദോഷങ്ങളായി കണക്കാക്കുന്നു. ജ്വരം, മഹാമാരി, പകർച്ചരോഗം, പശുപോക്സ്, ചെറുപോക്സ്, ജന്മനക്ഷത്രയോജനം, ഗ്രഹസംഭവം, സ്വന്തം രാശിയിൽ ഗ്രഹസംയോഗം എന്നിവയും. ദുഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ divine ദോഷങ്ങൾക്കാണ്; ശവം, ചണ്ഡാളൻ, पतിതൻ എന്നിവയുടെ സ്പർശം വീട്ടിൽ വന്നാൽ divine ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ഇത്തരം ദോഷസൂചനകൾ വരുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ ആ ദോഷങ്ങൾ ശാന്തമാക്കാൻ ശാന്തിഹോമം നടത്തണം. ക്ഷേത്രം, പശുവിന്റെ ശാല, സ്തൂപം, വീട്ടിന്റെ നടപ്പുര, ഉയർന്ന, അലങ്കരിച്ച, ശുദ്ധമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ശാന്തിഹോമം നടത്തണം. ആവശ്യമുള്ള അളവിൽ അരി അല്ലെങ്കിൽ ധാന്യം വെച്ച്, നടുവിൽ ഒരു താമര വരച്ച്, ചതുരം വരയ്ക്കണം. കുടം ത്രെഡിൽ പൊതിഞ്ഞ്, പുതിയ ഗഗ്ഗുലു കാട്ടി, വലിയ കുടം നടുവിൽ വെക്കണം; അതുപോലെ നാലു ദിശകളിലും വെക്കണം. എട്ട് കുടങ്ങളിൽ മന്ത്രശുദ്ധമായ വെള്ളം, അഞ്ചു ദ്രവ്യങ്ങൾ ചേർത്ത്, മാവു തുടങ്ങിയ ശുഭവൃക്ഷങ്ങളുടെ തണ്ടുകൾ വെക്കണം. നവരത്നങ്ങൾ—നീലമണി മുതലായവ—ക്രമത്തിൽ വെക്കണം; ജ്ഞാനികൾ, യജ്ഞത്തിൽ പരിചയമുള്ള പുരോഹിതനും ഭാര്യയും നിയോഗിക്കണം. സ്വർണ്ണത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രതിമയും, ഇന്ദ്രാദി ദേവതകളുടെയും പ്രതിമകളും വെക്കണം; തലവാഴ്ത്തി, നടുവിലുള്ള കുടത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു, പുറംഭാഗത്തും പൂജ നടത്തണം. കിഴക്കു മുതൽ ദിശകളിൽ, ഇന്ദ്രാദി ദേവതകളെ യഥാക്രമം മന്ത്രങ്ങളോടെ ആരാധിക്കണം; ഒടുവിൽ, അവരവരുടെ പേരിൽ ഹോമം അർപ്പണം നടത്തണം.