ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ತಸ್ಮಾತ್ಕ್ರಮೇಣ ಸಂತ್ಯಜ್ಯ ಬಾಹ್ಯಮಾಭ್ಯಂತರಂ ತಥಾ ಜ್ಞಾನೇನ ಜ್ಞೇಯಮಾಲೋಕ್ಯಾಜ್ಞಾನಂ ಚಾಪಿ ಪರಿತ್ಯಜೇತ್

ಆದ್ದರಿಂದ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೊರಗಿನದನ್ನು ಮತ್ತು ಒಳಗಿನದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದನ್ನು ಅರಿತು, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು.

ನೈಕಾಗ್ರಂ ಚೇಚ್ಛಿವೇ ಚಿತ್ತಂ ಕಿಂ ಕೃತೇನಾಪಿ ಕರ್ಮಣಾ ಏಕಾಗ್ರಮೇವ ಚೇಚ್ಚಿತ್ತಂ ಕಿಂ ಕೃತೇನಾಪಿ ಕರ್ಮಣಾ

ಮನಸ್ಸು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ತಸ್ಮಾತ್ಕರ್ಮಾಣ್ಯಕೃತ್ವಾ ವಾ ಕೃತ್ವಾ ವಾಂತರ್ಬಹಿಃಕ್ರಮಾತ್ ಯೇನ ಕೇನಾಪ್ಯುಪಾಯೇನ ಶಿವೇ ಚಿತ್ತಂ ನಿವೇಶಯೇತ್

ಆದ್ದರಿಂದ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ, ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದಾದರೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಬೇಕು.

ಶಿವೇ ನಿವಿಷ್ಟಚಿತ್ತಾನಾಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಧಿಯಾಂ ಸತಾಮ್ ಪರತ್ರೇಹ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ನಿರ್ವೃತಿಃ ಪರಮಾ ಭವೇತ್

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಶಿವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ, whose buddhi is steady, ಅವರಿಗೇ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಇಹೋನ್ನಮಃ ಶಿವಾಯೇತಿ ಮಂತ್ರೇಣಾನೇನ ಸಿದ್ಧಯಃ ಸ ತಸ್ಮಾದಧಿಗಂತವ್ಯಃ ಪರಾವರವಿಭೂತಯೇ

ಇಲ್ಲಿ 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೇಲಿನ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಮಹರ್ಷಿವರ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸರ್ವಜ್ಞಾನಮಹೋದಧೇ ಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತತ್ತ್ವತಃ

ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸರ್ವಜ್ಞನೇ, ಜ್ಞಾನ ಸಾಗರನೇ, ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದ ಮಹಿಮೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಪಞ್ಚಾಕ್ಷರಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ವರ್ಷಕೋಟಿಶತೈರಪಿ ಅಶಕ್ಯಂ ವಿಸ್ತರಾದ್ವಕ್ತುಂ ತಸ್ಮಾತ್ಸಂಕ್ಷೇಪತಃ ಶೃಣು

ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದ ಮಹಿಮೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಾಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಕೇಳು.

ವೇದೇ ಶಿವಾಗಮೇ ಚಾಯಮುಭಯತ್ರ ಷಡಕ್ಷರೇಃ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಶಿವಭಕ್ತಾನಾಮಶೇಷಾರ್ಥಸಾಧಕಃ

ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ಶಿವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲ ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ತದಲ್ಪಾಕ್ಷರಮರ್ಥಾಢ್ಯಂ ವೇದಸಾರಂ ವಿಮುಕ್ತಿದಮ್ ಆಜ್ಞಾಸಿದ್ಧಮಸಂದಿಗ್ಧಂ ವಾಕ್ಯಮೇತಚ್ಛಿವಾತ್ಮಕಮ್

ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ, ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದೆ, ವೇದದ ಸಾರ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು, ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದದು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದದು, ಮತ್ತು ಈ ವಾಕ್ಯವೇ ಶಿವಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ನಾನಾಸಿದ್ಧಿಯುತಂ ದಿವ್ಯಂ ಲೋಕಚಿತ್ತಾನುರಂಜಕಮ್ ಸುನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಂ ಗಂಭೀರಂ ವಾಕ್ಯಂ ತತ್ಪಾರಮೇಶ್ವರಮ್

ಅನೇಕ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ದೈವಿಕವಾದ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾದ ಅರ್ಥವಿರುವ, ಈ ವಾಕ್ಯವು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.

ಮನ್ತ್ರಂ ಸುಖಮುಕೋಚ್ಚಾರ್ಯಮಶೇಷಾರ್ಥಪ್ರಸಿದ್ಧಯೇ ಪ್ರಾಹೋನ್ನಮಃ ಶಿವಾಯೇತಿ ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬಹುದು, ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದೇಶಗಳ siddhige. 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂದು ಸರ್ವಜ್ಞನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ತದ್ಬೀಜಂ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾನಾಂ ಮಂತ್ರಮಾದ್ಯಂ ಷಡಕ್ಷರಮ್ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಮಹಾರ್ಥಂ ಚ ಜ್ಞೇಯಂ ತದ್ವಟಬೀಜವತ್

ಇದು ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಮೂಲಬೀಜ, ಪ್ರಥಮ ಮಂತ್ರ, ಷಡಕ್ಷರವಾದದು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತರವಾದದು; ಇದನ್ನು ವಟಮರದ ಬೀಜದಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ದೇವೋ ಗುಣತ್ರಯಾತೀತಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಸರ್ವಕೃತ್ಪ್ರಭುಃ ಓಮಿತ್ಯೇಕಾಕ್ಷರೇ ಮನ್ತ್ರೇ ಸ್ಥಿತಃ ಸರ್ವಗತಃ ಶಿವಃ

ದೇವರು ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳ ಅಧಿಪತಿ; ಶಿವನು 'ಓಂ' ಎಂಬ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ಇಶಾನಾದ್ಯಾನಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಯೇಕಾಕ್ಷರಾಣಿ ತು ಮಂತ್ರೇ ನಮಶ್ಶಿವಾಯೇತಿ ಸಂಸ್ಥಿತಾನಿ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ಮಂತ್ರೇ ಷಡಕ್ಷರೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ಪಞ್ಚಬ್ರಹ್ಮತನುಃ ಶಿವಃ

ಇಶಾನಾದಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಕ್ಷರಗಳು, ಏಕಾಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ 'ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪಂಚಬ್ರಹ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

ವಾಚ್ಯವಾಚಕಭಾವೇನ ಸ್ಥಿತಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಸ್ವಭಾವತಃ ವಾಚ್ಯಶ್ಶಿವೋಪ್ರಮೇಯತ್ವಾನ್ಮಂತ್ರಸ್ತದ್ವಾಚಕಸ್ಸ್ಮೃತಃ

ಅವನು ವಾಚ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಚಕ ಎಂಬ ಎರಡೂ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ನೇರವಾಗಿ ಇರುವನು. ಶಿವನು ಉಪಮೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ವಾಚ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮಂತ್ರವು ಅವನನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ವಾಚಕ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಚ್ಯವಾಚಕಭಾವೋ ಽಯಮನಾದಿಸಂಸ್ಥಿತಸ್ತಯೋಃ ಯಥಾ ಽನಾದಿಪ್ರವೃತ್ತೋಯಂ ಘೋರಸಂಸಾರಸಾಗರಃ

ಈ ವಾಚ್ಯ-ವಾಚಕ ಸಂಬಂಧವು ಆರಂಭವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದು, ಈ ಭಯಾನಕ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆರಂಭವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಶಿವೋ ಽಪಿ ಹಿ ತಥಾನಾದಿಸಂಸಾರಾನ್ಮೋಚಕಃ ಸ್ಥಿತಃ ವ್ಯಾಧೀನಾಂ ಭೇಷಜಂ ಯದ್ವತ್ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಃ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಹಾಗೆಯೇ, ಶಿವನು ಕೂಡ ಈ ಅನಾದಿ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೇಗೆ ಔಷಧಿ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿರುತ್ತದೋ, ಹೀಗೇ.

ತದ್ವತ್ಸಂಸಾರದೋಷಾಣಾಂ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಃ ಶಿವಸ್ಸ್ಮೃತಃ ಅಸತ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಜಗನ್ನಾಥೇ ತಮೋಭೂತಮಿದಂ ಭವೇತ್

ಹಾಗೆಯೇ, ಸಂಸಾರದ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲನಾಗಿ ಶಿವನು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಡೆಯನಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಚೇತನತ್ವಾತ್ಪ್ರಕೃತೇರಜ್ಞತ್ವಾತ್ಪುರಷಸ್ಯ ಚ ಪ್ರಧಾನಪರಮಾಣ್ವಾದಿ ಯಾವತ್ಕಿಂಚಿದಚೇತನಮ್

ಪ್ರಕೃತಿಯು ಜಡವಾದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪುರುಷನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಪ್ರಧಾನದಿಂದ ಪರಮಾಣುವಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಜಡವಾಗಿವೆ.

ನ ತತ್ಕರ್ತೃ ಸ್ವಯಂ ದೃಷ್ಟಂ ಬುದ್ಧಿಮತ್ಕಾರಣಂ ವಿನಾ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೋಪದೇಶಶ್ಚ ಬಂಧಮೋಕ್ಷೌ ವಿಚಾರಣಾತ್

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸ್ವತಃ ಕ್ರಿಯೆಗೈಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಬೋಧನೆ, ಬಂಧನ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ವಿಚಾರ—allವು ವಿವೇಕದಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ.

ನ ಸರ್ವಜ್ಞಂ ವಿನಾ ಪುಂಸಾಮಾದಿಸರ್ಗಃ ಪ್ರಸಿದ್ಧ್ಯತಿ ವೈದ್ಯಂ ವಿನಾ ನಿರಾನಂದಾಃ ಕ್ಲಿಶ್ಯಂತೇ ರೋಗಿಣೋ ಯಥಾ

ಸರ್ವಜ್ಞನಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಗಳ ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ವೈದ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ರೋಗಿಗಳು ನೋವಿನಿಂದ ಬಿಡುವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ.

ತಸ್ಮಾದನಾದಿಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಸ್ಸದಾಶಿವಃ ಅಸ್ತಿ ನಾಥಃ ಪರಿತ್ರಾತಾ ಪುಂಸಾಂ ಸಂಸಾರಸಾಗರಾತ್

ಆದುದರಿಂದ ಅನಾದಿ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸದಾಶಿವನು, ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಿಂದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಒಡೆಯನಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ.

ಆದಿಮಧ್ಯಾಂತನಿರ್ಮುಕ್ತಸ್ಸ್ವಭಾವವಿಮಲಃ ಪ್ರಭುಃ ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಶ್ಚ ಶಿವೋ ಜ್ಞೇಯಶ್ಶಿವಾಗಮೇ

ಆತನಿಗೆ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧನು, ಪ್ರಭುವು, ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಪರಿಪೂರ್ಣನು. ಶಿವನು ಶಿವಾಗಮಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು.

ತಸ್ಯಾಭಿಧಾನಮನ್ತ್ರೋ ಽಯಮಭಿಧೇಯಶ್ಚ ಸ ಸ್ಮೃತಃ ಅಭಿಧಾನಾಭಿಧೇಯತ್ವಾನ್ಮಂತ್ರಸ್ಸಿದ್ಧಃ ಪರಶ್ಶಿವಃ

ಆತನ ಹೆಸರೇ ಈ ಮಂತ್ರ. ಆತನು ಆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಡುವವನು. ಹೆಸರಿಗೂ ಸೂಚ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಈ ಮಂತ್ರವೇ ಪರಮ ಶಿವ ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

ಏತಾವತ್ತು ಶಿವಜ್ಞಾನಮೇತಾವತ್ಪರಮಂ ಪದಮ್ ಯದೋಂನಮಶ್ಶಿವಾಯೇತಿ ಶಿವವಾಕ್ಯಂ ಷಡಕ್ಷರಮ್

ಇದು ಶಿವಜ್ಞಾನ, ಇದು ಪರಮ ಪದ. 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ' ಎಂಬ ಷಡಕ್ಷರ ಶಿವವಾಕ್ಯವೇ ಪರಮವಾಗಿದೆ.

ವಿಧಿವಾಕ್ಯಮಿದಂ ಶೈವಂ ನಾರ್ಥವಾದಂ ಶಿವಾತ್ಮಕಮ್ ಯಸ್ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ಸುಸಂಪೂರ್ಣಃ ಸ್ವಭಾವವಿಮಲಃ ಶಿವಃ

ಈ ಶೈವ ವಾಕ್ಯವು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ, ಕೇವಲ ಪ್ರಶಂಸೆ ಅಲ್ಲ, ಶಿವಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ಶಿವನು.

ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕರ್ತಾ ಚ ಸ ಮೃಷಾರ್ಥಂ ಕಥಂ ವದೇತ್ ಯದ್ಯಥಾವಸ್ಥಿತಂ ವಸ್ತು ಗುಣದೋಷೈಃ ಸ್ವಭಾವತಃ

ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡುವವನು ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಯಾವುದು ಇದ್ದೋ ಅದು ಗುಣ-ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಇದೆ.

ಯಾವತ್ಫಲಂ ಚ ತತ್ಪೂರ್ಣಂ ಸರ್ವಜ್ಞಸ್ತು ಯಥಾ ವದೇತ್ ರಾಗಾಜ್ಞಾನಾದಿಭಿರ್ದೋಷೈರ್ಗ್ರಸ್ತತ್ವಾದನೃತಂ ವದೇತ್

ಯಾವ ಫಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರ್ವಜ್ಞನು ಅದನ್ನು ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಗ, ಅಜ್ಞಾನ ಮುಂತಾದ ದೋಷಗಳಿಂದ ಬಳಲಿದವನು ಮಾತ್ರ ಅಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ತೇ ಚೇಶ್ವರೇ ನ ವಿದ್ಯೇತೇ ಬ್ರೂಯಾತ್ಸ ಕಥಮನ್ಯಥಾ ಅಜ್ಞಾತಾಶೇಷದೋಷೇಣ ಸರ್ವಜ್ಞೇಯ ಶಿವೇನ ಯತ್ ಪ್ರಣೀತಮಮಲಂ ವಾಕ್ಯಂ ತತ್ಪ್ರಮಾಣಂ ನ ಸಂಶಯಃ

ಆ ದೋಷಗಳು ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಹೇಳಬಹುದು? ಎಲ್ಲ ಅಜ್ಞಾತ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಸರ್ವಜ್ಞ ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ಶುದ್ಧ ವಾಕ್ಯವೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.