ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ತಾವತ್ಕಾಲಂ ಗತಶ್ಚೋರ್ಧ್ವಂ ತಸ್ಯಾಂತಂ ಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛಯಾ ಶ್ರಾಂತೋತ್ಯಂತಮದೃಷ್ಟ್ವಾಂತಂ ಪಾಪತಾಧಃ ಪಿತಾಮಹಃ

ಅಷ್ಟೇ ಸಮಯ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಬಹಳ ಆಯಾಸದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಲಾರದೆ ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ತಥೈವ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಶ್ರಾಂತಃ ಸಂವಿಗ್ನಲೋಚನಃ ಕ್ಲೇಶೇನ ಮಹತಾ ತೂರ್ಣಮಧಸ್ತಾದುತ್ಥಿತೋ ಽಭವತ್

ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಕೂಡಾ ತುಂಬಾ ದಣಿದು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಭಾರವಾದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಬೇಗನೆ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎದ್ದರು.

ಸಮಾಗತಾವಥಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ವಿಸ್ಮಯಸ್ಮೇರವೀಕ್ಷಣೌ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತೌ ಶಂಭೋಃ ಕೃತ್ಯಾಕೃತ್ಯಂ ನ ಜಗ್ಮತುಃ

ಆಗ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು. ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಪೃಷ್ಠತಃ ಪಾರ್ಶ್ವತಸ್ತಸ್ಯ ಚಾಗ್ರತಶ್ಚ ಸ್ಥಿತಾವುಭೌ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಕಿಮಾತ್ಮೇದಮಿತ್ಯಚಿಂತಯತಾಂ ತದಾ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಹಿಂದೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ಇದು ಯಾವ ಆತ್ಮ?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದರು.

ಅಥಾವಿರಭವತ್ತತ್ರ ಸನಾದಂ ಶಬ್ದಲಕ್ಷಣಮ್ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರತಿಪಾದಕಮ್

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ 'ಓಂ' ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮವು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ತದಪ್ಯವಿದಿತಂ ತಾವದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ವಿಷ್ಣುನಾ ತಥಾ ರಜಸಾ ತಮಸಾ ಚಿತ್ತಂ ತಯೋರ್ಯಸ್ಮಾತ್ತಿರಸ್ಕೃತಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ತದಾ ವಿಭಕ್ತಮಭವಚ್ಚತುರ್ಧೈಕಂ ತದಕ್ಷರಮ್ ಅ ಉ ಮೇತಿ ತ್ರಿಮಾತ್ರಾಭಿಃ ಪರಸ್ತಾಚ್ಚಾರ್ಧಮಾತ್ರಯಾ

ಆಗ ಆ ಏಕಾಕ್ಷರವು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಯಿತು: 'ಅ', 'ಉ', 'ಮ' ಮತ್ತು ಈ ಮೂರು ಮಾತ್ರೆಗಳ ಹೊರಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆ.

ತತ್ರಾಕಾರಃ ಶ್ರಿತೋ ಭಾಗೇ ಜ್ವಲಲ್ಲಿಂಗಸ್ಯ ದಕ್ಷಿಣೇ ಉಕಾರಶ್ಚೋತ್ತರೇ ತದ್ವನ್ಮಕಾರಸ್ತಸ್ಯ ಮಧ್ಯತಃ

ಅಲ್ಲಿ 'ಅ' ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಜ್ವಲಂತ ಲಿಂಗದ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, 'ಉ' ಅನ್ನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ 'ಮ' ಅನ್ನು ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಯಿತು.

ಅರ್ಧಮಾತ್ರಾತ್ಮಕೋ ನಾದಃ ಶ್ರೂಯತೇ ಲಿಂಗಮೂರ್ಧನಿ ವಿಭಕ್ತೇ ಽಪಿ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ಪ್ರಣವೇ ಪರಮಾಕ್ಷರೇ

ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆಯ ರೂಪವಾದ ನಾದವು ಲಿಂಗದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ವಿಭಜನೆಯಾದರೂ ಆ ಪರಮಾಕ್ಷರ ಪ್ರಣವವು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ವಿಭಾವಾರ್ಥಂ ಚ ತೌ ದೇವೌ ನ ಕಿಂಚಿದವಜಗ್ಮತುಃ ವೇದಾತ್ಮನಾ ತದಾವ್ಯಕ್ತಃ ಪ್ರಣವೋ ವಿಕೃತಿಂ ಗತಃ

ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರಕಟಣೆಗಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಏನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದಸ್ವರೂಪವಾದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಣವವು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿತು.

ತತ್ರಾಕಾರೋ ಋಗಭವದುಕಾರೋ ಯಜುರವ್ಯಯಃ ಮಕಾರಸ್ಸಾಮ ಸಂಜಾತೋ ನಾದಸ್ತ್ವಾಥರ್ವಣೀ ಶ್ರುತಿಃ

ಅಲ್ಲಿ 'ಅ' ಧ್ವನಿ ಋಗ್ವೇದವಾಗಿ, ಅಕ್ಷಯವಾದ 'ಉ' ಯಜುರ್ವೇದವಾಗಿ, 'ಮ' ಸಾಮವೇದವಾಗಿ, ನಾದವು ಅಥರ್ವಣ ವೇದದ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಋಗಯಂ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ಸಮಾಸಾತ್ತ್ವರ್ಥಮಾತ್ಮನಃ ರಜೋಗುಣೇಷು ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಮೂರ್ತಿಷ್ವಾದ್ಯಂ ಕ್ರಿಯಾಸ್ವಪಿ

ಋಗ್ವೇದವು ತನ್ನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.

ಸೃಷ್ಟಿಂ ಲೋಕೇಷು ಪೃಥಿವೀಂ ತತ್ತ್ವೇಷ್ವಾತ್ಮಾನಮವ್ಯಯಮ್ ಕಲಾಧ್ವನಿ ನಿವೃತ್ತಿಂ ಚ ಸದ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಸು ಪಞ್ಚಸು

ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ, ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ, ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮ, ಕಲಾಪಥದಲ್ಲಿ ವಿಲಯ ಮತ್ತು ಐದು ಬ್ರಹ್ಮರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕೂಡಲೇ ಸ್ಥಾಪನೆ ಆಯಿತು.

ಲಿಂಗಭಾಗೇಷ್ವಧೋಭಾಗಂ ಬೀಜಾಖ್ಯಂ ಕಾರಣತ್ರಯೇ ಚತುಃಷಷ್ಟಿಗುಣೈಶ್ವರ್ಯಂ ಬೌದ್ಧಂ ಯದಣಿಮಾದಿಷು

ಲಿಂಗದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಬೀಜ ಎಂಬ ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ, ಅಣಿಮಾದಿ ಐವತ್ತೆರಡು ಶಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆರುಪತ್ತನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು.

ತದಿತ್ಥಮರ್ಥೈರ್ದಶಭಿರ್ವ್ಯಾಪ್ತಂ ವಿಶ್ವಮೃಚಾ ಜಗತ್ ಅಥೋಪಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ಸ್ವಾರ್ಥಂ ದಶವಿಧಂ ಯಜುಃ

ಹೀಗೆ ಈ ಹತ್ತು ಅರ್ಥಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಋಗ್ವೇದವು ಆವರಿಸಿತು; ನಂತರ ಯಜುರ್ವೇದವು ತನ್ನ ಹತ್ತು ವಿಧವಾದ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.

ಸತ್ತ್ವಂ ಗುಣೇಷು ವಿಷ್ಣುಂ ಚ ಮೂರ್ತಿಷ್ವಾದ್ಯಂ ಕ್ರಿಯಾಸ್ವಪಿ ಸ್ಥಿತಿಂ ಲೋಕೇಷ್ವಂತರಿಕ್ಷಂ ವಿದ್ಯಾಂ ತತ್ತ್ವೇಷು ಚ ತ್ರಿಷು

ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ವ, ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನಾಗಿ ವಿಷ್ಣು, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯು, ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ.

ಕಲಾಧ್ವಸು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಂ ಚ ವಾಮಂ ಬ್ರಹ್ಮಸು ಪಞ್ಚಸು ಮಧ್ಯಂ ತು ಲಿಂಗಭಾಗೇಷು ಯೋನಿಂ ಚ ತ್ರಿಷು ಹೇತುಷು

ಕಲಾಪಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ, ಐದು ಬ್ರಹ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಭಾಗ, ಲಿಂಗದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಭಾಗ, ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಯೋನಿ.

ಪ್ರಾಕೃತಂ ಚ ಯಥೈಶ್ವರ್ಯಂ ತಸ್ಮಾದ್ವಿಶ್ವಂ ಯಜುರ್ಮಯಮ್ ತತೋಪಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ಸಾಮಾರ್ಥಂ ದಶಧಾತ್ಮನಃ

ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಶ್ವವು ಯಜುರ್ವೇದಮಯವಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಸಾಮವೇದವು ತನ್ನ ಹತ್ತು ವಿಧವಾದ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.

ತಮೋಗುಣೇಷ್ವಥೋ ರುದ್ರಂ ಮೂರ್ತಿಷ್ವಾದ್ಯಂ ಕ್ರಿಯಾಸು ಚ ಸಂಹೃತಿಂ ತ್ರಿಷು ಲೋಕೇಷು ತತ್ತ್ವೇಷು ಶಿವಮುತ್ತಮಮ್

ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನಾಗಿ ರುದ್ರ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಲಯ, ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶಿವನು.

ವಿದ್ಯಾಕಲಾಸ್ವಘೋರಂ ಚ ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಸು ಪಞ್ಚಸು ಲಿಂಗಭಾಗೇಷು ಪೀಠೋರ್ಧ್ವಂ ಬೀಜಿನಂ ಕಾರಣತ್ರಯೇ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಐದು ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗದ ಪೀಠದ ಮೇಲಿನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಜವು ಅಡಗಿದೆ.

ಪೌರುಷಂ ಚ ತಥೈಶ್ವರ್ಯಮಿತ್ಥಂ ಸಾಮ್ನಾ ತತಂ ಜಗತ್ ಅಥಾಥರ್ವಾಹ ನೈರ್ಗುಣ್ಯಮರ್ಥಂ ಪ್ರಥಮಮಾತ್ಮನಃ

ಹಾಗೆಯೇ ಪುರುಷ ತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಇದೆ; ಈ ರೀತಿ ಸಾಮವೇದದಿಂದ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿದೆ. ನಂತರ ಅಥರ್ವಣನು ಆತ್ಮನಿಗೆ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಮೂಲಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತತೋ ಮಹೇಶ್ವರಂ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮೂರ್ತಿಷ್ವಪಿ ಸದಾಶಿವಮ್ ಕ್ರಿಯಾಸು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಸ್ಯಾಪಿ ಶಿವಸ್ಯ ಪರಮಾತ್ಮನಃ

ಆಮೇಲೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ನೇರವಾಗಿ ಇರುವನು, ಸದಾ ಶಿವನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾಶಿವನೂ ಇದ್ದಾನೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅತೀತನು.

ಭೂತಾನುಗ್ರಹಣಂ ಚೈವ ಮುಚ್ಯಂತೇ ಯೇನ ಜಂತವಃ ಲೋಕೇಷ್ವಪಿ ಯತೋ ವಾಚೋ ನಿವೃತ್ತಾ ಮನಸಾ ಸಹ

ಯಾರಿಂದ ಭೂತಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾರು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಸ್ಥಳವಿದು.

ತದೂರ್ಧ್ವಮುನ್ಮನಾ ಲೋಕಾತ್ಸೋಮಲೋಕಮಲೌಕಿಕಮ್ ಸೋಮಸ್ಸಹೋಮಯಾ ಯತ್ರ ನಿತ್ಯಂ ನಿವಸತೀಶ್ವರಃ

ಅದರ ಮೇಲಿರುವುದು ಉನ್ಮನಾ ಲೋಕ, ಸೋಮಲೋಕಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೋಮನು ಹೋಮದೊಂದಿಗೆ, ಸದಾ ಇಶ್ವರನು ನೆಲೆಸಿರುವನು.

ತದೂರ್ಧ್ವಮುನ್ಮನಾ ಲೋಕಾದ್ಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ನ ನಿವರ್ತತೇ ಶಾಂತಿಂ ಚ ಶಾಂತ್ಯತೀತಾಂ ಚ ವ್ಯಾಪಿಕಾಂ ಚೈ ಕಲಾಸ್ವಪಿ

ಆ ಉನ್ಮನಾ ಲೋಕದ ಮೇಲಿರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿದವನು ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿದೆ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮೀರುವ ಸ್ಥಿತಿ, ಎಲ್ಲ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಶಕ್ತಿ.

ತತ್ಪೂರುಷಂ ತಥೇಶಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಸು ಪಞ್ಚಸು ಮೂರ್ಧಾನಮಪಿ ಲಿಂಗಸ್ಯ ನಾದಭಾಗೇಷ್ವನುತ್ತಮಮ್

ಆ ಪುರುಷನು, ಆ ಈಶಾನನು, ಐದು ಬ್ರಹ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಲಿಂಗದ ತುದಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಶಬ್ದದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಇದೆ.

ಯತ್ರಾವಾಹ್ಯ ಸಮಾರಾಧ್ಯಃ ಕೇವಲೋ ನಿಷ್ಕಲಃ ಶಿವಃ ತತ್ತೇಷ್ವಪಿ ತದಾ ಬಿಂದೋರ್ನಾದಾಚ್ಛಕ್ತೇಸ್ತತಃ ಪರಾತ್

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲ, ನಿರ್ವಿಕಾರ ಶಿವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಬಿಂದುವಿನಿಂದ, ನಾದದಿಂದ, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೀರಿ ಇರುವದು.

ತತ್ತ್ವಾದಪಿ ಪರಂ ತತ್ತ್ವಮತತ್ತ್ವಂ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ಕಾರಣೇಷು ತ್ರಯಾತೀತಾನ್ಮಾಯಾವಿಕ್ಷೋಭಕಾರಣಾತ್

ಆ ತತ್ತ್ವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವುದು ಪರಮ ತತ್ತ್ವ, ಅದು ತತ್ತ್ವವಲ್ಲ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ; ಮೂರು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಮಾಯೆಯ ಚಲನೆಯ ಮೂಲವಾಗಿದೆ.

ಅನಂತಾಚ್ಛುದ್ಧವಿದ್ಯಾಯಾಃ ಪರಸ್ತಾಚ್ಚ ಮಹೇಶ್ವರಾತ್ ಸರ್ವವಿದ್ಯೇಶ್ವರಾಧೀಶಾನ್ನ ಪರಾಚ್ಚ ಸದಾಶಿವಾತ್

ಅನಂತವಾದ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಮಹೇಶ್ವರನಿಗಿಂತಲೂ, ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಸದಾಶಿವನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವದು.