ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ತತಃ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೀಕೃತ್ಯ ಪತಿಮಮ್ಬಾ ಪತಿವ್ರತಾ ನಿಯಮ್ಯ ಚ ವಿಯೋಗಾರ್ತಿಂ ಜಗಾಮ ಹಿಮವದ್ಗಿರಿಮ್

ಆಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ, ಪತಿಯೊಬ್ಬಳಾಗಿ, ವಿಯೋಗದ ದುಃಖವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ಅಂಬೆ ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

ತಪಃಕೃತವತೀ ಪೂರ್ವಂ ದೇಶೇ ಯಸ್ಮಿನ್ಸಖೀಜನೈಃ ತಮೇವ ದೇಶಮವೃನೋತ್ತಪಸೇ ಪ್ರಣಯಾತ್ಪುನಃ

ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.

ತತಃ ಸ್ವಪಿತರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಾತರಂ ಚ ತಯೋರ್ಗೃಹೇ ಪ್ರಣಮ್ಯ ವೃತ್ತಂ ವಿಜ್ಞಾಪ್ಯ ತಾಭ್ಯಾಂ ಚಾನುಮತಾ ಸತೀ

ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯನ್ನು ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನಡೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಅವರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಳು.

ಪುನಸ್ತಪೋವನಂ ಗತ್ವಾ ಭೂಷಣಾನಿ ವಿಸೃಜ್ಯ ಚ ಸ್ನಾತ್ವಾ ತಪಸ್ವಿನೋ ವೇಷಂ ಕೃತ್ವಾ ಪರಮಪಾವನಮ್

ಮತ್ತೆ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತಪಸ್ವಿನಿಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರಳಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮುಂದಾದಳು.

ಸಂಕಲ್ಪ್ಯ ಚ ಮಹಾತೀವ್ರಂ ತಪಃ ಪರಮದುಶ್ಚರಮ್ ಸದಾ ಮನಸಿ ಸನ್ಧಾಯ ಭರ್ತುಶ್ಚರಣಪಂಕಜಮ್

ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ, ಮಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು.

ತಮೇವ ಕ್ಷಣಿಕೇ ಲಿಂಗೇ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಬಾಹ್ಯವಿಧಾನತಃ ತ್ರಿಸನ್ಧ್ಯಮಭ್ಯರ್ಚಯನ್ತೀ ವನ್ಯೈಃ ಪುಷ್ಪೈಃ ಫಲಾದಿಭಿಃ

ಆ ಕ್ಷಣಿಕ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹೊರಗಿನ ವಿಧಾನದಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ದಿನದ ಮೂರು ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಹೂವುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಸ ಏವ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮೂರ್ತಿಮಾಸ್ಥಾಯ ತಪಸಃ ಫಲಮ್ ಪ್ರದಾಸ್ಯತಿ ಮಮೇತ್ಯೇವಂ ನಿತ್ಯಂ ಕೃತ್ವಾ ಽಕರೋತ್ತಪಃ

ಅವನೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನನಗೆ ಈ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತಥಾ ತಪಶ್ಚರನ್ತೀಂ ತಾಂ ಕಾಲೇ ಬಹುತಿಥೇ ಗತೇ ದೃಷ್ಟಃ ಕಶ್ಚಿನ್ಮಹಾವ್ಯಾಘ್ರೋ ದುಷ್ಟಭಾವಾದುಪಾಗಮತ್

ಹೀಗೆ ಅವಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ, ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬಂದುಕೊಂಡಿತು.

ತಥೈವೋಪಗತಸ್ಯಾಪಿ ತಸ್ಯಾತೀವದುರಾತ್ಮನಃ ಗಾತ್ರಂ ಚಿತ್ರಾರ್ಪಿತಮಿವ ಸ್ತಬ್ಧಂ ತಸ್ಯಾಸ್ಸಕಾಶತಃ

ಆ ದುಷ್ಟ ಹುಲಿ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ, ಅದರ ದೇಹವು ಚಿತ್ರವನ್ನಿಟ್ಟಂತೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ನಿಂತಿತು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಪಿ ತಥಾ ವ್ಯಾಘ್ರಂ ದುಷ್ಟಭಾವಾದುಪಾಗತಮ್ ನ ಪೃಥಗ್ಜನವದ್ದೇವೀ ಸ್ವಭಾವೇನ ವಿವಿಚ್ಯತೇ

ಆ ದುಷ್ಟ ಹುಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ದೇವಿ ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ, ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಜೀವಿಯಂತೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸ ತು ವಿಷ್ಟಬ್ಧಸರ್ವಾಂಗೋ ಬುಭುಕ್ಷಾಪರಿಪೀಡಿತಃ ಮಮಾಮಿಷಂ ತತೋ ನಾನ್ಯದಿತಿ ಮತ್ವಾ ನಿರನ್ತರಮ್

ಆದರೆ ಆ ಹುಲಿ, ತನ್ನ ದೇಹ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, 'ನನಗೆ ಅವಳ ಮಾಂಸವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು.

ನಿರೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಃ ಸತತಂ ದೇವೀಮೇವ ತದಾ ಽನಿಶಮ್ ಅತಿಷ್ಠದಗ್ರತಸ್ತಸ್ಯಾ ಉಪಾಸನಮಿವಾಚರತ್

ಅವನು ಸದಾ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಅವಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ದೇವ್ಯಾಶ್ಚ ಹೃದಯೇ ನಿತ್ಯಂ ಮಮೈವಾಯಮುಪಾಸಕಃ ತ್ರಾತಾ ಚ ದುಷ್ಟಸತ್ತ್ವೇಭ್ಯ ಇತಿ ಪ್ರವವೃತೇ ಕೃಪಾ

ದೇವಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, 'ಇವನು ಸದಾ ನನ್ನ ಭಕ್ತ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ದುಷ್ಟ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂಬ ದಯೆ ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಸ್ಯಾ ಏವ ಕೃಪಾ ಯೋಗಾತ್ಸದ್ಯೋನಷ್ಟಮಲತ್ರಯಃ ಬಭೂವ ಸಹಸಾ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ದೇವೀಂ ಚ ಬುಬುಧೇ ತದಾ

ಅವಳ ದಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಆ ಹುಲಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮೂರು ವಿಧದ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ದೂರವಾದವು, ಆಗ ಅವನು ದೇವಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ನ್ಯವರ್ತತ ಬುಭುಕ್ಷಾ ಚ ತಸ್ಯಾಂಗಸ್ತಮ್ಭನಂ ತಥಾ ದೌರಾತ್ಮ್ಯಂ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧಂ ಚ ತೃಪ್ತಿಶ್ಚ ಸಮಜಾಯತ

ಅವನ ಹಸಿವು ಹೋಗಿಹೋಯಿತು, ದೇಹದ ಸ್ಥಬ್ಧತೆ ಮಾಯವಾಯಿತು, ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲಿರುವ ದುಷ್ಟತನವೂ ಕಳೆದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತದಾ ಪರಮಭಾವೇನ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕಾರ್ತಾರ್ಥ್ಯಮಾತ್ಮನಃ ಸದ್ಯೋಪಾಸಕ ಏವೈಷ ಸಿಷೇವೇ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್

ಆಗ, ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ತಕ್ಷಣ ಭಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ದುಷ್ಟಾನಾಮಪಿ ಸತ್ತ್ವಾನಾಂ ತಥಾನ್ಯೇಷಾನ್ದುರಾತ್ಮನಾಮ್ ಸ ಏವ ದ್ರಾವಕೋ ಭೂತ್ವಾ ವಿಚಚಾರ ತಪೋವನೇ

ಅವನು ಈಗ ದುಷ್ಟ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವವನಾಗಿ, ತಪೋವನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಪಶ್ಚ ವವೃಧೇ ದೇವ್ಯಾಸ್ತೀವ್ರಂ ತೀವ್ರತರಾತ್ಮಕಮ್ ದೇವಾಶ್ಚ ದೈತ್ಯನಿರ್ಬನ್ಧಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಶರಣಂ ಗತಾಃ

ದೇವಿಯ ತಪಸ್ಸು ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೈತ್ಯರ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು.

ಚಕ್ರುರ್ನಿವೇದನಂ ದೇವಾಃ ಸ್ವದುಃಖಸ್ಯಾರಿಪೀಡನಾತ್ ಯಥಾ ಚ ದದತುಃ ಶುಮ್ಭನಿಶುಮ್ಭೌ ವರಸಮ್ಮದಾತ್

ಶತ್ರುಗಳ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಸಂಕಟಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಶುಂಬ ಮತ್ತು ನಿಶುಂಬರಿಗೆ ಅವರು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಸೋ ಽಪಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಿಧಿರ್ದುಃಖಂ ಸುರಾಣಾಂ ಕೃಪಯಾನ್ವಿತಃ ಆಸೀದ್ದೈತ್ಯವಧಾಯೈವ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ಹೇತ್ವಾಶ್ರಯಾಂ ಕಥಾಮ್

ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ದೈತ್ಯರ ನಾಶವೇ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಸಾಮರಃ ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಯಯೌ ದೇವ್ಯಾಸ್ತಪೋವನಮ್ ಸಂಸ್ಮರನ್ಮನಸಾ ದೇವದುಃಖಮೋಕ್ಷಂ ಸ್ವಯತ್ನತಃ

ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವಿಯ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ತಾನೇ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡನು.

ದದರ್ಶ ಚ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಶ್ರೇಷ್ಠೇ ತಪಸಿ ನಿಷ್ಠಿತಾಮ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಮಿವ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಭವಾನೀಂ ಪರಮೇಶ್ವರೀಮ್

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಮುಖ್ಯನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಭವಾನಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಂತೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರವೆಂದು ಕಂಡನು.

ನನಾಮ ಚಾಸ್ಯ ಜಗತೋ ಮಾತರಂ ಸ್ವಸ್ಯ ವೈ ಹರೇಃ ರುದ್ರಸ್ಯ ಚ ಪಿತುರ್ಭಾರ್ಯಾಮಾರ್ಯಾಮದ್ರೀಶ್ವರಾತ್ಮಜಾಮ್

ಅವನು ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿಯಾದ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಅವಳು ತನ್ನ ಸಹೋದರ ಹರಿಯ ಮತ್ತು ರುದ್ರನ ಪತ್ನಿ, ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯ ಮಗಳು ಎಂಬ ಗೌರವದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮಾಗತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇವೀ ದೇವಗಣೈಃ ಸಹ ಅರ್ಘ್ಯಂ ತದರ್ಹಂ ದತ್ತ್ವಾ ಽಸ್ಮೈ ಸ್ವಾಗತಾದ್ಯೈರುಪಾಚರತ್

ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು.

ತಾಂ ಚ ಪ್ರತ್ಯುಪಚಾರೋಕ್ತಿಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯಾಭಿನಂದ್ಯ ಚ ಪಪ್ರಚ್ಛ ತಪಸೋ ಹೇತುಮಜಾನನ್ನಿವ ಪದ್ಮಜಃ

ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅವಳ ತಪಸ್ಸಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಯದವನಂತೆ ಕೇಳಿದನು.

ತೀವ್ರೇಣ ತಪಸಾನೇನ ದೇವ್ಯಾ ಕಿಮಿಹ ಸಾಧ್ಯತೇ ತಪಃಫಲಾನಾಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ತ್ವದಧೀನಾ ಹಿ ಸಿದ್ಧಯಃ

ದೇವಿ, ನೀನು ಇಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದು ಯಾವ ಫಲಕ್ಕಾಗಿ? ಯಾಕಂದರೆ ಎಲ್ಲ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲಗಳು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ.

ಯಶ್ಚೈವ ಜಗತಾಂ ಭರ್ತಾ ತಮೇವ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ಭರ್ತಾರಮಾತ್ಮನಾ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತಞ್ಚ ತಪಸಃ ಫಲಮ್

ಯಾರು ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಾಗಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಪಡೆದಂತೆಯೇ.

ಅಥವಾ ಸರ್ವಮೇವೈತತ್ಕ್ರೀಡಾವಿಲಸಿತಂ ತವ ಇದನ್ತು ಚಿತ್ರಂ ದೇವಸ್ಯ ವಿರಹಂ ಸಹಸೇ ಕಥಮ್

ಅಥವಾ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀನು ಕೇವಲ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ದೇವಿ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಬೇರ್ಪನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸುತ್ತೀಯೆಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ.

ಸರ್ಗಾದೌ ಭವತೋ ದೇವಾದುತ್ಪತ್ತಿಃ ಶ್ರೂಯತೇ ಯದಾ ತದಾ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಪ್ರಥಮಸ್ತ್ವಂ ಮೇ ಪ್ರಥಮಜಃ ಸುತಃ

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನೀನು ಭಗವಂತನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಮಗನಾಗಿದ್ದೆ.