ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಪರಿವೃತ್ತ್ಯನ್ತರೇ ಭೂಯಸ್ತತ್ಪದಪ್ರಾಪ್ತಿರುಚ್ಯತೇ ಆತ್ಮಾನ್ತರಾಭಿಧಾನಂ ಸ್ಯಾದ್ಯದಾದ್ಯಂ ನಾಮ ಪಞ್ಚಕಮ್

ಬೇರೆ ರೂಪಾಂತರವಾದಾಗ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಐದು ಹೆಸರುಗಳು ಆತ್ಮದ ಬೇರೆ ಹೆಸರುಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಅನ್ಯತ್ತು ತ್ರಿತಯಂ ನಾಮ್ನಾಮುಪಾದಾನಾದಿಯೋಗತಃ ತ್ರಿವಿಧೋಪಾಧಿವಚನಾಚ್ಛಿವ ಏವಾನುವರ್ತತೇ

ಮತ್ತಿನ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳು, ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಮೂರು ಬಾಧೆಗಳ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಶಿವನನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.

ಅನಾದಿಮಲಸಂಶ್ಲೇಷಃ ಪ್ರಾಗಭಾವಾತ್ಸ್ವಭಾವತಃ ಅತ್ಯಂತಂ ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮೇತ್ಯತೋ ಽಯಂ ಶಿವ ಉಚ್ಯತೇ

ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಯಾವುದೇ ಮಾಲಿನ್ಯ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಶಿವನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅಥವಾಶೇಷಕಲ್ಯಾಣಗುಣೈಕಧನ ಈಶ್ವರಃ ಶಿವ ಇತ್ಯುಚ್ಯತೇ ಸದ್ಭಿಶ್ಶಿವತತ್ತ್ವಾರ್ಥವಾದಿಭಿಃ

ಅಥವಾ, ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಗುಣಗಳ ಒಡೆಯನಾಗಿ, ಈಶ್ವರನನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು 'ಶಿವ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುವವರು ಹೀಗೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತ್ರಯೋವಿಂಶತಿತತ್ತ್ವೇಭ್ಯಃ ಪ್ರಕೃತಿರ್ಹಿ ಪರಾ ಮತಾ ಪ್ರಕೃತೇಸ್ತು ಪರಂ ಪ್ರಾಹುಃ ಪುರುಷಂ ಪಞ್ಚವಿಂಶಕಮ್

ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಐಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪುರುಷನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಯಂ ವೇದಾದೌ ಸ್ವರಂ ಪ್ರಾಹುರ್ವಾಚ್ಯವಾಚಕಭಾವತಃ ವೇದೈಕವೇದ್ಯಯಾಥಾತ್ಮ್ಯಾದ್ವೇದಾನ್ತೇ ಚ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಃ

ವೇದದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಅದನ್ನು ಶಬ್ದವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವೇದದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಏಕೈಕ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.

ತಸ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಲೀನಸ್ಯ ಯಃ ಪರಸ್ಸ ಮಹೇಶ್ವರಃ ತದಧೀನಪ್ರವೃತ್ತಿತ್ವಾತ್ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪುರುಷಸ್ಯ ಚ

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನು ಮಹೇಶ್ವರನು. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಚಟುವಟಿಕೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.

ಅಥವಾ ತ್ರಿಗುಣಂ ತತ್ತ್ವಮುಪೇಯಮಿದಮವ್ಯಯಮ್ ಮಾಯಾನ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿದ್ಯಾನ್ಮಾಯಿನಂ ತು ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಅಥವಾ, ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮಾಯೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಮಾಯೆಯ ಒಡೆಯನು ಮಹೇಶ್ವರನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಮಾಯಾವಿಕ್ಷೋಭಕೋ ಽನಂತೋ ಮಹೇಶ್ವರಸಮನ್ವಯಾತ್ ಕಾಲಾತ್ಮಾ ಪರಮಾತ್ಮಾದಿಃ ಸ್ಥೂಲಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ

ಮಾಯೆಯನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅನಂತನು, ಮಹೇಶ್ವರನೊಡನೆ ಒಂದಾಗಿ, ಕಾಲಸ್ವರೂಪ, ಪರಮಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ಥೂಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ರುದ್ದುಃಖಂ ದುಃಖಹೇತುರ್ವಾ ತದ್ರಾವಯತಿ ನಃ ಪ್ರಭುಃ ರುದ್ರ ಇತ್ಯುಚ್ಯತೇ ಸದ್ಭಿಃ ಶಿವಃ ಪರಮಕಾರಣಮ್

ಯಾರು ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಅದರ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಆತನನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ರುದ್ರನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಶಿವನು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲ ಕಾರಣ.

ತತ್ತ್ವಾದಿಭೂತಪರ್ಯನ್ತಂ ಶರೀರಾದಿಷ್ವತನ್ದ್ರಿತಃ ವ್ಯಾಪ್ಯಾಧಿತಿಷ್ಠತಿ ಶಿವಸ್ತತೋ ರುದ್ರ ಇತಸ್ತತಃ

ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೂಲಭೂತಗಳವರೆಗೆ, ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಿವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನು ರುದ್ರನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಜಗತಃ ಪಿತೃಭೂತಾನಾಂ ಶಿವೋ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನಾಮಪಿ ಪಿತೃಭಾವೇನ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಪಿತಾಮಹ ಉದೀರಿತಃ

ಶಿವನು ಜಗತ್ತಿನ ತಂದೆಯೂ, ರೂಪ ಪಡೆದ ಎಲ್ಲರ ತಂದೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ತಂದೆಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಪಿತಾಮಹನೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

ನಿದಾನಜ್ಞೋ ಯಥಾ ವೈದ್ಯೋ ರೋಗಸ್ಯ ವಿನಿವರ್ತಕಃ ಉಪಾಯೈರ್ಭೇಷಜೈಸ್ತದ್ವಲ್ಲಯಭೋಗಾಧಿಕಾರತಃ

ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದ ವೈದ್ಯನು ರೋಗದ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ, ಭೋಗಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ಶಿವನು ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸಂಸಾರಸ್ಯೇಶ್ವರೋ ನಿತ್ಯಂ ಸಮೂಲಸ್ಯ ನಿವರ್ತಕಃ ಸಂಸಾರವೈದ್ಯ ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸರ್ವತತ್ತ್ವಾರ್ಥವೇದಿಭಿಃ

ಶಿವನು ಸದಾ ಸಂಸಾರದ ಒಡೆಯನು, ಅದರ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು; ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಅವನನ್ನು ಸಂಸಾರದ ವೈದ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ದಶಾರ್ಥಜ್ಞಾನಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಮಿನ್ದ್ರಿಯೇಷ್ವೇಷು ಸತ್ಸ್ವಪಿ ತ್ರಿಕಾಲಭಾವಿನೋ ಭಾವಾನ್ಸ್ಥೂಲಾನ್ಸೂಕ್ಷ್ಮಾನಶೇಷತಃ

ಹತ್ತು ಅರ್ಥಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅವನು ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥೂಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ.

ಅಣವೋ ನೈವ ಜಾನನ್ತಿ ಮಾಯಯೈವ ಮಲಾವೃತಾಃ ಅಸತ್ಸ್ವಪಿ ಚ ಸರ್ವೇಷು ಸರ್ವಾರ್ಥಜ್ಞಾನಹೇತುಷು

ಅಣುಸಮಾನ ಆತ್ಮಗಳು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಲಿನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವು ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಯದ್ಯಥಾವಸ್ಥಿತಂ ವಸ್ತು ತತ್ತಥೈವ ಸದಾಶಿವಃ ಅಯತ್ನೇನೈವ ಜಾನಾತಿ ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಜ್ಞ ಉಚ್ಯತೇ

ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಸದಾಶಿವನು ಅದನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸರ್ವಜ್ಞನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವಾತ್ಮಾ ಪರಮೈರೇಭಿರ್ಗುಣೈರ್ನಿತ್ಯಸಮನ್ವಯಾತ್ ಸ್ವಸ್ಮಾತ್ಪರಾತ್ಮವಿರಹಾತ್ಪರಮಾತ್ಮಾ ಶಿವಃ ಸ್ವಯಮ್

ಶಿವನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಸದಾ ಪರಮ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿರುವವನು; ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಅವನೇ ಪರಮಾತ್ಮ.

ನಾಮಾಷ್ಟಕಮಿದಂ ಚೈವ ಲಬ್ಧ್ವಾಚಾರ್ಯಪ್ರಸಾದತಃ ನಿವೃತ್ತ್ಯಾದಿಕಲಾಗ್ರನ್ಥಿಂ ಶಿವಾದ್ಯೈಃ ಪಞ್ಚನಾಮಭಿಃ

ಈ ಅಷ್ಟನಾಮವನ್ನು ಗುರುನಾದ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪಡೆದು, ನಿವೃತ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಶಕ್ತಿಗಳ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಶಿವನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಐದು ನಾಮಗಳಿಂದ ಕಡಿದು ಬಿಡಬೇಕು.

ಯಥಾಸ್ವಂ ಕ್ರಮಶಶ್ಛಿತ್ವಾ ಶೋಧಯಿತ್ವಾ ಯಥಾಗುಣಮ್ ಗುಣಿತೈರೇವ ಸೋದ್ಧಾತೈರನಿರುದ್ಧೈರಥಾಪಿ ವಾ

ತಾನು ತಾನು ಕ್ರಮವಾಗಿ, ತಾನು ಹೊಂದಿರುವ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಕಡಿದು, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ಆ ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರೂ ಅಥವಾ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕು.

ಹೃತ್ಕಣ್ಠತಾಲುಭ್ರೂಮಧ್ಯಬ್ರಹ್ಮರನ್ಧ್ರಸಮನ್ವಿತಾಮ್ ಛಿತ್ತ್ವಾ ಪರ್ಯಷ್ಟಕಾಕಾರಂ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಚ ಸುಷುಮ್ಣಯಾ

ಹೃದಯ, ಗಂಟಲು, ತಾಲು, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರವನ್ನು ಕಡಿದು, ಅಷ್ಟಾಕಾರದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಸುಷುಮ್ನೆಯ ಮೂಲಕ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕು.

ದ್ವಾದಶಾಂತಃಸ್ಥಿತಸ್ಯೇನ್ದೋರ್ನೀತ್ವೋಪರಿ ಶಿವೌಜಸಿ ಸಂಹೃತ್ಯಂ ವದನಂ ಪಶ್ಚಾದ್ಯಥಾಸಂಸ್ಕರಣಂ ಲಯಾತ್

ದ್ವಾದಶಾಂತದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಶಿವನ ಪ್ರಕಾಶದ ಮೇಲೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ಮಾತನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅದನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸಬೇಕು.

ಶಾಕ್ತೇನಾಮೃತವರ್ಷೇಣ ಸಂಸಿಕ್ತಾಯಾಂ ತನೌ ಪುನಃ ಅವತಾರ್ಯ ಸ್ವಮಾತ್ಮಾನಮಮೃತಾತ್ಮಾಕೃತಿಂ ಹೃದಿ

ಶಕ್ತಿಯ ಅಮೃತವರ್ಷೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಸಿಂಚಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಅಮೃತಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಬೇಕು.

ದ್ವಾದಶಾಂತಃಸ್ಥಿತಸ್ಯೇನ್ದೋಃ ಪರಸ್ತಾಚ್ಛ್ವೇತಪಂಕಜೇ ಸಮಾಸೀನಂ ಮಹಾದೇವಂ ಶಂಕರಮ್ಭಕ್ತವತ್ಸಲಮ್

ದ್ವಾದಶಾಂತದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಮೀರಿ, ಬಿಳಿ ಕಮಲದಲ್ಲಿ, ಮಹಾದೇವನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು.

ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರಂ ದೇವಂ ನಿರ್ಮಲಂ ಮಧುರಾಕೃತಿಮ್ ಶುದ್ಧಸ್ಫಟಿಕಸಂಕಾಶಂ ಪ್ರಸನ್ನಂ ಶೀತಲದ್ಯುತಿಮ್

ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನಾದ ದೇವರನ್ನು, ನಿರ್ಮಲವಾದ, ಮಧುರಸ್ವರೂಪದ, ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಶೀತಳ ಕಿರಣ ಹೊಂದಿರುವವನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಹಿ ಮಾನಸೇ ದೇವಂ ಸ್ವಸ್ಥಚಿತ್ತೋ ಽಥ ಮಾನವಃ ಶಿವನಾಮಾಷ್ಟಕೇನೈವ ಭಾವಪುಷ್ಪೈಸ್ಸಮರ್ಚಯೇತ್

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಿವನ ಅಷ್ಟನಾಮಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಅಭ್ಯರ್ಚನಾನ್ತೇ ತು ಪುನಃ ಪ್ರಾಣಾನಾಯಮ್ಯ ಮಾನವಃ ಸಮ್ಯಕ್ಚಿತ್ತಂ ಸಮಾಧಾಯ ಶಾರ್ವಂ ನಾಮಾಷ್ಟಕಂ ಜಪೇತ್

ಪೂಜೆಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಶಾರ್ವ ಅಷ್ಟನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

ನಾಭೌ ಚಾಷ್ಟಾಹುತೀರ್ಹುತ್ವಾ ಪೂರ್ಣಾಹುತ್ಯಾ ನಮಸ್ತತಃ ಅಷ್ಟಪುಷ್ಪಪ್ರದಾನೇನ ಕೃತ್ವಾಭ್ಯರ್ಚನಮಂತಿಮಮ್

ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಹೋಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಎಂಟು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಕೊನೆಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ನಿವೇದಯೇತ್ಸ್ವಮಾತ್ಮಾನಂ ಚುಲುಕೋದಕವರ್ತ್ಮನಾ ಏವಂ ಕೃತ್ವಾ ಚಿರಾದೇವ ಜ್ಞಾನಂ ಪಾಶುಪತಂ ಶುಭಮ್

ನೀರು ತುಂಬಿದ ಚುಲುಕದ ಮೂಲಕ ತನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಶುಭಕರವಾದ ಪಾಶುಪತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.