ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಅನುಗ್ರಾಹ್ಯನಪೇಕ್ಷೋ ಽಸ್ತಿ ನ ಹಿ ಕಶ್ಚಿದನುಗ್ರಹಃ ಅತಃ ಸ್ವಾತನ್ತ್ರ್ಯಶಬ್ದಾರ್ಥಾನನಪೇಕ್ಷತ್ವಲಕ್ಷಣಃ

ಅನುಗ್ರಹವು ಅನುಗ್ರಹಪಾತ್ರನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ಅವಲಂಬನೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು.

ಏತತ್ಪುನರನುಗ್ರಾಹ್ಯಂ ಪರತಂತ್ರಂ ತದಿಷ್ಯತೇ ಅನುಗ್ರಹಾದೃತೇ ತಸ್ಯ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತ್ಯೋರನನ್ವಯಾತ್

ಆದರೆ, ಅನುಗ್ರಹಪಾತ್ರನು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಭೋಗ ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷ ಯಾವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮೂರ್ತಾತ್ಮನೋ ಽಪ್ಯನುಗ್ರಾಹ್ಯಾ ಶಿವಾಜ್ಞಾನನಿವರ್ತನಾತ್ ಅಜ್ಞಾನಾಧಿಷ್ಠಿತಂ ಶಮ್ಭೋರ್ನ ಕಿಂಚಿದಿಹ ವಿದ್ಯತೇ

ರೂಪವಿರುವವರಿಗೂ ಶಿವನ ಆದೇಶದಿಂದ ಅನುಗ್ರಹ ವಾಪಸ್ಸಾಗಬಹುದು; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಂಭುವಿನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗದ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಯೇನೋಪಲಭ್ಯತೇ ಽಸ್ಮಾಭಿಸ್ಸಕಲೇನಾಪಿ ನಿಷ್ಕಲಃ ಸ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಶಿವಃ ಶೈವಮೂರ್ತಿರಿತ್ಯುಪಚರ್ಯತೇ

ನಾವು ರೂಪದ ಮೂಲಕ ರೂಪರಹಿತನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ರೂಪವೇ ಶಿವನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ 'ಶೈವ ರೂಪ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನ ಹ್ಯಸೌ ನಿಷ್ಕಲಃ ಸಾಕ್ಷಾಚ್ಛಿವಃ ಪರಮಕಾರಣಮ್ ಸಾಕಾರೇಣಾನುಭಾವೇನ ಕೇನಾಪ್ಯನುಪಲಕ್ಷಿತಃ

ರೂಪರಹಿತನಾದ ಶಿವನು, ಪರಮ ಕಾರಣಸ್ವರೂಪನು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ರೂಪದ ಮೂಲಕ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಮಾಣಗಮ್ಯತಾಮಾತ್ರಂ ತತ್ಸ್ವಭಾವೋಪಪಾದಕಮ್ ನ ತಾವತಾತ್ರೋಪೇಕ್ಷಾಧೀರುಪಲಕ್ಷಣಮಂತರಾ

ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಸಲು ಈ ರೀತಿಯ ಹೆಸರು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವೂ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯವರ್ತಿತ್ವವೂ ಇಲ್ಲ.

ಆತ್ಮೋಪಮೋಲ್ವಣಂ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮೂರ್ತಿರೇವ ಹಿ ಕಾಚನ ಶಿವಸ್ಯ ಮೂರ್ತಿರ್ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಪರಸ್ತಸ್ಯೋಪಲಕ್ಷಣಮ್

ನಿಜವಾಗಿ, ಸ್ವಂತನನ್ನು ಹೋಲುವ ರೂಪವನ್ನೇ 'ರೂಪ' ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ರೂಪಸ್ವರೂಪನಾದ ಶಿವನ ರೂಪವು ಅವನ ಪರಮತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಥಾ ಕಾಷ್ಠೇಷ್ವನಾರೂಢೋ ನ ವಹ್ನಿರುಪಲಭ್ಯತೇ ಏವಂ ಶಿವೋ ಽಪಿ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನ್ಯನಾರೂಢ ಇತಿ ಸ್ಥಿತಿಃ

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮರದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಹೊತ್ತಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯಥಾಗ್ನಿಮಾನಯೇತ್ಯುಕ್ತೇ ಜ್ವಲತ್ಕಾಷ್ಠಾದೃತೇ ಸ್ವಯಮ್ ನಾಗ್ನಿರಾನೀಯತೇ ತದ್ವತ್ಪೂಜ್ಯೋ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನಾ ಶಿವಃ

'ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊ' ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೊತ್ತಿರುವ ಮರವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತರುವ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಶಿವನನ್ನು ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಅತ ಏವ ಹಿ ಪೂಜಾದೌ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಪರಿಕಲ್ಪನಮ್ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನಿ ಕೃತಂ ಸಾಕ್ಷಾಚ್ಛಿವ ಏವ ಕೃತಂ ಯತಃ

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪೂಜೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರೂಪಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಲಿಂಗಾದಾವಪಿ ತತ್ಕೃತ್ಯಮರ್ಚಾಯಾಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ತತ್ತನ್ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಭಾವೇನ ಶಿವೋ ಽಸ್ಮಾಭಿರುಪಾಸ್ಯತೇ

ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಇತರ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಆ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಯಥಾನುಗೃಹ್ಯತೇ ಸೋ ಽಪಿ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಪಾರಮೇಷ್ಠಿನಾ ತಥಾ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನಿಷ್ಠೇನ ಶಿವೇನ ಪಶವೋ ವಯಮ್

ಹೆಗ್ಗಣನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ರೂಪಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಣಾಯೈವ ಶಿವೇನ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ ಸದಾಶಿವಾದಯಸ್ಸರ್ವೇ ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮನೋ ಽಪ್ಯಧಿಷ್ಠಿತಾಃ

ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ, ಸದಾಶಿವನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನಿಂದ ಸದಾ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಆತ್ಮನಾಮೇವ ಭೋಗಾಯ ಮೋಕ್ಷಾಯ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ತತ್ತ್ವಾತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪೇಷು ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮಸು ಶಿವಾನ್ವಯಃ

ಆತ್ಮಗಳ ಭೋಗ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ, ತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಅತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರೂಪಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಸಂಪರ್ಕವಿದೆ.

ಭೋಗಃ ಕರ್ಮವಿಪಾಕಾತ್ಮಾ ಸುಖದುಃಖಾತ್ಮಕೋ ಮತಃ ನ ಚ ಕರ್ಮ ಶಿವೋ ಽಸ್ತೀತಿ ತಸ್ಯ ಭೋಗಃ ಕಿಮಾತ್ಮಕಃ

ಭೋಗವೆಂದರೆ ಕರ್ಮದ ಫಲ, ಅದು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಶಿವನಿಗೆ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಭೋಗ ಇರಬಹುದು?

ಸರ್ವಂ ಶಿವೋ ಽನುಗೃಹ್ಣಾತಿ ನ ನಿಗೃಹ್ಣಾತಿ ಕಿಂಚನ ನಿಗೃಹ್ಣತಾಂ ತು ಯೇ ದೋಷಾಶ್ಶಿವೇ ತೇಷಾಮಸಂಭವಾತ್

ಶಿವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಏನನ್ನೂ ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ತಡೆಯುವವರಿಗೆ ದೋಷಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆ ದೋಷಗಳು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಇರಲಾರವು.

ಯೇ ಪುನರ್ನಿಗ್ರಹಾಃ ಕೇಚಿದ್ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಷು ನಿದರ್ಶಿತಾಃ ತೇ ಽಪಿ ಲೋಕಹಿತಾಯೈವ ಕೃತಾಃ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಮೂರ್ತಿನಾ

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲಾದ ತಡೆಯುಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಶ್ರೀಕಂಠನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಲೋಕ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಸ್ಯಾಧಿಪತ್ಯಂ ಹಿ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಸ್ಯ ನ ಸಂಶಯಃ ಶ್ರೀಕಣ್ಠಾಖ್ಯಾಂ ಶಿವೋ ಮೂರ್ತಿಂ ಕ್ರೀಡತೀಮಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಧಿಪತ್ಯವು ಶ್ರೀಕಂಠನಿಗೇ ಸೇರಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ಶ್ರೀಕಂಠ ಎಂಬ ಆ ಆಟದ ರೂಪವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ.

ಸದೋಷಾ ಏವ ದೇವಾದ್ಯಾ ನಿಗೃಹೀತಾ ಯಥೋದಿತಮ್ ತತಸ್ತೇಪಿ ವಿಪಾಪ್ಮಾನಃ ಪ್ರಜಾಶ್ಚಾಪಿ ಗತಜ್ವರಾಃ

ದೋಷವಿರುವ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳೂ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಿಗ್ರಹೋ ಽಪಿ ಸ್ವರೂಪೇಣ ವಿದುಷಾಂ ನ ಜುಗುಪ್ಸಿತಃ ಅತ ಏವ ಹಿ ದಣ್ಡ್ಯೇಷು ದಣ್ಡೋ ರಾಜ್ಞಾಂ ಪ್ರಶಸ್ಯತೇ

ತಡೆಯು ಸಹ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜರು ದಂಡನೀಯರಿಗೆ ದಂಡ ನೀಡುವುದನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಯತ್ಸಿದ್ಧಿರೀಶ್ವರತ್ವೇನ ಕಾರ್ಯವರ್ಗಸ್ಯ ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ ನ ಸ ಚೇದೀಶತಾಂ ಕುರ್ಯಾಜ್ಜಗತಃ ಕಥಮೀಶ್ವರಃ

ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಈಶ್ವರತ್ವ. ಅವನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಈಶ್ವರನಾಗಬಹುದು?

ಈಶೇಚ್ಛಾ ಚ ವಿಧಾತೃತ್ವಂ ವಿಧೇರಾಜ್ಞಾಪನಂ ಪರಮ್ ಆಜ್ಞಾವಶ್ಯಮಿದಂ ಕುರ್ಯಾನ್ನ ಕುರ್ಯಾದಿತಿ ಶಾಸನಮ್

ಈಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿ; ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಆದೇಶವೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಅವನ ಆದೇಶವೆಂದರೆ: 'ಇದು ಮಾಡಬೇಕು, ಅದು ಮಾಡಬಾರದು'—ಇದು ನಿಯಮ.

ತಚ್ಛಾಸನಾನುವರ್ತಿತ್ವಂ ಸಾಧುಭಾವಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್ ವಿಪರೀತಸಮಾಧೋಃ ಸ್ಯಾನ್ನ ಸರ್ವಂ ತತ್ತು ದೃಶ್ಯತೇ

ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದೇ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ಗುರುತು; ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಜ್ಜನಿಕೆಯಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದು.

ಸಾಧು ಸಂರಕ್ಷಣೀಯಂ ಚೇದ್ವಿನಿವರ್ತ್ಯಮಸಾಧು ಯತ್ ನಿವರ್ತತೇ ಚ ಸಾಮಾದೇರಂತೇ ದಣ್ಡೋ ಹಿ ಸಾಧನಮ್

ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕಾಯಬೇಕು; ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಾತಿನಿಂದ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಮಾರ್ಗ.

ಹಿತಾರ್ಥಲಕ್ಷಣಂ ಚೇದಂ ದಣ್ಡಾನ್ತಮನುಶಾಸನಮ್ ಅತೋ ಯದ್ವಿಪರೀತಂ ತದಹಿತಂ ಸಂಪ್ರಚಕ್ಷತೇ

ಶಿಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಶಿಸ್ತು ಸದಾ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು ಹಾನಿಕಾರಕವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಹಿತೇ ಸದಾ ನಿಷಣ್ಣಾನಾಮೀಶ್ವರಸ್ಯ ನಿದರ್ಶನಮ್ ಸ ಕಥಂ ದುಷ್ಯತೇ ಸದ್ಭಿರಸತಾಮೇವ ನಿಗ್ರಹಾತ್

ಯಾರು ಸದಾ ಹಿತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಈಶ್ವರನ ಉದಾಹರಣೆ. ಅವರು ಕೆಟ್ಟವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಡೆಯುವಾಗ, ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ದೋಷಾರೋಪ ಮಾಡಬಹುದು?

ಅಯುಕ್ತಕಾರಿಣೋ ಲೋಕೇ ಗರ್ಹಣೀಯಾವಿವೇಕಿತಾ ಯದುದ್ವೇಜಯತೇ ಲೋಕನ್ತದಯುಕ್ತಂ ಪ್ರಚಕ್ಷತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಗದರಬೇಕು; ಜನರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದದ್ದು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೋ ಽಪಿ ನಿಗ್ರಹೋ ಲೋಕೇ ನ ಚ ವಿದ್ವೇಷಪೂರ್ವಕಃ ನ ಹಿ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಪಿತಾ ಪುತ್ರಂ ಯೋ ನಿಗೃಹ್ಯಾತಿ ಶಿಕ್ಷಯೇತ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಡೆಗಳು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ತಂದೆ ಮಗನನ್ನು ತಡೆಯುವಾಗ ಅಥವಾ ಬೋಧಿಸುವಾಗ ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾಧ್ಯಸ್ಥೇನಾಪಿ ನಿಗ್ರಾಹ್ಯಾನ್ಯೋ ನಿಗೃಹ್ಣಾತಿ ಮಾರ್ಗತಃ ತಸ್ಯಾಪ್ಯವಶ್ಯಂ ಯತ್ಕಿಂಚಿನ್ನೈರ್ಘೃಣ್ಯಮನುವರ್ತತೇ

ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾದವನು ಕೂಡಾ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಇತರರನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು; ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣತೆ ತಪ್ಪದು.