ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಮೂರ್ತಾತ್ಮಾ ಸಕಲಃ ಕಶ್ಚಿತ್ಸ ಚಾನ್ಯೋ ನಿಷ್ಫಲಃ ಶಿವಃ ಶಿವೇನಾಧಿಷ್ಠಿತಶ್ಚೇತಿ ಸರ್ವತ್ರ ಲಘು ಕಥ್ಯತೇ

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದು ಜೀವಿಗೆ ದೇಹರೂಪವಿದೆ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು, ಮತ್ತೊಂದು ಶಿವನು, ಫಲವಿಲ್ಲದವನು, ಶಿವನಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ಮೈವ ತದಾ ಮೂರ್ತಿಃ ಶಿವಸ್ಯಾಸ್ಯ ಭವೇದಿತಿ ತಸ್ಯ ಮೂರ್ತೌ ಮೂರ್ತಿಮತೋಃ ಪಾರತಂತ್ರ್ಯಂ ಹಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಹವೇ ಶಿವನ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ದೇಹವುಳ್ಳವನಿಗೂ ರೂಪಕ್ಕೂ ಅವಲಂಬನೆ ಇರುವುದೆಂದು ಖಚಿತವಾಗಿದೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ನಿರಪೇಕ್ಷೇಣ ಮೂರ್ತಿಃ ಸ್ವೀಕ್ರಿಯತೇ ಕಥಮ್ ಮೂರ್ತಿಸ್ವೀಕರಣಂ ತಸ್ಮಾನ್ಮೂರ್ತೌ ಸಾಧ್ಯಫಲೇಪ್ಸಯಾ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ರೂಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ, ರೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದಲೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

ನ ಹಿ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಶರೀರತ್ವಂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾಯೋಪಪದ್ಯತೇ ಸ್ವೇಚ್ಛೈವ ತಾದೃಶೀ ಪುಂಸಾಂ ಯಸ್ಮಾತ್ಕರ್ಮಾನುಸಾರಿಣೀ

ತಾನೇ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕದ್ದು ಅಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಜನರ ಇಚ್ಛೆಯೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಕರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ವೀಕರ್ತುಂ ಸ್ವೇಚ್ಛಯಾ ದೇಹಂ ಹಾತುಂ ಚ ಪ್ರಭವನ್ತ್ಯುತ ಬ್ರಹ್ಮಾದಯಃ ಪಿಶಾಚಾಂತಾಃ ಕಿಂ ತೇ ಕರ್ಮಾತಿವರ್ತಿನಃ

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಪಿಶಾಚಿಗಳವರೆಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಕರ್ಮವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವವರೇ?

ಇಚ್ಛಯಾ ದೇಹನಿರ್ಮಾಣಮಿನ್ದ್ರಜಾಲೋಪಮಂ ವಿದುಃ ಅಣಿಮಾದಿಗುಣೈಶ್ವರ್ಯವಶೀಕಾರಾನತಿಕ್ರಮಾತ್

ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಮಾಯೆಯಂತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಣಿಮಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹಿಡಿತವಿದ್ದರೂ ಅದು ಮೀರದು.

ವಿಶ್ವರೂಪಂ ದಧದ್ವಿಷ್ಣುರ್ದಧೀಚೇನ ಮಹರ್ಷಿಣಾ ಯುಧ್ಯತಾ ಸಮುಪಾಲಬ್ಧಸ್ತದ್ರೂಪಂ ದಧತಾ ಸ್ವಯಮ್

ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿ ದಧೀಚಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಆ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದನು.

ಸರ್ವಸ್ಮಾದಧಿಕಸ್ಯಾಪಿ ಶಿವಸ್ಯ ಪರಮಾತ್ಮನಃ ಶರೀರವತ್ತಯಾನ್ಯಾತ್ಮಸಾಧರ್ಮ್ಯಂ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ನಃ

ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನಿಗೂ ದೇಹವುಳ್ಳವನಾಗಿರುವುದು ಇತರ ಜೀವಿಗಳಂತೆಯೇ ತೋರುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಾನುಗ್ರಾಹಕಂ ಪ್ರಾಹುಶ್ಶಿವಂ ಪರಮಕಾರಣಮ್ ಸ ನಿರ್ಗೃಹ್ಣಾತಿ ದೇವಾನಾಂ ಸರ್ವಾನುಗ್ರಾಹಕಃ ಕಥಮ್

ಶಿವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವ ಪರಮ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ?

ಚಿಚ್ಛೇದ ಬಹುಶೋ ದೇವೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪಞ್ಚಮಂ ಶಿರಃ ಶಿವನಿನ್ದಾಂ ಪ್ರಕುರ್ವಂತಂ ಪುತ್ರೇತಿ ಕುಮತೇರ್ಹಠಾತ್

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಠದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು 'ಮಗ' ಎಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದೇವರು ಅವನ ಐದನೇ ತಲೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ವಿಷ್ಣೋರಪಿ ನೃಸಿಂಹಸ್ಯ ರಭಸಾ ಶರಭಾಕೃತಿಃ ಬಿಭೇದ ಪದ್ಭ್ಯಾಮಾಕ್ರಮ್ಯ ಹೃದಯಂ ನಖರೈಃ ಖರೈಃ

ನರಸಿಂಹ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯವನ್ನು ಕ್ರೂರ ಶರಭ ರೂಪವು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ನಖಗಳಿಂದ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿದನು.

ದೇವಸ್ತ್ರೀಷು ಚ ದೇವೇಷು ದಕ್ಷಸ್ಯಾಧ್ವರಕಾರಣಾತ್ ವೀರೇಣ ವೀರಭದ್ರೇಣ ನ ಹಿ ಕಶ್ಚಿದದಣ್ಡಿತಃ

ದಕ್ಷಿಣ ಯಜ್ಞದ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವಿಯರಲ್ಲಿಯೂ ವೀರಭದ್ರನಿಂದ ಶಿಕ್ಷೆ ತಪ್ಪಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಪುರತ್ರಯಂ ಚ ಸಸ್ತ್ರೀಕಂ ಸದೈತ್ಯಂ ಸಹ ಬಾಲಕೈಃ ಕ್ಷಣೇನೈಕೇನ ದೇವೇನ ನೇತ್ರಾಗ್ನೇರಿಂಧನೀಕೃತಮ್

ಮೂರು ನಗರಗಳು, ಅವುಗಳ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ, ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲೇ ದೇವರ ಕಣ್ಣು ಅಗ್ನಿಗೆ ಇಂಧನವಾಗಿಹೋದವು.

ಪ್ರಜಾನಾಂ ರತಿಹೇತುಶ್ಚ ಕಾಮೋ ರತಿಪತಿಸ್ಸ್ವಯಮ್ ಕ್ರೋಶತಾಮೇವ ದೇವಾನಾಂ ಹುತೋ ನೇತ್ರಹುತಾಶನೇ

ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕಾಮನು, ಆನಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನೂ, ಸ್ವತಃ ರತಿಪತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದವನು ದೇವತೆಗಳು ಅಳುತ್ತಿರಲು ಶಿವನ ಕಣ್ಣು ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮವಾಯಿತು.

ಗಾವಶ್ಚ ಕಶ್ಚಿದ್ದುಗ್ಧೌಘಂ ಸ್ರವನ್ತ್ಯೋ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಖೇಚರಾಃ ಸರುಷಾ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ದೇವೇನ ತತ್ಕ್ಷಣೇ ಭಸ್ಮಸಾತ್ಕೃತಃ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಲು ಸುರಿದಿದ್ದ ಕೆಲವು ಹಸುಗಳನ್ನು ದೇವರು ಕೋಪದಿಂದ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವುಗಳು ಭಸ್ಮವಾದವು.

ಜಲಂಧರಾಸುರೋ ದೀರ್ಣಶ್ಚಕ್ರೀಕೃತ್ಯ ಜಲಂ ಪದಾ ಬದ್ಧ್ವಾನಂತೇನ ಯೋ ವಿಷ್ಣುಂ ಚಿಕ್ಷೇಪ ಶತಯೋಜನಮ್

ಜಲಂಧರಾಸುರನು ನೀರನ್ನು ಚಕ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಶತಯೋಜನ ದೂರ ಎಸೆದು, ತಾನೂ ಚೂರಾಗಿ ಹೋದನು.

ತಮೇವ ಜಲಸಂಧಾಯೀ ಶೂಲೇನೈವ ಜಘಾನ ಸಃ ತಚ್ಚಕ್ರಂ ತಪಸಾ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಲಬ್ಧವೀರ್ಯೋ ಹರಿಸ್ಸದಾ

ಅವನನ್ನೇ ನೀರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಕೊಂದನು; ವಿಷ್ಣುವು ಸದಾ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು.

ಜಿಘಾಂಸತಾಂ ಸುರಾರೀಣಾಂ ಕುಲಂ ನಿರ್ಘೃಣಚೇತಸಾಮ್ ತ್ರಿಶೂಲೇನಾನ್ಧಕಸ್ಯೋರಃ ಶಿಖಿನೈವೋಪತಾಪಿತಮ್

ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳಾದ, ದಯೆ ಇಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಆ ಕುಲವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೊರಟಾಗ, ಅಂಧಕನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ, ನವಿಲಿನ ರಾಜನಂತೆ ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದರು.

ಕಣ್ಠಾತ್ಕಾಲಾಂಗನಾಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ದಾರಕೋ ಽಪಿ ನಿಪಾತಿತಃ ಕೌಶಿಕೀಂ ಜನಯಿತ್ವಾ ತು ಗೌರ್ಯಾಸ್ತ್ವಕ್ಕೋಶಗೋಚರಾಮ್

ಕಂಠದಿಂದ ಕಾಲಾ ಎಂಬ ಮರಣದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಆ ಬಾಲಕನೂ ಕೂಡ ಬಿದ್ದನು; ನಂತರ ಗೌರಿಯ ಚರ್ಮದೊಳಗಿನ ಕವಚದಿಂದ ಕೌಶಿಕಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದರು.

ಶುಂಭಸ್ಸಹ ನಿಶುಂಭೇನ ಪ್ರಾಪಿತೋ ಮರಣಂ ರಣೇ ಶ್ರುತಂ ಚ ಮಹದಾಖ್ಯಾನಂ ಸ್ಕಾನ್ದೇ ಸ್ಕನ್ದಸಮಾಶ್ರಯಮ್

ಶುಂಭನು ಮತ್ತು ನಿಶುಂಭನೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾವಿಗೆ ತಲುಪಿದರು; ಮಹಾ ಕಥೆಯೂ, ಸ್ಕಂದನ ಆಶ್ರಯವಾದದು, ಸ್ಕಂದಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗಿದೆ.

ವಧಾರ್ಥೇ ತಾರಕಾಖ್ಯಸ್ಯ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಸ್ಯೇನ್ದ್ರವಿದ್ವಿಷಃ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಭ್ಯರ್ಥಿತೋ ದೇವೋ ಮನ್ದರಾನ್ತಃಪುರಂ ಗತಃ

ತಾರಕ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದೈತ್ಯರಾಜನು, ಇಂದ್ರನ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದೇವರು ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

ವಿಹೃತ್ಯ ಸುಚಿರಂ ದೇವ್ಯಾ ವಿಹಾರಾ ಽತಿಪ್ರಸಙ್ಗತಃ ರಸಾಂ ರಸಾತಲಂ ನೀತಾಮಿವ ಕೃತ್ವಾಭಿಧಾಂ ತತಃ

ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಆನಂದಿಸಿ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಅವಳಿಗೆ ರಸಾ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು, ಅವಳು ರಸಾತಳಕ್ಕೆ ಹೋದಂತೆ.

ದೇವೀಂ ಚ ವಂಚಯಂಸ್ತಸ್ಯಾಂ ಸ್ವವೀರ್ಯಮತಿದುರ್ವಹಮ್ ಅವಿಸೃಜ್ಯ ವಿಸೃಜ್ಯಾಗ್ನೌ ಹವಿಃ ಪೂತಮಿವಾಮೃತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡುವ clarified ghee ಹೋಲುವಂತೆ, ಅದನ್ನು ಅಮೃತದಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಿದರು.

ಗಂಗಾದಿಷ್ವಪಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ಯ ವಹ್ನಿದ್ವಾರಾ ತದಂಶತಃ ತತ್ಸಮಾಹೃತ್ಯ ಶನಕೈಸ್ತೋಕಂಸ್ತೋಕಮಿತಸ್ತತಃ

ಅದನ್ನು ಗಂಗೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯ ಮೂಲಕ ಭಾಗಶಃ ಇಡಲಾಯಿತು; ನಂತರ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಯಿತು.

ಸ್ವಾಹಯಾ ಕೃತ್ತಿಕಾರೂಪಾತ್ಸ್ವಭರ್ತ್ರಾ ರಮಮಾಣಯಾ ಸುವರ್ಣೀಭೂತಯಾ ನ್ಯಸ್ತಂ ಮೇರೌ ಶರವಣೇ ಕ್ವಚಿತ್

ಸ್ವಾಹಾ, ಕೃತ್ತಿಕಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಮೆರು ಪರ್ವತದ ಶರವನದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದರು.

ಸಂದೀಪಯಿತ್ವಾ ಕಾಲೇನ ತಸ್ಯ ಭಾಸಾ ದಿಶೋ ದಶ ರಞ್ಜಯಿತ್ವಾ ಗಿರೀನ್ಸರ್ವಾನ್ಕಾಂಚನೀಕೃತ್ಯ ಮೇರುಣಾ

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಮೆರುನ ಕಾಂಚನದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಬಣ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು.

ತತಶ್ಚಿರೇಣ ಕಾಲೇನ ಸಂಜಾತೇ ತತ್ರ ತೇಜಸಿ ಕುಮಾರೇ ಸುಕುಮಾರಾಂಗೇ ಕುಮಾರಾಣಾಂ ನಿದರ್ಶನೇ

ಆಮೇಲೆ, ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಬಾಲಕನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಬಾಲಕರಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶವಾದಂತೆ.

ತಚ್ಛೈಶವಂ ಸ್ವರೂಪಂ ಚ ತಸ್ಯ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮನೋಹರಮ್ ಸಹ ದೇವಸುರೈರ್ಲೋಕೈರ್ವಿಸ್ಮಿತೇ ಚ ವಿಮೋಹಿತೇ

ಅವನ ಆಕರ್ಷಕ ಬಾಲ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾಗಿ ನೋಡಿದರು.

ದೇವೋ ಽಪಿ ಸ್ವಯಮಾಯಾತಃ ಪುತ್ರದರ್ಶನಲಾಲಸಃ ಸಹ ದೇವ್ಯಾಂಕಮಾರೋಪ್ಯ ತತೋ ಽಸ್ಯ ಸ್ಮೇರಮಾನನಮ್

ದೇವರು ಸ್ವತಃ, ಮಗನನ್ನು ನೋಡಲು ಆಸೆಯಿಂದ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದು, ಅವನನ್ನು ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದರು; ಆಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಪ್ರಕಾಶ ಉಂಟಾಯಿತು.