ശിവപുരാണമ്

ശിവപുരാണത്തിന്റെ ഏഴു സംഹിതകളും സമ്പൂർണമായി ഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോചിതനാകുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അനേകം ശ്രുതി, സ്മൃതി, പുരാണം, ഇതിഹാസം, ആഗമം എന്നിവയുടെ ശതങ്ങൾ പോലും ഈ ശിവപുരാണത്തിന്റെ അൽപ ഭാഗം പോലും അല്ല. ശിവൻ തന്നെ പ്രശംസിച്ച ഈ വിശുദ്ധ ശൈവപുരാണം, ശിവഭക്തനായ വ്യാസൻ സംക്ഷിപ്തമായി എഴുതിയതല്ല; എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരപ്രദവും, ത്രിവിധ ദുഃഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും, സദ്ഭാക്തന്മാർക്ക് മംഗലവും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ, വഞ്ചനയില്ലാതെ ധർമ്മം പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഇതിന്റെ പ്രധാന ഭാഗം വേദാന്തജ്ഞാനമാണ്. ഈ വിഷയങ്ങൾ, അസൂയ ഇല്ലാത്ത ജ്ഞാനികൾ അറിയേണ്ടതും, ഇവിടെ ശരിയായി സ്ഥാപിതവും, ജീവിതത്തിലെ മൂന്നു ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കൊടുങ്ങിയതുമാണ്. ശൈവപുരാണം പുരാണങ്ങളിൽ മാണിക്യമാണ്; വേദാന്തജ്ഞാനത്തിൽ ദീപ്തമാകുന്നു, പരമാർത്ഥത്തെ പാടുന്നു; അതിനെ ഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ ശംഭുവിന് പ്രിയനായി പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മഹർഷികൾ സൂതനോട് പറഞ്ഞു: “വേദാന്തത്തിന്റെ സാരവും സമ്പൂർണതയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ അതിമനോഹര പുരാണം ഞങ്ങൾക്കായി പാരായണം ചെയ്യൂ.” മഹർഷികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സൂതൻ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ശംകരനെ ഓർത്ത് മഹർഷികൾക്കു സംസാരിച്ചു: “ശിവനെ, പാപരഹിതനായവനെ ഓർത്ത് എല്ലാ മഹർഷികളും കേൾക്കട്ടെ—ശൈവപുരാണം, പുരാണപരമ്പരയിൽ അർപ്പിതവും വേദങ്ങളുടെ സാരവും ഉള്ളതുമാണ്. ഇവിടെ ഭക്തി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം എന്നിവയെ സ്നേഹത്തോടെ പാടുന്നു. വേദാന്തത്തിലൂടെ അറിയാവുന്ന യഥാർത്ഥ സത്യം ഇവിടെ വ്യക്തമായി വിവരണയുണ്ട്.” “മഹർഷികൾ കേൾക്കട്ടെ, ഈ പുരാണം വേദങ്ങളുടെ സാരമാണ്; അനേകം യుగങ്ങളിൽ, പുരാതനകാലത്തും, പലതവണ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഈ യುಗത്തിൽ, സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ആറു സപ്തർഷി കുലങ്ങൾ തമ്മിൽ സംവദിച്ചു. അവരുടെ ഇടയിൽ വലിയ വാദം ഉണർന്നു—‘ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല’—അവരെല്ലാം അക്ഷരനായ ബ്രഹ്മാവിനോടു ചേർന്നു ചോദിച്ചു. വിനയത്തോടെ, കൈകൾ ചുരുക്കി, ‘നീ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവാണ്, എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെ കാരണമാണ്’ എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞു.” “‘പരമപുരുഷൻ ആരാണ്? എല്ലാ തത്വങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, പുരാതനനും അതീതനും, വാക്കും മനസ്സും എത്താൻ കഴിയാത്തവൻ ആരാണ്?’ ‘എല്ലാം ആരിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്—ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആദ്യം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദയിക്കുന്നത്.’ ആ ദേവൻ, മഹാദേവൻ, സർവജ്ഞനും ലോകത്തിന്റെ നാഥനുമാണ്; പരമഭക്തിയിലൂടെ മാത്രം അവനെ ദർശിക്കാം, മറ്റെവിടെയും അല്ല.” “രുദ്രൻ, ഹരി, ഹരൻ, മറ്റു ദേവതാദിപതികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അവന്റെ ദർശനത്തിനായി പരമഭക്തി പുലർത്തുന്നു. കൂടുതൽ എന്താണ് പറയേണ്ടത്? ശിവഭക്തിയിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു; ദേവതകളോടുള്ള ഭക്തി അവന്റെ കൃപയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, കൃപയും ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്, വിത്തിൽ നിന്ന് തളി, തളിയിൽ നിന്ന് വിത്ത് ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.” “അതിനാൽ, കൃപയിലേക്കായി, ദ്വിജന്മാരേ, ഭൂമിയിൽ പോയി ആയിരം വർഷം ദീർഘയാഗം നടത്തണം. ആ യാഗത്തിൽ ശിവന്റെ കൃപയാൽ, വേദജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരവും, ചെയ്യേണ്ടതും, മാർഗവും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ, പരമലക്ഷ്യം എന്താണ്? അതിന്റെ ഉന്നത മാർഗം എന്താണ്? ഏത് വിധത്തിലുള്ള ഉപാസകൻ വേണം? സത്യം പറയൂ.” “ലക്ഷ്യം ശിവപദം പ്രാപിക്കലാണ്; മാർഗം അവനോടുള്ള സേവനമാണ്; ഉപാസകൻ, അവന്റെ കൃപയാൽ, നാശവത്കല്യാണഫലങ്ങളിൽ ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവനാണ്. വേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, അതിന്റെ മഹാഫലങ്ങൾ അർപ്പിച്ചാൽ, ഭഗവാന്റെ പരമസ്ഥാനം പ്രാപിക്കുന്നു, അവന്റെ ലോകം പങ്കിടുന്നതുപോലെ ഘട്ടംഘട്ടമായി ഉയരുന്നു.” “ഓരോരുത്തന്റെ ഭക്തിക്ക് അനുസരിച്ച്, പരമഫലം ലഭിക്കുന്നു; മാർഗങ്ങൾ പലതും, ഭഗവാൻ നേരിട്ട് പഠിപ്പിച്ചവയാണ്. ഒറ്റമൂർത്തിയിൽ ഞാൻ സാരം, മാർഗം പ്രഖ്യാപിക്കും: ചെവി കൊണ്ട് ശ്രവണം, വാക്കിൽ പാരായണം. മനസ്സിൽ ധ്യാനം വലിയ മാർഗം എന്ന് പറയുന്നു; മഹേശ്വരനെ ശ്രവിക്കണം, പാരായണം ചെയ്യണം, ചിന്തിക്കണം.” “അങ്ങനെ, ശാസ്ത്രം നമ്മുടെ മാർഗത്തിനുള്ള അധികാരമാണ്; അതിലൂടെ പരമലക്ഷ്യത്തെ തേടണം, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും ഏകഭക്തിയോടെ. ആളുകൾ കണ്ണിൽ നേരിട്ട് കാണുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ, എവിടെയും, നേരിട്ട് കാണാത്തത് കേൾക്കുന്നതിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ശ്രവണം പ്രധാനമാണ്; ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടശേഷം, ജ്ഞാനി അതിന്റെ ശേഷമുള്ളത്—പാരായണം, ചിന്തനം—നടത്തുന്നു. ഈ പ്രക്രിയ ഘട്ടംഘട്ടമായി, പൂർണമായി പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, ശിവയോഗം ഉണരുന്നു; സാലോക്യാദി ഘട്ടങ്ങൾ വഴി ഉയരുന്നു.” “പിന്നീട്, എല്ലാ ദേഹാസുഖങ്ങളും, എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും ലയിക്കുന്നു; ഈ പ്രയോഗം പൂർണമായി ചെയ്താൽ, ദു:ഖം സഹിക്കേണ്ടി വരും, പിന്നെ ആദി മുതൽ അന്തം വരെ മംഗല്യം ഉണരുന്നു.” “ബ്രഹ്മനേ, എങ്ങനെയാണ് ചിന്തനം, എങ്ങനെയാണ് ശ്രവണം? എങ്ങനെയാണ് പാരായണം ചെയ്യേണ്ടത്? സത്യം പറയൂ.” “മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധീകരണം, വിവേകത്തിൽ സ്നേഹം, ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, ലീലകൾ എന്നിവയുടെ നാമങ്ങൾ, പൂജ, പാരായണം തുടങ്ങിയവയുടെ വിവരണം—ഇത് തുടർച്ചയായ ചിന്തനമാണ്, ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാണ്, എല്ലാ ഉത്തമ മാർഗങ്ങളിൽ ഇതാണ് പ്രധാനമാർഗം.” “ഗാനം, ശാസ്ത്രവാക്കുകൾ, അല്ലെങ്കിൽ വാക്ക് വഴി, ശംഭുവിന്റെ മഹത്വം, ഗുണങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, ലീലകൾ എന്നിവയുടെ നാമങ്ങൾ സുതാര്യമായി, രസകരമായി പാടുന്നത്—ഇതാണ് പാരായണം, ഇത് ഇടത്തരം മാർഗം എന്നാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.” “ഏത് ഉപകരണത്തിലായാലും, എവിടെയായാലും, ശിവനെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകളുടെ സമാഹാരം ശ്രവണേന്ദ്രിയത്തിലൂടെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നത്, സ്ത്രീയുടെ കുശലമടുപ്പംപോലെ ഉറപ്പുള്ളത്—ഇതാണ് ശ്രവണം, ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്.” “സദ്ഭാക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ആദ്യം ശ്രവനം ഉണ്ടാകുന്നു; പിന്നെ സൃഷ്ടിയുടെ നാഥന്റെ പാരായണം; അത് ഉറപ്പായാൽ, ചിന്തനം ഉന്നതമാണ്. അവസാനം, ശങ്കരന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു.” “ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച്, പുരാതനസമയത്ത് മഹർഷികൾ ഒരു സംഭവം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; നിങ്ങളുടെ خاطرത്തിനായി ഞാൻ പറയാം—ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.” “പണ്ടൊരിക്കൽ, എന്റെ ഗുരു വ്യാസൻ, പരാശരമുനിയുടെ പുത്രൻ, സരസ്വതിയുടെ ഉത്തമ തീരത്ത് ഉത്കണ്ഠയോടെ തപസ് ചെയ്തു. ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഭാഗ്യത്തിൽ, ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, പുണ്യശാലിയായ സനത്കുമാരൻ എന്റെ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.