ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಅವ್ಯಾಕ್ಷಿಪ್ತೇನ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾನಂ ನಾಮ ತದುಚ್ಯತೇ ಧ್ಯೇಯಾವಸ್ಥಿತಚಿತ್ತಸ್ಯ ಸದೃಶಃ ಪ್ರತ್ಯಯಶ್ಚ ಯಃ

ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಧ್ಯಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಧ್ಯೇಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅನುಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತ್ಯಯಾನ್ತರನಿರ್ಮುಕ್ತಃ ಪ್ರವಾಹೋ ಧ್ಯಾನಮುಚ್ಯತೇ ಸರ್ವಮನ್ಯತ್ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಶಿವ ಏವ ಶಿವಂಕರಃ

ಬೇರೆ ಯೋಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಮನಸ್ಸೇ ಧ್ಯಾನ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಶಿವನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದವನು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪರೋ ಧ್ಯೇಯೋ ಽಧಿದೇವೇಶಃ ಸಮಾಪ್ತಾಥರ್ವಣೀ ಶ್ರುತಿಃ ತಥಾ ಶಿವಾ ಪರಾ ಧ್ಯೇಯಾ ಸರ್ವಭೂತಗತೌ ಶಿವೌ

ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಮೇಲಿರುವವನು ಎಂದು ಅಥರ್ವಣ ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಪರಮ ಶಿವೆಯನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವೆಯನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ತೌ ಶ್ರುತೌ ಸ್ಮೃತಿಶಾಸ್ತ್ರೇಭ್ಯಃ ಸರ್ವಗೌ ಸರ್ವದೋದಿತೌ ಸರ್ವಜ್ಞೌ ಸತತಂ ಧ್ಯೇಯೌ ನಾನಾರೂಪವಿಭೇದತಃ

ಈ ಇಬ್ಬರೂ ವೇದ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವರು, ಯಾವಾಗಲೂ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುವವರು, ಸರ್ವಜ್ಞರು, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರು.

ವಿಮುಕ್ತಿಃ ಪ್ರತ್ಯಯಃ ಪೂರ್ವಃ ಪ್ರತ್ಯಯಶ್ಚಾಣಿಮಾದಿಕಮ್ ಇತ್ಯೇತದ್ದ್ವಿವಿಧಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಧ್ಯಾನಸ್ಯಾಸ್ಯ ಪ್ರಯೋಜನಮ್

ವಿಮೋಚನೆ ಮೊದಲ ಫಲ, ಇನ್ನೊಂದು ಅಣಿಮಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರಾಪ್ತಿ. ಈ ಎರಡು ಧ್ಯಾನದ ಫಲಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಧ್ಯಾತಾ ಧ್ಯಾನಂ ತಥಾ ಧ್ಯೇಯಂ ಯಚ್ಚ ಧ್ಯಾನಪ್ರಯೋಜನಮ್ ಏತಚ್ಚತುಷ್ಟಯಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಯೋಗಂ ಯುಞ್ಜೀತ ಯೋಗವಿತ್

ಧ್ಯಾತ, ಧ್ಯಾನ, ಧ್ಯೇಯ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದ ಉದ್ದೇಶ—ಈ ನಾಲ್ಕನ್ನೂ ತಿಳಿದು ಯೋಗಜ್ಞನು ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನಃ ಶ್ರದ್ದಧಾನಃ ಕ್ಷಮಾನ್ವಿತಃ ನಿರ್ಮಮಶ್ಚ ಸದೋತ್ಸಾಹೀ ಧ್ಯಾತೇತ್ಥಂ ಪುರುಷಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ, ಯಾವಾಗಲೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಿರುವವನು ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಜಪಾಚ್ಛ್ರಾಂತಃ ಪುನರ್ಧ್ಯಾಯೇದ್ಧ್ಯಾನಾಚ್ಛ್ರಾಂತಃ ಪುನರ್ಜಪೇತ್ ಜಪಧ್ಯನಾಭಿಯುಕ್ತಸ್ಯ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಯೋಗಃ ಪ್ರಸಿದ್ಧ್ಯತಿ

ಪಠಣದಿಂದ ದಣಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಧ್ಯಾನದಿಂದ ದಣಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಪಠಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಪಠಣ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಎರಡನ್ನೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಯೋಗ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಧಾರಣಾ ದ್ವಾದಶಾಯಾಮಾ ಧ್ಯಾನಂ ದ್ವಾದಶಧಾರಣಮ್ ಧ್ಯಾನದ್ವಾದಶಕಂ ಯಾವತ್ಸಮಾಧಿರಭಿಧೀಯತೇ

ಧಾರಣೆ ಹನ್ನೆರಡು ಉಸಿರಾಟಗಳಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ; ಧ್ಯಾನವು ಹನ್ನೆರಡು ಧಾರಣೆಗಳಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಮಾಧಿರ್ನ್ನಾಮ ಯೋಗಾಂಗಮನ್ತಿಮಂ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಮ್ ಸಮಾಧಿನಾ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ಪ್ರಜ್ಞಾಲೋಕಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಯೋಗದ ಕೊನೆಯ ಹಂತವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಮಾಧಿಯ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜ್ಞಾನ ಬೆಳಕು ಹರಡುತ್ತದೆ.

ಯದರ್ಥಮಾತ್ರನಿರ್ಭಾಸಂ ಸ್ತಿಮಿತೋ ದಧಿವತ್ಸ್ಥಿತಮ್ ಸ್ವರೂಪಶೂನ್ಯವದ್ಭಾನಂ ಸಮಾಧಿರಭಿಧೀಯತೇ

ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದ ವಸ್ತುವೇ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ಅದು ಮೊಸರು ಹದವಾದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೋ, ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಧ್ಯೇಯೇ ಮನಃ ಸಮಾವೇಶ್ಯ ಪಶ್ಯೇದಪಿ ಚ ಸುಸ್ಥಿರಮ್ ನಿರ್ವಾಣಾನಲವದ್ಯೋಗೀ ಸಮಾಧಿಸ್ಥಃ ಪ್ರಗೀಯತೇ

ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಡಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಕಾಣುವನು. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಿಯ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಗಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನ ಶೃಣೋತಿ ನ ಚಾಘ್ರಾತಿ ನ ಜಲ್ಪತಿ ನ ಪಶ್ಯತಿ ನ ಚ ಸ್ಪರ್ಶಂ ವಿಜಾನಾತಿ ನ ಸಂಕಲ್ಪಯತೇ ಮನಃ

ಅವನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ವಾಸನೆ ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ಯಾವ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನವಾಭಿಮನ್ಯತೇ ಕಿಂಚಿದ್ಬಧ್ಯತೇ ನ ಚ ಕಾಷ್ಟವತ್ ಏವಂ ಶಿವೇ ವಿಲೀನಾತ್ಮಾ ಸಮಾಧಿಸ್ಥ ಇಹೋಚ್ಯತೇ

ಅವನು ಏನನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಮರದ ತುಂಡಿನಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಲೀನವಾದಾಗ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಯಥಾ ದೀಪೋ ನಿವಾತಸ್ಥಃ ಸ್ಪನ್ದತೇ ನ ಕದಾಚನ ತಥಾ ಸಮಾಧಿನಿಷ್ಠೋ ಽಪಿ ತಸ್ಮಾನ್ನ ವಿಚಲೇತ್ಸುಧೀಃ

ಹಗುರವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದರೆ ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ಅಲೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಮಭ್ಯಸತಶ್ಚಾರಂ ಯೋಗಿನೋ ಯೋಗಮುತ್ತಮಮ್ ತದನ್ತರಾಯಾ ನಶ್ಯಂತಿ ವಿಘ್ನಾಃ ಸರ್ವೇ ಶನೈಃಶನೈಃ

ಈ ರೀತಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಯೋಗಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪರಮ ಯೋಗ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಲಸ್ಯಂ ವ್ಯಾಧಯಸ್ತೀವ್ರಾಃ ಪ್ರಮಾದಃ ಸ್ಥಾನಸಂಶಯಃ ಅನವಸ್ಥಿತಚಿತ್ತತ್ವಮಶ್ರದ್ಧಾ ಭ್ರಾಂತಿದರ್ಶನಮ್

ಆಲಸ್ಯ, ಗಂಭೀರವಾದ ರೋಗಗಳು, ಅಜಾಗರೂಕತೆ, ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು, ನಂಬಿಕೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದು—

ದುಃಖಾನಿ ದೌರ್ಮನಸ್ಯಂ ಚ ವಿಷಯೇಷು ಚ ಲೋಲತಾ ದಶೈತೇ ಯುಞ್ಜತಾಂ ಪುಂಸಾಮನ್ತರಾಯಾಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ

ಬಾಧೆ, ಮನನೊಂದು ಹೋಗುವುದು ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಂಚಲತೆ—ಈ ಹತ್ತು ಯೋಗ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಆಲಸ್ಯಮಲಸತ್ತ್ವಂ ತು ಯೋಗಿನಾಂ ದೇಹಚೇತನೋಃ ಧಾತುವೈಷಮ್ಯಜಾ ದೋಷಾ ವ್ಯಾಧಯಃ ಕರ್ಮದೋಷಜಾಃ

ಆಲಸ್ಯ ಎಂದರೆ ಯೋಗಿಯ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಜಡತೆ; ದೇಹದ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೋಗಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಕೆಟ್ಟ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ದೋಷಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಮಾದೋ ನಾಮ ಯೋಗಸ್ಯ ಸಾಧನಾ ನಾಮ ಭಾವನಾ ಇದಂ ವೇತ್ಯುಭಯಾಕ್ರಾನ್ತಂ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಸ್ಥಾನಸಂಶಯಃ

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಜಾಗರೂಕತೆ ಎಂದರೆ ಮರೆತುಹೋಗುವುದು; ಅಭ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಧ್ಯಾನ. ಈ ಎರಡರಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜ್ಞಾನವೇ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ.

ಅಪ್ರತಿಷ್ಠಾ ಹಿ ಮನಸಸ್ತ್ವನವಸ್ಥಿತಿರುಚ್ಯತೇ ಅಶ್ರದ್ಧಾ ಭಾವರಹಿತಾ ವೃತ್ತಿರ್ವೈ ಯೋಗವರ್ತ್ಮನಿ

ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದಿರುವುದನ್ನು ಸ್ಥಿರತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ನಂಬಿಕೆಯ ಕೊರತೆ ಎಂದರೆ ಯೋಗದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾವವಿಲ್ಲದ ಮನೋಭಾವ.

ವಿಪರ್ಯಸ್ತಾ ಮತಿರ್ಯಾ ಸಾ ಭ್ರಾಂತಿರಿತ್ಯಭಿಧೀಯತೇ ದುಃಖಮಜ್ಞಾನಜಂ ಪುಂಸಾಂ ಚಿತ್ತಸ್ಯಾಧ್ಯಾತ್ಮಿಕಂ ವಿದುಃ

ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನೇ ಭ್ರಾಂತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಆಂತರಿಕ ಪೀಡೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಆಧಿಭೌತಿಕಮಂಗೋತ್ಥಂ ಯಚ್ಚ ದುಃಖಂ ಪುರಾ ಕೃತೈಃ ಆಧಿದೈವಿಕಮಾಖ್ಯಾತಮಶನ್ಯಸ್ತ್ರವಿಷಾದಿಕಮ್

ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬರುವ ದುಃಖವನ್ನು ಭೌತಿಕ ಪೀಡೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಗ್ರಹಗಳು ಅಥವಾ ವಿಷದಿಂದ ಬರುವದು ದೈವಿಕ ಪೀಡೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಇಚ್ಛಾವಿಘಾತಜಂ ಮೋಕ್ಷಂ ದೌರ್ಮನಸ್ಯಂ ಪ್ರಚಕ್ಷತೇ ವಿಷಯೇಷು ವಿಚಿತ್ರೇಷು ವಿಭ್ರಮಸ್ತತ್ರ ಲೋಲತಾ

ಮೋಕ್ಷದ ಆಸೆ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಬರುವ ಮನನೊಂದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ವಿವಿಧ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾದರೆ ಅದನ್ನು ಚಂಚಲತೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶಾನ್ತೇಷ್ವೇತೇಷು ವಿಘ್ನೇಷು ಯೋಗಾಸಕ್ತಸ್ಯ ಯೋಗಿನಃ ಉಪಸರ್ಗಾಃ ಪ್ರವರ್ತಂತೇ ದಿವ್ಯಾಸ್ತೇ ಸಿದ್ಧಿಸೂಚಕಾಃ

ಈ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಶಾಂತವಾದಾಗ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಯೋಗಿಗೆ ದೈವಿಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಸಿದ್ಧಿಯ ಸೂಚನೆಗಳು.

ಪ್ರತಿಭಾ ಶ್ರವಣಂ ವಾರ್ತಾ ದರ್ಶನಾಸ್ವಾದವೇದನಾಃ ಉಪಸರ್ಗಾಃ ಷಡಿತ್ಯೇತೇ ವ್ಯಯೇ ಯೋಗಸ್ಯ ಸಿದ್ಧಯಃ

ಪ್ರತಿಭೆ, ಕೇಳುವುದು, ಸುದ್ದಿ, ಕಾಣುವುದು, ರುಚಿ, ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶ — ಈ ಆರು ಕೂಡ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತಡೆಗಳು. ಅವುಗಳು ಇಲ್ಲದಾಗ ಯೋಗದ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ವ್ಯವಹಿತೇ ಽತೀತೇ ವಿಪ್ರಕೃಷ್ಟೇ ತ್ವನಾಗತೇ ಪ್ರತಿಭಾ ಕಥ್ಯತೇ ಯೋ ಽರ್ಥೇ ಪ್ರತಿಭಾಸೋ ಯಥಾತಥಮ್

ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು, ದೂರವಾದುದು, ಹಿಂದಿನದು ಅಥವಾ ಮುಂಬರುವದು — ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದು ಪ್ರತಿಭೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರವಣಂ ಸರ್ವಶಬ್ದಾನಾಂ ಶ್ರವಣೇ ಚಾಪ್ರಯತ್ನತಃ ವಾರ್ತ್ತಾ ವಾರ್ತ್ತಾಸು ವಿಜ್ಞಾನಂ ಸರ್ವೇಷಾಮೇವ ದೇಹಿನಾಮ್

ಎಲ್ಲಾ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳುವುದು ಕೇಳುವುದು ಎಂದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಹೊಂದುವುದು ಸುದ್ದಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ದರ್ಶನಂ ನಾಮ ದಿವ್ಯಾನಾಂ ದರ್ಶನಂ ಚಾಪ್ರಯತ್ನತಃ ತಥಾಸ್ವಾದಶ್ಚ ದಿವ್ಯೇಷು ರಸೇಷ್ವಾಸ್ವಾದ ಉಚ್ಯತೇ

ದೈವಿಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡುವುದು ಕಾಣುವುದು ಎಂದು, ಹಾಗೆಯೇ ದೈವಿಕ ರುಚಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದನ್ನು ರುಚಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.