ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಮನ್ತ್ರಂ ಸುಖಮುಕೋಚ್ಚಾರ್ಯಮಶೇಷಾರ್ಥಪ್ರಸಿದ್ಧಯೇ ಪ್ರಾಹೋನ್ನಮಃ ಶಿವಾಯೇತಿ ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬಹುದು, ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದೇಶಗಳ siddhige. 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂದು ಸರ್ವಜ್ಞನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ತದ್ಬೀಜಂ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾನಾಂ ಮಂತ್ರಮಾದ್ಯಂ ಷಡಕ್ಷರಮ್ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಮಹಾರ್ಥಂ ಚ ಜ್ಞೇಯಂ ತದ್ವಟಬೀಜವತ್

ಇದು ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಮೂಲಬೀಜ, ಪ್ರಥಮ ಮಂತ್ರ, ಷಡಕ್ಷರವಾದದು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತರವಾದದು; ಇದನ್ನು ವಟಮರದ ಬೀಜದಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ದೇವೋ ಗುಣತ್ರಯಾತೀತಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಸರ್ವಕೃತ್ಪ್ರಭುಃ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರೇ ಮನ್ತ್ರೇ ಸ್ಥಿತಃ ಸರ್ವಗತಃ ಶಿವಃ

ದೇವರು ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳ ಅಧಿಪತಿ; ಶಿವನು 'ಓಂ' ಎಂಬ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಇಶಾನಾದ್ಯಾನಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಾಣಿ ತು ಮಂತ್ರೇ ನಮಶ್ಶಿವಾಯೇತಿ ಸಂಸ್ಥಿತಾನಿ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ಮಂತ್ರೇ ಷಡಕ್ಷರೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ಪಞ್ಚಬ್ರಹ್ಮತನುಃ ಶಿವಃ

ಇಶಾನಾದಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಕ್ಷರಗಳು, ಏಕಾಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ 'ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪಂಚಬ್ರಹ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ವಾಚ್ಯವಾಚಕಭಾವೇನ ಸ್ಥಿತಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಸ್ವಭಾವತಃ ವಾಚ್ಯಶ್ಶಿವೋಪ್ರಮೇಯತ್ವಾನ್ಮಂತ್ರಸ್ತದ್ವಾಚಕಸ್ಸ್ಮೃತಃ

ಅವನು ವಾಚ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಚಕ ಎಂಬ ಎರಡೂ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ನೇರವಾಗಿ ಇರುವನು. ಶಿವನು ಉಪಮೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ವಾಚ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮಂತ್ರವು ಅವನನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ವಾಚಕ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಚ್ಯವಾಚಕಭಾವೋ ಽಯಮನಾದಿಸಂಸ್ಥಿತಸ್ತಯೋಃ ಯಥಾ ಽನಾದಿಪ್ರವೃತ್ತೋಯಂ ಘೋರಸಂಸಾರಸಾಗರಃ

ಈ ವಾಚ್ಯ-ವಾಚಕ ಸಂಬಂಧವು ಆರಂಭವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದು, ಈ ಭಯಾನಕ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆರಂಭವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಶಿವೋ ಽಪಿ ಹಿ ತಥಾನಾದಿಸಂಸಾರಾನ್ಮೋಚಕಃ ಸ್ಥಿತಃ ವ್ಯಾಧೀನಾಂ ಭೇಷಜಂ ಯದ್ವತ್ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಃ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಹಾಗೆಯೇ, ಶಿವನು ಕೂಡ ಈ ಅನಾದಿ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೇಗೆ ಔಷಧಿ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿರುತ್ತದೋ, ಹೀಗೇ.

ತದ್ವತ್ಸಂಸಾರದೋಷಾಣಾಂ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಃ ಶಿವಸ್ಸ್ಮೃತಃ ಅಸತ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಜಗನ್ನಾಥೇ ತಮೋಭೂತಮಿದಂ ಭವೇತ್

ಹಾಗೆಯೇ, ಸಂಸಾರದ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲನಾಗಿ ಶಿವನು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಡೆಯನಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಚೇತನತ್ವಾತ್ಪ್ರಕೃತೇರಜ್ಞತ್ವಾತ್ಪುರಷಸ್ಯ ಚ ಪ್ರಧಾನಪರಮಾಣ್ವಾದಿ ಯಾವತ್ಕಿಂಚಿದಚೇತನಮ್

ಪ್ರಕೃತಿಯು ಜಡವಾದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪುರುಷನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಪ್ರಧಾನದಿಂದ ಪರಮಾಣುವಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಜಡವಾಗಿವೆ.

ನ ತತ್ಕರ್ತೃ ಸ್ವಯಂ ದೃಷ್ಟಂ ಬುದ್ಧಿಮತ್ಕಾರಣಂ ವಿನಾ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೋಪದೇಶಶ್ಚ ಬಂಧಮೋಕ್ಷೌ ವಿಚಾರಣಾತ್

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸ್ವತಃ ಕ್ರಿಯೆಗೈಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಬೋಧನೆ, ಬಂಧನ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ವಿಚಾರ—allವು ವಿವೇಕದಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ.

ನ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ವಿನಾ ಪುಂಸಾಮಾದಿಸರ್ಗಃ ಪ್ರಸಿದ್ಧ್ಯತಿ ವೈದ್ಯಂ ವಿನಾ ನಿರಾನಂದಾಃ ಕ್ಲಿಶ್ಯಂತೇ ರೋಗಿಣೋ ಯಥಾ

ಸರ್ವಜ್ಞನಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಗಳ ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ವೈದ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ರೋಗಿಗಳು ನೋವಿನಿಂದ ಬಿಡುವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ.

ತಸ್ಮಾದನಾದಿಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಸ್ಸದಾಶಿವಃ ಅಸ್ತಿ ನಾಥಃ ಪರಿತ್ರಾತಾ ಪುಂಸಾಂ ಸಂಸಾರಸಾಗರಾತ್

ಆದುದರಿಂದ ಅನಾದಿ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸದಾಶಿವನು, ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಿಂದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಒಡೆಯನಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ.

ಆದಿಮಧ್ಯಾಂತನಿರ್ಮುಕ್ತಸ್ಸ್ವಭಾವವಿಮಲಃ ಪ್ರಭುಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಶ್ಚ ಶಿವೋ ಜ್ಞೇಯಶ್ಶಿವಾಗಮೇ

ಆತನಿಗೆ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧನು, ಪ್ರಭುವು, ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಪರಿಪೂರ್ಣನು. ಶಿವನು ಶಿವಾಗಮಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು.

ತಸ್ಯಾಭಿಧಾನಮನ್ತ್ರೋ ಽಯಮಭಿಧೇಯಶ್ಚ ಸ ಸ್ಮೃತಃ ಅಭಿಧಾನಾಭಿಧೇಯತ್ವಾನ್ಮಂತ್ರಸ್ಸಿದ್ಧಃ ಪರಶ್ಶಿವಃ

ಆತನ ಹೆಸರೇ ಈ ಮಂತ್ರ. ಆತನು ಆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಡುವವನು. ಹೆಸರಿಗೂ ಸೂಚ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಈ ಮಂತ್ರವೇ ಪರಮ ಶಿವ ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

ಏತಾವತ್ತು ಶಿವಜ್ಞಾನಮೇತಾವತ್ಪರಮಂ ಪದಮ್ ಯದೋಂನಮಶ್ಶಿವಾಯೇತಿ ಶಿವವಾಕ್ಯಂ ಷಡಕ್ಷರಮ್

ಇದು ಶಿವಜ್ಞಾನ, ಇದು ಪರಮ ಪದ. 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಷಡಕ್ಷರ ಶಿವವಾಕ್ಯವೇ ಪರಮವಾಗಿದೆ.

ವಿಧಿವಾಕ್ಯಮಿದಂ ಶೈವಂ ನಾರ್ಥವಾದಂ ಶಿವಾತ್ಮಕಮ್ ಯಸ್ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ಸುಸಂಪೂರ್ಣಃ ಸ್ವಭಾವವಿಮಲಃ ಶಿವಃ

ಈ ಶೈವ ವಾಕ್ಯವು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ, ಕೇವಲ ಪ್ರಶಂಸೆ ಅಲ್ಲ, ಶಿವಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ಶಿವನು.

ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕರ್ತಾ ಚ ಸ ಮೃಷಾರ್ಥಂ ಕಥಂ ವದೇತ್ ಯದ್ಯಥಾವಸ್ಥಿತಂ ವಸ್ತು ಗುಣದೋಷೈಃ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡುವವನು ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಯಾವುದು ಇದ್ದೋ ಅದು ಗುಣ-ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಇದೆ.

ಯಾವತ್ಫಲಂ ಚ ತತ್ಪೂರ್ಣಂ ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ತು ಯಥಾ ವದೇತ್ ರಾಗಾಜ್ಞಾನಾದಿಭಿರ್ದೋಷೈರ್ಗ್ರಸ್ತತ್ವಾದನೃತಂ ವದೇತ್

ಯಾವ ಫಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರ್ವಜ್ಞನು ಅದನ್ನು ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಗ, ಅಜ್ಞಾನ ಮುಂತಾದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಬಳಲಿದವನು ಮಾತ್ರ ಅಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ತೇ ಚೇಶ್ವರೇ ನ ವಿದ್ಯೇತೇ ಬ್ರೂಯಾತ್ಸ ಕಥಮನ್ಯಥಾ ಅಜ್ಞಾತಾಶೇಷದೋಷೇಣ ಸರ್ವಜ್ಞೇಯ ಶಿವೇನ ಯತ್ ಪ್ರಣೀತಮಮಲಂ ವಾಕ್ಯಂ ತತ್ಪ್ರಮಾಣಂ ನ ಸಂಶಯಃ

ಆ ದೋಷಗಳು ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಹೇಳಬಹುದು? ಎಲ್ಲ ಅಜ್ಞಾತ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಸರ್ವಜ್ಞ ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯವೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಮಾದೀಶ್ವರವಾಕ್ಯಾನಿ ಶ್ರದ್ಧೇಯಾನಿ ವಿಪಶ್ಚಿತಾ ಯಥಾರ್ಥಪುಣ್ಯಪಾಪೇಷು ತದಶ್ರದ್ಧೋ ವ್ರಜತ್ಯಧಃ

ಆದುದರಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಲ್ಲ ಈಶ್ವರನ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ನಂಬಬೇಕು. ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದವನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ವರ್ಗಾಪವರ್ಗಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಭಾಷಿತಂ ಯತ್ಸುಶೋಭನಮ್ ವಾಕ್ಯಂ ಮುನಿವರೈಃ ಶಾಂತೈಸ್ತದ್ವಿಜ್ಞೇಯಂ ಸುಭಾಷಿತಮ್

ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಚ್ಛರಿಸಿದ ಸುಂದರ ವಾಕ್ಯಗಳು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸುಭಾಷಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ರಾಗದ್ವೇಷಾನೃತಕ್ರೋಧಕಾಮತೃಷ್ಣಾನುಸಾರಿ ಯತ್ ವಾಕ್ಯಂ ನಿರಯಹೇತುತ್ವಾತ್ತದ್ದುರ್ಭಾಷಿತಮುಚ್ಯತೇ

ಆಸಕ್ತಿಯು, ದ್ವೇಷ, ಸುಳ್ಳು, ಕೋಪ, ಕಾಮ, ತೃಷ್ಟಿ ಇವುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತುಗಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವದು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಸ್ಕೃತೇನಾಪಿ ಕಿಂ ತೇನ ಮೃದುನಾ ಲಲಿತೇನ ವಾ ಅವಿದ್ಯಾರಾಗವಾಕ್ಯೇನ ಸಂಸಾರಕ್ಲೇಶಹೇತುನಾ

ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾದ ಮಾತುಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲೇ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳಿಂದ ಸಂಸಾರದ ದುಃಖವೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳಿಂದ ಏನು ಲಾಭ?

ಯಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಜಾಯತೇ ಶ್ರೇಯೋ ರಾಗಾದೀನಾಂ ಚ ಸಂಶಯಃ ವಿರೂಪಮಪಿ ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ವಿಜ್ಞೇಯಮಿತಿ ಶೋಭನಮ್

ಯಾವ ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯಂತಹ ದುರ್ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅದು ಮಾತು ಎಷ್ಟೇ ಸರಳವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಶುಭವಾದದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಬಹುತ್ವೇಪಿ ಹಿ ಮಂತ್ರಾಣಾಂ ಸರ್ವಜ್ಞೇನ ಶಿವೇನ ಯಃ ಪ್ರಣೀತೋ ವಿಮಲೋ ಮನ್ತ್ರೋ ನ ತೇನ ಸದೃಶಃ ಕ್ವಚಿತ್

ಎಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಸರ್ವಜ್ಞ ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸಮಾನವಲ್ಲ.

ಸಾಂಗಾನಿ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಂಸ್ಥಿತಾನಿ ಷಡಕ್ಷರೇ ನ ತೇನ ಸದೃಶಸ್ತಸ್ಮಾನ್ಮನ್ತ್ರೋ ಽಪ್ಯಸ್ತ್ಯಪರಃ ಕ್ವಚಿತ್

ವೇದಗಳೂ, ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳೂ ಆ ಆರಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂತ್ರ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ಸಪ್ತಕೋಟಿಮಹಾಮನ್ತ್ರೈರುಪಮನ್ತ್ರೈರನೇಕಧಾ ಮನ್ತ್ರಃ ಷಡಕ್ಷರೋ ಭಿನ್ನಸ್ಸೂತ್ರಂ ವೃತ್ಯಾತ್ಮನಾ ಯಥಾ

ಎಷ್ಟೇ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಮಹಾಮಂತ್ರಗಳೂ ಉಪಮಂತ್ರಗಳೂ ಇದ್ದರೂ, ಆರಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿನಂತೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಶಿವಜ್ಞಾನಾನಿ ಯಾವಂತಿ ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನಾಪಿ ಯಾನಿ ಚ ಷಡಕ್ಷರಸ್ಯ ಸೂತ್ರಸ್ಯ ತಾನಿ ಭಾಷ್ಯಂ ಸಮಾಸತಃ

ಶಿವನ ಕುರಿತು ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಗಳೂ, ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನಗಳೂ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆ ಆರಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದ ವಿವರಣೆಯೇ ಆಗಿವೆ.

ಕಿಂ ತಸ್ಯ ಬಹುಭಿರ್ಮಂತ್ರೈಶ್ಶಾಸ್ತ್ರೈರ್ವಾ ಬಹುವಿಸ್ತರೈಃ ಯಸ್ಯೋನ್ನಮಃ ಶಿವಾಯೇತಿ ಮನ್ತ್ರೋ ಽಯಂ ಹೃದಿ ಸಂಸ್ಥಿತಃ

ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ 'ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಮಂತ್ರವು ನೆಲೆಸಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳೂ, ಗ್ರಂಥಗಳೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.