ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಮೂರ್ತಾತ್ಮನ್ಯೇವಮೈಶ್ವರ್ಯಮೀಶ್ವರಸ್ಯೈವ ನಾತ್ಮನಾಮ್ ನ ಹಿ ಕಾಷ್ಠಂ ಜ್ವಲತ್ಯೂರ್ಧ್ವಮಗ್ನಿರೇವ ಜ್ವಲತ್ಯಸೌ

ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇಲ್ಲ; ಅದು ಶಿವನಿಗೇ ಸೇರಿದೆ. ಮರದ ತುಂಡು ತಾನೇ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬೆಂಕಿಯೇ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕಾಷ್ಠಸ್ಯಾಂಗಾರತಾ ನಾಗ್ನೇರೇವಮತ್ರಾಪಿ ಯೋಜ್ಯತಾಮ್ ಅತ ಏವ ಜಗತ್ಯಸ್ಮಿನ್ಕಾಷ್ಠಪಾಷಾಣಮೃತ್ಸ್ವಪಿ

ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಆಗುವುದು ಮರದ ಗುಣ, ಬೆಂಕಿಯದು ಅಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮರ, ಕಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ—

ಶಿವಾವೇಶವಶಾದೇವ ಶಿವತ್ವಮುಪಚರ್ಯತೇ ಮೈತ್ರ್ಯಾದಯೋ ಗುಣಾ ಗೌಣಾಸ್ತಸ್ಮಾತ್ತೇ ಭಿನ್ನವೃತ್ತಯಃ

ಶಿವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶಿವತ್ವವು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹದಂತಹ ಗುಣಗಳು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ, ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ.

ತೈರ್ಗುಣೈರುಪರಕ್ತಾನಾಂ ದೋಷಾಯ ಚ ಗುಣಾಯ ಚ ಯತ್ತು ಗೌಣಮಗೌಣಂ ಚ ತತ್ಸರ್ವಮನುಗೃಹ್ಣತಃ ನ ಗುಣಾಯ ನ ದೋಷಾಯ ಶಿವಸ್ಯ ಗುಣವೃತ್ತಯಃ

ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರಿಗೆ ಅವು ಒಮ್ಮೆ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ, ಒಮ್ಮೆ ದೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವುದು ಮುಖ್ಯ, ಯಾವುದು ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಿವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ—ಅವನ ಗುಣಗಳು ಪುಣ್ಯಕ್ಕೂ, ದೋಷಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಲ್ಲ.

ನ ಚಾನುಗ್ರಹಶಬ್ದಾರ್ಥಂ ಗೌಣಮಾಹುರ್ವಿಪಶ್ಚಿತಃ ಸಂಸಾರಮೋಚನಂ ಕಿಂ ತು ಶೈವಮಾಜ್ಞಾಮಯಂ ಹಿತಮ್

ಜ್ಞಾನಿಗಳು 'ಅನುಗ್ರಹ' ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವುದು ನಿಜವಾದ ಹಿತ, ಅದು ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ.

ಹಿತಂ ತದಾಜ್ಞಾಕರಣಂ ಯದ್ಧಿತಂ ತದನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ವಂ ಹಿತೇ ನಿಯುಞ್ಜಾವಃ ಸರ್ವಾನುಗ್ರಹಕಾರಕಃ

ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವುದು ಹಿತಕರ; ಆ ಹಿತವೇ ಅನುಗ್ರಹ. ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಿತಕರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುವವನು.

ಯಸ್ತೂಪಕಾರಶಬ್ದಾರ್ಥಸ್ತಮಪ್ಯಾಹುರನುಗ್ರಹಮ್ ತಸ್ಯಾಪಿ ಹಿತರೂಪತ್ವಾಚ್ಛಿವಃ ಸರ್ವೋಪಕಾರಕಃ

'ಉಪಕಾರ' ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೂ ಅನುಗ್ರಹವೆಂದೇ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕೂಡ ಹಿತದ ಸ್ವರೂಪ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವವನು.

ಹಿತೇ ಸದಾ ನಿಯುಕ್ತಂ ತು ಸರ್ವಂ ಚಿದಚಿದಾತ್ಮಕಮ್ ಸ್ವಭಾವಪ್ರತಿಬನ್ಧಂ ತತ್ಸಮಂ ನ ಲಭತೇ ಹಿತಮ್

ಚೇತನ, ಅಚೇತನ ಎಲ್ಲವೂ ಸದಾ ಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವದ ಅಡ್ಡಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಿತ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಥಾ ವಿಕಾಸಯತ್ಯೇವ ರವಿಃ ಪದ್ಮಾನಿ ಭಾನುಭಿಃ ಸಮಂ ನ ವಿಕಸನ್ತ್ಯೇವ ಸ್ವಸ್ವಭಾವಾನುರೋಧತಃ

ಹಾಗೆ, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕಮಲಗಳನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಕಮಲಗಳು ಒಂದೇ ರೀತಿ ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತವೆ—

ಸ್ವಭಾವೋ ಽಪಿ ಹಿ ಭಾವಾನಾಂ ಭಾವಿನೋ ಽರ್ಥಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್ ನ ಹಿ ಸ್ವಭಾವೋ ನಶ್ಯನ್ತಮರ್ಥಂ ಕರ್ತೃಷು ಸಾಧಯೇತ್

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ವಭಾವವೇ ಫಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆದರೆ ಆ ಸ್ವಭಾವವು ನಾಶವಾಗುವ ಫಲವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಸುವರ್ಣಮೇವ ನಾಂಗಾರಂ ದ್ರಾವಯತ್ಯಗ್ನಿಸಂಗಮಃ ಏವಂ ಪಕ್ವಮಲಾನೇವ ಮೋಚಯೇನ್ನ ಶಿವಪರಾನ್

ಬೆಂಕಿಯ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಬಂಗಾರ ಮಾತ್ರ ಕರಗುತ್ತದೆ, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಪಾಕವಾದ ಮಲವಿರುವವರೇ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಶಿವಭಕ್ತರು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ.

ಯದ್ಯಥಾ ಭವಿತುಂ ಯೋಗ್ಯಂ ತತ್ತಥಾ ನ ಭವೇತ್ಸ್ವಯಮ್ ವಿನಾ ಭಾವನಯಾ ಕರ್ತಾ ಸ್ವತನ್ತ್ರಸ್ಸನ್ತತೋ ಭವೇತ್

ಯಾವುದು ಹೇಗಾಗಲು ಯೋಗ್ಯವೋ, ಅದು ತಾನಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸದಾ ಸ್ವತಂತ್ರನಾದ ಕರ್ತೃನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಸ್ವಭಾವವಿಮಲೋ ಯದ್ವತ್ಸರ್ವಾನುಗ್ರಾಹಕಶ್ಶಿವಃ ಸ್ವಭಾವಮಲಿನಾಸ್ತದ್ವದಾತ್ಮನೋ ಜೀವಸಂಜ್ಞಿತಾಃ

ಹಾಗೆ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದ ಶಿವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುವವನು; ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅಶುದ್ಧರಾದವರು ಆತ್ಮಗಳು, ಅವರಿಗೆ ಜೀವ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಇದೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ಸಂಸರನ್ತ್ಯೇತೇ ನಿಯಮಾನ್ನ ಶಿವಃ ಕಥಮ್ ಕರ್ಮಮಾಯಾನುಬನ್ಧೋಸ್ಯ ಸಂಸಾರಃ ಕಥ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈ ಜೀವಿಗಳು ನಿಯಮದಂತೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಶಿವನು ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಯೆಗೆ ಬಂಧನವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಅನುಬನ್ಧೋ ಽಯಮಸ್ಯೈವ ನ ಶಿವಸ್ಯೇತಿ ಹೇತುಮಾನ್ ಸ ಹೇತುರಾತ್ಮನಾಮೇವ ನಿಜೋ ನಾಗನ್ತುಕೋ ಮಲಃ

ಈ ಬಂಧನ ಆತ್ಮನಿಗೇ ಸೇರಿದೆ, ಶಿವನಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಮಲವು ಆತ್ಮನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ.

ಆಗನ್ತುಕತ್ವೇ ಕಸ್ಯಾಪಿ ಭಾವ್ಯಂ ಕೇನಾಪಿ ಹೇತುನಾ ಯೋ ಽಯಂ ಹೇತುರಸಾವೇಕಸ್ತ್ವವಿಚಿತ್ರಸ್ವಭಾವತಃ

ಅದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಈ ಕಾರಣವು ತನ್ನದೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಇದೆ.

ಆತ್ಮತಾಯಾಃ ಸಮತ್ವೇ ಽಪಿ ಬದ್ಧಾ ಮುಕ್ತಾಃ ಪರೇ ಯತಃ ಬದ್ಧೇಷ್ವೇವ ಪುನಃ ಕೇಚಿಲ್ಲಯಭೋಗಾಧಿಕಾರತಃ

ಆತ್ಮನ ಸ್ವರೂಪ ಒಂದೇ ಇದ್ದರೂ, ಕೆಲವರು ಬಂಧಿತರು, ಕೆಲವರು ಮುಕ್ತರು. ಬಂಧಿತರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಲಯ ಮತ್ತು ಭೋಗಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಜ್ಞಾನೈಶ್ವರ್ಯಾದಿವೈಷಮ್ಯಂ ಭಜನ್ತೇ ಸೋತ್ತರಾಧರಾಃ ಕೇಚಿನ್ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮತಾಂ ಯಾನ್ತಿ ಕೇಚಿದಾಸನ್ನಗೋಚರಾಃ

ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು, ಕಡಿಮೆಯವರು ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಕೆಲವರು ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವವರಾಗಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಸು ಶಿವಾಃ ಕೇಚಿದಧ್ವನಾಂ ಮೂರ್ಧಸು ಸ್ಥಿತಾಃ ಮಧ್ಯೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ ರುದ್ರಾಸ್ತ್ವರ್ವಾಚೀನಪದೇ ಸ್ಥಿತಾಃ

ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಮಾರ್ಗಗಳ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಶಿವರು; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರರು ಮತ್ತು ರುದ್ರರು; ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರು ಅಡಿಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಆಸನ್ನೇ ಽಪಿ ಚ ಮಾಯಾಯಾಃ ಪರಸ್ಮಾತ್ಕಾರಣಾತ್ತ್ರಯಮ್ ತತ್ರಾಪ್ಯಾತ್ಮಾ ಸ್ಥಿತೋ ಽಧಸ್ತಾದನ್ತರಾತ್ಮಾ ಚ ಮಧ್ಯತಃ

ಮಾಯೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರೂ, ಒಂದು ಮೂರು ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಆತ್ಮನು ಕೆಳಗಡೆ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತರಾತ್ಮನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಪರಸ್ತಾತ್ಪರಮಾತ್ಮೇತಿ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಮಹೇಶ್ವರಾಃ ವರ್ತನ್ತೇ ವಸವಃ ಕೇಚಿತ್ಪರಮಾತ್ಮಪದಾಶ್ರಯಾಃ

ಅದರ ಪಾರಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನೆಂಬ ಪರಮ ಆತ್ಮನು ಇರುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರು ಹಾಗೂ ಕೆಲವರು ವಸುಗಳು ಪರಮಾತ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅನ್ತರಾತ್ಮಪದೇ ಕೇಚಿತ್ಕೇಚಿದಾತ್ಮಪದೇ ತಥಾ ಶಾನ್ತ್ಯತೀತಪದೇ ಶೈವಾಃ ಶಾನ್ತೇ ಮಾಹೇಶ್ವರೇ ತತಃ

ಕೆಲವರು ಅಂತರಾತ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಆತ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಶೈವರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರರು ಶಾಂತಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ವಿದ್ಯಾಯಾನ್ತು ಯಥಾ ರೌದ್ರಾಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಯಾಂ ತು ವೈಷ್ಣವಾಃ ನಿವೃತ್ತೌ ಚ ತಥಾತ್ಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಗಯೋನಯಃ

ಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರೌದ್ರರು, ಸ್ಥಿರವಾದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವರು, ನಿವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮರು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಂತಾನರು ಇರುತ್ತಾರೆ.

ದೇವಯೋನ್ಯಷ್ಟಕಂ ಮುಖ್ಯಂ ಮಾನುಷ್ಯಮಥ ಮಧ್ಯಮಮ್ ಪಕ್ಷ್ಯಾದಯೋ ಽಧಮಾಃ ಪಞ್ಚಯೋನಯಸ್ತಾಶ್ಚತುರ್ದಶ

ಎಂಟು ಮುಖ್ಯ ದೈವಿಕ ಜನ್ಮಗಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮ, ಮಾನವ ಜನ್ಮ ಮಧ್ಯಮ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು ಅಧಮ; ಈ ಐದು ಜನ್ಮಗಳು ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಆಗಿವೆ.

ಉತ್ತರಾಧರಭಾವೋ ಽಪಿ ಜ್ಞೇಯಸ್ಸಂಸಾರಿಣೋ ಮಲಃ ಯಥಾಮಭಾವೋ ಮುಕ್ತಸ್ಯ ಪೂರ್ವಂ ಪಶ್ಚಾತ್ತು ಪಕ್ವತಾ

ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿ ಸಂಸಾರಿಯ ಮಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಮುಕ್ತನಿಗೆ ಮಲವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಮೊದಲು ಅಪಕ್ವ, ನಂತರ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಲೋ ಽಪ್ಯಾಮಶ್ಚ ಪಕ್ವಶ್ಚ ಭವೇತ್ಸಂಸಾರಕಾರಣಮ್ ಆಮೇ ತ್ವಧರತಾ ಪುಂಸಾಂ ಪಕ್ವೇ ತೂತ್ತರತಾ ಕ್ರಮಾತ್

ಮಲವೂ ಅಪಕ್ವ ಮತ್ತು ಪಕ್ವವಾಗಿ, ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಪಕ್ವದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗೆ ಕೆಳಮಟ್ಟ, ಪಕ್ವದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಪಶ್ವಾತ್ಮಾನಸ್ತ್ರಿಧಾಭಿನ್ನಾ ಏಕದ್ವಿತ್ರಿಮಲಾಃ ಕ್ರಮಾತ್ ಅತ್ರೋತ್ತರಾ ಏಕಮಲಾ ದ್ವಿಮಲಾ ಮಧ್ಯಮಾ ಮತಾಃ ತ್ರಿಮಲಾಸ್ತ್ವಧಮಾ ಜ್ಞೇಯಾ ಯಥೋತ್ತರಮಧಿಷ್ಠಿತಾಃ

ಪಶುವಾದ ಆತ್ಮಗಳು ಮೂರು ವಿಧ, ಒಂದೆ, ಎರಡು, ಮೂರು ಮಲಗಳಿರುವಂತೆ; ಒಂದೇ ಮಲವಿರುವವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಎರಡು ಮಲವಿರುವವರು ಮಧ್ಯಮ, ಮೂರು ಮಲವಿರುವವರು ಅಧಮ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ತ್ರಿಮಲಾನಧಿತಿಷ್ಠಂತಿ ದ್ವಿಮಲೈಕಮಲಾಃ ಕ್ರಮಾತ್ ಇತ್ಥಮೌಪಾಧಿಕೋ ಭೇದೋ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಪರಿಕಲ್ಪಿತಃ

ಮೂರು ಮಲವಿರುವವರನ್ನು ಎರಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಲವಿರುವವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆಳುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಉಪಾಧಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಭೇದ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏಕದ್ವಿತ್ರಿಮಲಾನ್ಸರ್ವಾಞ್ಛಿವ ಏಕೋ ಽಧಿತಿಷ್ಠತಿ ಅಶಿವಾತ್ಮಕಮಪ್ಯೇತಚ್ಛಿವೇನಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಯಥಾ

ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು ಮಲವಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಶಿವನೇ ಆಳುತ್ತಾನೆ; ಅಶಿವ ಸ್ವರೂಪವೂ ಕೂಡ ಶಿವನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದೆ.