ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಕಸ್ತ್ವಂ ವದೇತ್ಯಮರ್ಷೇಣ ಪ್ರಹೃತ್ಯೋತ್ಥಾಪ್ಯ ಮಾಧವಮ್ ಸ ತು ಹಸ್ತಪ್ರಹಾರೇಣ ತೀವ್ರೇಣಾಭಿಹತಃ ಕ್ಷಣಾತ್

ಕೋಪದಿಂದ ಮಾಧವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಎಬ್ಬಿಸಿ, 'ನೀನು ಯಾರು? ಹೇಳು!' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವು ಆ ಹಸ್ತದ ಬಲವಾದ ಹೊಡೆಯಿನಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡನು.

ಪ್ರಬುದ್ಧೋತ್ಥಾಯ ಶಯನಾದ್ದದರ್ಶ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಮ್ ತಮಾಹ ಚಾಂತಸ್ಸಂಕ್ರುದ್ಧಃ ಸ್ವಯಮಕ್ರುದ್ಧವದ್ಧರಿಃ

ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ಅವನು ಪರಮೇಶ್ಠಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಹರಿ ಒಳಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ಕೋಪವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಕುತಸ್ತ್ವಮಾಗತೋ ವತ್ಸ ಕಸ್ಮಾತ್ತ್ವಂ ವ್ಯಾಕುಲೋ ವದ ಇತಿ ವಿಷ್ಣುವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರಭುತ್ವಗುಣಸೂಚಕಮ್

'ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಮಗನೇ, ಏಕೆ ವ್ಯಾಕುಲನಾದೆ? ಹೇಳು,' ಎಂದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಗುಣವು ತೋರಿತು.

ರಜಸಾ ಬದ್ಧವೈರಸ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪುನರಭಾಷತ ವತ್ಸೇತಿ ಮಾಂ ಕುತೋ ಬ್ರೂಷೇ ಗುರುಃ ಶಿಷ್ಯಮಿವಾತ್ಮನಃ

ರಾಜಸಿಕ ಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ 'ಮಗನೇ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೋ, ನೀನು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?'

ಮಾಂ ನ ಜಾನಾಸಿ ಕಿಂ ನಾಥಂ ಪ್ರಪಞ್ಚೋ ಯಸ್ಯ ಮೇ ಕೃತಿಃ ತ್ರಿಧಾತ್ಮಾನಂ ವಿಭಜ್ಯೇದಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾಥ ಪರಿಪಾಲ್ಯತೇ

ನೀನು ನನನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಕರ್ತೃ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಈಗ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಸಂಹರಾಮಿ ನಮೇ ಕಶ್ಚಿತ್ಸ್ರಷ್ಟಾ ಜಗತಿ ವಿದ್ಯತೇ ಇತ್ಯುಕ್ತೇ ಸತಿ ಸೋ ಽಪ್ಯಾಹ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ವಿಷ್ಣುರವ್ಯಯಃ

'ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ之外 ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿ ವಿಷ್ಣುವು ಕೂಡ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ಅಹಮೇವಾದಿಕರ್ತಾಸ್ಯ ಹರ್ತಾ ಚ ಪರಿಪಾಲಕಃ ಭವಾನಪಿ ಮಮೈವಾಂಗಾದವತೀರ್ಣಃ ಪುರಾವ್ಯಯಾತ್

'ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸಂಹಾರಕ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕನು. ನೀನು ಕೂಡ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಅಂಗದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೆ.'

ಮನ್ನಿಯೋಗಾತ್ತ್ವಮಾತ್ಮಾನಂ ತ್ರಿಧಾ ಕೃತ್ವಾ ಜಗತ್ತ್ರಯಮ್ ಸೃಜಸ್ಯವಸಿ ಚಾಂತೇ ತತ್ಪುನಃ ಪ್ರತಿಸೃಜಸ್ಯಪಿ

'ನನ್ನ ಆದೇಶದಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಪಾಲಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ.'

ವಿಸ್ಮೃತೋಸಿ ಜಗನ್ನಾಥಂ ನಾರಾಯಣಮನಾಮಯಮ್ ತವಾಪಿ ಜನಕಂ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಾಮೇವಮವಮನ್ಯಸೇ

'ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ನಾಥನಾದ ನಿರ್ದೋಷಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಮರೆಯಿದ್ದೀಯೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ನೇರ ತಂದೆಯಾದ ನನ್ನನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.'

ತವಾಪರಾಧೋ ನಾಸ್ತ್ಯತ್ರ ಭ್ರಾಂತೋಸಿ ಮಮ ಮಾಯಯಾ ಮತ್ಪ್ರಸಾದಾದಿಯಂ ಭ್ರಾಂತಿರಪೈಷ್ಯತಿ ತವಾಚಿರಾತ್

'ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಆಗಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನೀನು ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಈ ಭ್ರಮೆ ಬೇಗನೆ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.'

ಶೃಣು ಸತ್ಯಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ ಸರ್ವದೇವೇಶ್ವರೋ ಹ್ಯಹಮ್ ಕರ್ತಾ ಭರ್ತಾ ಚ ಹರ್ತಾ ಚ ನ ಮಯಾಸ್ತಿ ಸಮೋ ವಿಭುಃ

'ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳವನೇ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು: ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕನು. ನನ್ನ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾರು ಇಲ್ಲ.'

ಏವಮೇವ ವಿವಾದೋಭೂದ್ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣ್ವೋಃ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಅಭವಚ್ಚ ಮಹಾಯುದ್ಧಂ ಭೈರವಂ ರೋಮಹರ್ಷಣಮ್

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವಾದ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಭಯಾನಕವಾದ, ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಹಾ ಯುದ್ಧವೂ ನಡೆಯಿತು.

ಮುಷ್ಟಿಭಿರ್ನ್ನಿಘ್ನತೋಸ್ತೀವ್ರಂ ರಜಸಾ ಬದ್ಧವೈರಯೋಃ ತಯೋರ್ದರ್ಪಾಪಹಾರಾಯ ಪ್ರಬೋಧಾಯ ಚ ದೇವಯೋಃ

ರಾಜಸಿಕ ಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡರು; ಅವರ ಗರ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಗೆ ಈ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು.

ಮಧ್ಯೇ ಸಮಾವಿರಭವಲ್ಲಿಂಗಮೈಶ್ವರಮದ್ಭುತಮ್ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಸಹಸ್ರಾಢ್ಯಮಪ್ರಮೇಯಮನೌಪಮಮ್

ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾವಿರಾರು ಜ್ವಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ಲಿಂಗವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಕ್ಷಯವೃದ್ಧಿವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಮಾದಿಮಧ್ಯಾಂತವರ್ಜಿತಮ್ ತಸ್ಯ ಜ್ವಾಲಾಸಹಸ್ರೇಣ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣೂ ವಿಮೋಹಿತೌ

ಅದು ಕ್ಷಯವೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು, ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲದದ್ದು; ಅದರ ಸಾವಿರಾರು ಜ್ವಾಲೆಗಳ ದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದರು.

ವಿಸೃಜ್ಯ ಯುದ್ಧಂ ಕಿಂ ತ್ವೇತದಿತ್ಯಚಿಂತಯತಾಂ ತದಾ ನ ತಯೋಸ್ತಸ್ಯ ಯಾಥಾತ್ಮ್ಯಂ ಪ್ರಬುದ್ಧಮಭವದ್ಯದಾ

ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, 'ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ತದಾ ಸಮುದ್ಯತೌ ಸ್ಯಾತಾಂ ತಸ್ಯಾದ್ಯಂತಂ ಪರೀಕ್ಷಿತುಮ್

ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅದರ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.

ತತ್ರ ಹಂಸಾಕೃತಿರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಶ್ವತಃ ಪಕ್ಷಸಂಯುತಃ ಮನೋನಿಲಜವೋ ಭೂತ್ವಾ ಗತಸ್ತೂರ್ಧ್ವಂ ಪ್ರಯತ್ನತಃ

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಂಸ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಕ್ಕಗಳನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.

ನಾರಾಯಣೋಪಿ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ಲೀಲಾಞ್ಜನಚಯೋಪಮಮ್ ವಾರಾಹಮಮಿತಂ ರೂಪಮಸ್ಥಾಯ ಗತವಾನಧಃ

ನಾರಾಯಣನು, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕಾಜಲದಂತೆ ಕಪ್ಪಾದ ಅನಂತ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಹೋದನು.

ಏವಂ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಂ ತು ತ್ವರನ್ ವಿಷ್ಣುರಧೋಗತಃ ನಾಪಶ್ಯದಲ್ಪಮಪ್ಯಸ್ಯ ಮೂಲಂ ಲಿಂಗಸ್ಯ ಸೂಕರಃ

ಹೀಗೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ವಿಷ್ಣು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಲಿಂಗದ ಮೂಲವನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತಾವತ್ಕಾಲಂ ಗತಶ್ಚೋರ್ಧ್ವಂ ತಸ್ಯಾಂತಂ ಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛಯಾ ಶ್ರಾಂತೋತ್ಯಂತಮದೃಷ್ಟ್ವಾಂತಂ ಪಾಪತಾಧಃ ಪಿತಾಮಹಃ

ಅಷ್ಟೇ ಸಮಯ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಬಹಳ ಆಯಾಸದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಲಾರದೆ ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ತಥೈವ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಶ್ರಾಂತಃ ಸಂವಿಗ್ನಲೋಚನಃ ಕ್ಲೇಶೇನ ಮಹತಾ ತೂರ್ಣಮಧಸ್ತಾದುತ್ಥಿತೋ ಽಭವತ್

ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಕೂಡಾ ತುಂಬಾ ದಣಿದು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಭಾರವಾದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಬೇಗನೆ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎದ್ದರು.

ಸಮಾಗತಾವಥಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ವಿಸ್ಮಯಸ್ಮೇರವೀಕ್ಷಣೌ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತೌ ಶಂಭೋಃ ಕೃತ್ಯಾಕೃತ್ಯಂ ನ ಜಗ್ಮತುಃ

ಆಗ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತದಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು. ಶಂಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಪೃಷ್ಠತಃ ಪಾರ್ಶ್ವತಸ್ತಸ್ಯ ಚಾಗ್ರತಶ್ಚ ಸ್ಥಿತಾವುಭೌ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಕಿಮಾತ್ಮೇದಮಿತ್ಯಚಿಂತಯತಾಂ ತದಾ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಹಿಂದೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ಇದು ಯಾವ ಆತ್ಮ?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದರು.

ಅಥಾವಿರಭವತ್ತತ್ರ ಸನಾದಂ ಶಬ್ದಲಕ್ಷಣಮ್ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರತಿಪಾದಕಮ್

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ 'ಓಂ' ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮವು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ತದಪ್ಯವಿದಿತಂ ತಾವದ್ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ವಿಷ್ಣುನಾ ತಥಾ ರಜಸಾ ತಮಸಾ ಚಿತ್ತಂ ತಯೋರ್ಯಸ್ಮಾತ್ತಿರಸ್ಕೃತಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ತದಾ ವಿಭಕ್ತಮಭವಚ್ಚತುರ್ಧೈಕಂ ತದಕ್ಷರಮ್ ಅ ಉ ಮೇತಿ ತ್ರಿಮಾತ್ರಾಭಿಃ ಪರಸ್ತಾಚ್ಚಾರ್ಧಮಾತ್ರಯಾ

ಆಗ ಆ ಏಕಾಕ್ಷರವು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಯಿತು: 'ಅ', 'ಉ', 'ಮ' ಮತ್ತು ಈ ಮೂರು ಮಾತ್ರೆಗಳ ಹೊರಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆ.

ತತ್ರಾಕಾರಃ ಶ್ರಿತೋ ಭಾಗೇ ಜ್ವಲಲ್ಲಿಂಗಸ್ಯ ದಕ್ಷಿಣೇ ಉಕಾರಶ್ಚೋತ್ತರೇ ತದ್ವನ್ಮಕಾರಸ್ತಸ್ಯ ಮಧ್ಯತಃ

ಅಲ್ಲಿ 'ಅ' ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಜ್ವಲಂತ ಲಿಂಗದ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, 'ಉ' ಅನ್ನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ 'ಮ' ಅನ್ನು ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಯಿತು.

ಅರ್ಧಮಾತ್ರಾತ್ಮಕೋ ನಾದಃ ಶ್ರೂಯತೇ ಲಿಂಗಮೂರ್ಧನಿ ವಿಭಕ್ತೇ ಽಪಿ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ಪ್ರಣವೇ ಪರಮಾಕ್ಷರೇ

ಅರ್ಧಮಾತ್ರೆಯ ರೂಪವಾದ ನಾದವು ಲಿಂಗದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ವಿಭಜನೆಯಾದರೂ ಆ ಪರಮಾಕ್ಷರ ಪ್ರಣವವು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.