ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಲಿಂಗಾದಾವಪಿ ತತ್ಕೃತ್ಯಮರ್ಚಾಯಾಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ತತ್ತನ್ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಭಾವೇನ ಶಿವೋ ಽಸ್ಮಾಭಿರುಪಾಸ್ಯತೇ

ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಇತರ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಆ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಯಥಾನುಗೃಹ್ಯತೇ ಸೋ ಽಪಿ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಪಾರಮೇಷ್ಠಿನಾ ತಥಾ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನಿಷ್ಠೇನ ಶಿವೇನ ಪಶವೋ ವಯಮ್

ಹೆಗ್ಗಣನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ರೂಪಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಣಾಯೈವ ಶಿವೇನ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ ಸದಾಶಿವಾದಯಸ್ಸರ್ವೇ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನೋ ಽಪ್ಯಧಿಷ್ಠಿತಾಃ

ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ, ಸದಾಶಿವನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನಿಂದ ಸದಾ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಆತ್ಮನಾಮೇವ ಭೋಗಾಯ ಮೋಕ್ಷಾಯ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ತತ್ತ್ವಾತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪೇಷು ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಸು ಶಿವಾನ್ವಯಃ

ಆತ್ಮಗಳ ಭೋಗ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ, ತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಅತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಸಂಪರ್ಕವಿದೆ.

ಭೋಗಃ ಕರ್ಮವಿಪಾಕಾತ್ಮಾ ಸುಖದುಃಖಾತ್ಮಕೋ ಮತಃ ನ ಚ ಕರ್ಮ ಶಿವೋ ಽಸ್ತೀತಿ ತಸ್ಯ ಭೋಗಃ ಕಿಮಾತ್ಮಕಃ

ಭೋಗವೆಂದರೆ ಕರ್ಮದ ಫಲ, ಅದು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಶಿವನಿಗೆ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಭೋಗ ಇರಬಹುದು?

ಸರ್ವಂ ಶಿವೋ ಽನುಗೃಹ್ಣಾತಿ ನ ನಿಗೃಹ್ಣಾತಿ ಕಿಂಚನ ನಿಗೃಹ್ಣತಾಂ ತು ಯೇ ದೋಷಾಶ್ಶಿವೇ ತೇಷಾಮಸಂಭವಾತ್

ಶಿವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಏನನ್ನೂ ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ತಡೆಯುವವರಿಗೆ ದೋಷಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆ ದೋಷಗಳು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಇರಲಾರವು.

ಯೇ ಪುನರ್ನಿಗ್ರಹಾಃ ಕೇಚಿದ್ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಷು ನಿದರ್ಶಿತಾಃ ತೇ ಽಪಿ ಲೋಕಹಿತಾಯೈವ ಕೃತಾಃ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಮೂರ್ತಿನಾ

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲಾದ ತಡೆಯುಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಶ್ರೀಕಂಠನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಲೋಕ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಸ್ಯಾಧಿಪತ್ಯಂ ಹಿ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಸ್ಯ ನ ಸಂಶಯಃ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಾಖ್ಯಾಂ ಶಿವೋ ಮೂರ್ತಿಂ ಕ್ರೀಡತೀಮಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಧಿಪತ್ಯವು ಶ್ರೀಕಂಠನಿಗೇ ಸೇರಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ಶ್ರೀಕಂಠ ಎಂಬ ಆ ಆಟದ ರೂಪವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ.

ಸದೋಷಾ ಏವ ದೇವಾದ್ಯಾ ನಿಗೃಹೀತಾ ಯಥೋದಿತಮ್ ತತಸ್ತೇಪಿ ವಿಪಾಪ್ಮಾನಃ ಪ್ರಜಾಶ್ಚಾಪಿ ಗತಜ್ವರಾಃ

ದೋಷವಿರುವ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳೂ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಿಗ್ರಹೋ ಽಪಿ ಸ್ವರೂಪೇಣ ವಿದುಷಾಂ ನ ಜುಗುಪ್ಸಿತಃ ಅತ ಏವ ಹಿ ದಣ್ಡ್ಯೇಷು ದಣ್ಡೋ ರಾಜ್ಞಾಂ ಪ್ರಶಸ್ಯತೇ

ತಡೆಯು ಸಹ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜರು ದಂಡನೀಯರಿಗೆ ದಂಡ ನೀಡುವುದನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಯತ್ಸಿದ್ಧಿರೀಶ್ವರತ್ವೇನ ಕಾರ್ಯವರ್ಗಸ್ಯ ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ ನ ಸ ಚೇದೀಶತಾಂ ಕುರ್ಯಾಜ್ಜಗತಃ ಕಥಮೀಶ್ವರಃ

ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಈಶ್ವರತ್ವ. ಅವನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಈಶ್ವರನಾಗಬಹುದು?

ಈಶೇಚ್ಛಾ ಚ ವಿಧಾತೃತ್ವಂ ವಿಧೇರಾಜ್ಞಾಪನಂ ಪರಮ್ ಆಜ್ಞಾವಶ್ಯಮಿದಂ ಕುರ್ಯಾನ್ನ ಕುರ್ಯಾದಿತಿ ಶಾಸನಮ್

ಈಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿ; ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಆದೇಶವೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಅವನ ಆದೇಶವೆಂದರೆ: 'ಇದು ಮಾಡಬೇಕು, ಅದು ಮಾಡಬಾರದು'—ಇದು ನಿಯಮ.

ತಚ್ಛಾಸನಾನುವರ್ತಿತ್ವಂ ಸಾಧುಭಾವಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್ ವಿಪರೀತಸಮಾಧೋಃ ಸ್ಯಾನ್ನ ಸರ್ವಂ ತತ್ತು ದೃಶ್ಯತೇ

ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದೇ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ಗುರುತು; ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಜ್ಜನಿಕೆಯಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದು.

ಸಾಧು ಸಂರಕ್ಷಣೀಯಂ ಚೇದ್ವಿನಿವರ್ತ್ಯಮಸಾಧು ಯತ್ ನಿವರ್ತತೇ ಚ ಸಾಮಾದೇರಂತೇ ದಣ್ಡೋ ಹಿ ಸಾಧನಮ್

ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು; ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಾತಿನಿಂದ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಮಾರ್ಗ.

ಹಿತಾರ್ಥಲಕ್ಷಣಂ ಚೇದಂ ದಣ್ಡಾನ್ತಮನುಶಾಸನಮ್ ಅತೋ ಯದ್ವಿಪರೀತಂ ತದಹಿತಂ ಸಂಪ್ರಚಕ್ಷತೇ

ಶಿಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಶಿಸ್ತು ಸದಾ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು ಹಾನಿಕಾರಕವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಹಿತೇ ಸದಾ ನಿಷಣ್ಣಾನಾಮೀಶ್ವರಸ್ಯ ನಿದರ್ಶನಮ್ ಸ ಕಥಂ ದುಷ್ಯತೇ ಸದ್ಭಿರಸತಾಮೇವ ನಿಗ್ರಹಾತ್

ಯಾರು ಸದಾ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಈಶ್ವರನ ಉದಾಹರಣೆ. ಅವರು ಕೆಟ್ಟವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಡೆಯುವಾಗ, ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ದೋಷಾರೋಪ ಮಾಡಬಹುದು?

ಅಯುಕ್ತಕಾರಿಣೋ ಲೋಕೇ ಗರ್ಹಣೀಯಾವಿವೇಕಿತಾ ಯದುದ್ವೇಜಯತೇ ಲೋಕನ್ತದಯುಕ್ತಂ ಪ್ರಚಕ್ಷತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಗದರಬೇಕು; ಜನರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದದ್ದು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೋ ಽಪಿ ನಿಗ್ರಹೋ ಲೋಕೇ ನ ಚ ವಿದ್ವೇಷಪೂರ್ವಕಃ ನ ಹಿ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಪಿತಾ ಪುತ್ರಂ ಯೋ ನಿಗೃಹ್ಯಾತಿ ಶಿಕ್ಷಯೇತ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಡೆಗಳು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ತಂದೆ ಮಗನನ್ನು ತಡೆಯುವಾಗ ಅಥವಾ ಬೋಧಿಸುವಾಗ ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾಧ್ಯಸ್ಥೇನಾಪಿ ನಿಗ್ರಾಹ್ಯಾನ್ಯೋ ನಿಗೃಹ್ಣಾತಿ ಮಾರ್ಗತಃ ತಸ್ಯಾಪ್ಯವಶ್ಯಂ ಯತ್ಕಿಂಚಿನ್ನೈರ್ಘೃಣ್ಯಮನುವರ್ತತೇ

ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾದವನು ಕೂಡಾ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಇತರರನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು; ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣತೆ ತಪ್ಪದು.

ಅನ್ಯಥಾ ನ ಹಿನಸ್ತ್ಯೇವ ಸದೋಷಾನಪ್ಯಸೌ ಪರಾನ್ ಹಿನಸ್ತಿ ಚಾಯಮಪ್ಯಜ್ಞಾನ್ಪರಂ ಮಾಧ್ಯಸ್ಥ್ಯಮಾಚರನ್

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಕೂಡ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾದ್ದುಃಖಾತ್ಮಿಕಾಂ ಹಿಂಸಾಂ ಕುರ್ವಾಣೋ ಯಃ ಸನಿರ್ಘೃಣಃ ಇತಿ ನಿರ್ಬಂಧಯಂತ್ಯೇಕೇ ನಿಯಮೋ ನೇತಿ ಚಾಪರೇ

ಆದುದರಿಂದ, ಯಾರು ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೋ—ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಷಿದ್ಧವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಿದಾನಜ್ಞಸ್ಯ ಭಿಷಜೋ ರುಗ್ಣೋ ಹಿಂಸಾಂ ಪ್ರಯುಂಜತಃ ನ ಕಿಂಚಿದಪಿ ನೈರ್ಘೃಣ್ಯಂ ಘೃಣೈವಾತ್ರ ಪ್ರಯೋಜಿಕಾ

ರೋಗದ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದ ವೈದ್ಯನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ರೋಗಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡಿದರೂ, ಅದು ಕ್ರೂರತೆ ಅಲ್ಲ; ಕರುಣೆಯೇ ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆ.

ಘೃಣಾಪಿ ನ ಗುಣಾಯೈವ ಹಿಂಸ್ರೇಷು ಪ್ರತಿಯೋಗಿಷು ತಾದೃಶೇಷು ಘೃಣೀ ಭ್ರಾನ್ತ್ಯಾ ಘೃಣಾನ್ತರಿತನಿರ್ಘೃಣಃ

ಹಾನಿಕಾರಕರಿಗೆ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಗಳಿಗೆ ಕರುಣೆಯೂ ಸದಾ ಗುಣವಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿದವನು, ನಿಜವಾಗಿ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಉಪೇಕ್ಷಾಪೀಹ ದೋಷಾಹ ರಕ್ಷ್ಯೇಷು ಪ್ರತಿಯೋಗಿಷು ಶಕ್ತೌ ಸತ್ಯಾಮುಪೇಕ್ಷಾತೋ ರಕ್ಷ್ಯಸ್ಸದ್ಯೋ ವಿಪದ್ಯತೇ

ರಕ್ಷಿಸಲು ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದಾಗ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ತಪ್ಪು; ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ, ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದವನು ತಕ್ಷಣ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ಪಸ್ಯಾ ಽ ಽಸ್ಯಗತಮ್ಪಶ್ಯನ್ಯಸ್ತು ರಕ್ಷ್ಯಮುಪೇಕ್ಷತೇ ದೋಷಾಭಾಸಾನ್ಸಮುತ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಫಲತಃ ಸೋ ಽಪಿ ನಿರ್ಘೃಣಃ

ಒಬ್ಬನು ಹಾವು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದವನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ, ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನು ಕೂಡ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದವನೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾದ್ ಘೃಣಾ ಗುಣಾಯೈವ ಸರ್ವಥೇತಿ ನ ಸಂಮತಮ್ ಸಂಮತಂ ಪ್ರಾಪ್ತಕಾಮಿತ್ವಂ ಸರ್ವಂ ತ್ವನ್ಯದಸಮ್ಮತಮ್

ಆದುದರಿಂದ, ಯಾವಾಗಲೂ ಕರುಣೆಯೇ ಗುಣವೆಂದು ಒಪ್ಪಲಾಗದು; ಉದ್ದೇಶ ಸಾಧನೆಯಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಪ್ಪಲಾಗುತ್ತದೆ, ಉಳಿದವು ಒಪ್ಪಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಸ್ವಪಿ ರಾಗಾದ್ಯಾ ದೋಷಾಃ ಸನ್ತ್ಯೇವ ವಸ್ತುತಃ ತಥಾಪಿ ತೇಷಾಮೇವೈತೇ ನ ಶಿವಸ್ಯ ತು ಸರ್ವಥಾ ಅಗ್ನಾವಪಿ ಸಮಾವಿಷ್ಟಂ ತಾಮ್ರಂ ಖಲು ಸಕಾಲಿಕಮ್

ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಮಾದಿ ದೋಷಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅವು ಅವರಿಗಷ್ಟೆ ಸೇರಿವೆ, ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಶಿವನಿಗೆ ಅಲ್ಲ—ಹಾಗೆ, ತಾಮ್ರವನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೂ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಬೇರೆ ಇದ್ದಂತೆ.

ಇತಿ ನಾಗ್ನಿರಸೌ ದುಷ್ಯೇತ್ತಾಮ್ರಸಂಸರ್ಗಕಾರಣಾತ್ ನಾಗ್ನೇರಶುಚಿಸಂಸರ್ಗಾದಶುಚಿತ್ವಮಪೇಕ್ಷತೇ

ಹೀಗಾಗಿ, ತಾಮ್ರದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ದೋಷ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಶುದ್ಧದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅಶುದ್ಧತೆ ತಾಮ್ರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಬೆಂಕಿಗೆ ಅಲ್ಲ.

ಅಶುಚೇಸ್ತ್ವಗ್ನಿಸಂಯೋಗಾಚ್ಛುಚಿತ್ವಮಪಿ ಜಾಯತೇ ಏವಂ ಶೋಧ್ಯಾತ್ಮಸಂಸರ್ಗಾನ್ನ ಹ್ಯಶುದ್ಧಃ ಶಿವೋ ಭವೇತ್

ಆದರೆ, ಬೆಂಕಿಯ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಅಶುದ್ಧವೂ ಶುದ್ಧವಾಗಬಹುದು; ಹೀಗೆಯೇ, ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಶಿವನು ಎಂದಿಗೂ ಅಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.