ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಜಲಂಧರವಿರಿಂಚೇನ್ದ್ರಕಪಾಲಶಕಲೋಜ್ಜ್ವಲಃ ಗಙ್ಗಾತುಂಗತರಂಗಾರ್ಧಪಿಂಗಲಾನನಮೂರ್ಧಜಃ

ಅವನ ದೇಹ ಜಲಂಧರ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರ ಕಪಾಲದ ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ಜಟೆಗಳು ಗಂಗೆಯ ಎತ್ತರದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅರ್ಧಭಾಗ ತೇವಗೊಂಡು ಪಿಂಗಾಣಿ ಬಣ್ಣದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಭಗ್ನದಂಷ್ಟ್ರಾಂಕುರಾಕ್ರಾನ್ತಪ್ರಾನ್ತಕಾನ್ತಧರಾಧರಃ ಸವ್ಯಶ್ರವಣಪಾರ್ಶ್ವಾಂತಮಂಡಲೀಕೃತಕುಣ್ಡಲಃ

ಅವನ ದೇಹ ಮುರಿದ ದಂತಗಳ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ಎಡ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಗುಂಡಲು ಒಂದು ವಲಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತು.

ಮಹಾವೃಷಭನಿರ್ಯಾಣೋ ಮಹಾಜಲದನಿಃಸ್ವನಃ ಮಹಾನಲಸಮಪ್ರಖ್ಯೋ ಮಹಾಬಲಪರಾಕ್ರಮಃ

ಅವನು ಮಹಾ ಎಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಅವನ ಧ್ವನಿ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡದಂತೆ ಗುಂಜುತ್ತಿದ್ದಿತು, ಅವನು ಮಹಾ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಏವಂ ಘೋರಮಹಾರೂಪೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೀಂ ಮಹೇಶ್ವರಃ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ದತ್ತ್ವಾ ಸರ್ಗೇ ಸಹಕರೋತಿ ಚ

ಈ ರೀತಿ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಮಾಡಿದನು.

ತಸ್ಮಾದ್ರುದ್ರಪ್ರಸಾದೇನ ಪ್ರತಿಕಲ್ಪಂ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ ಪ್ರವಾಹರೂಪತೋ ನಿತ್ಯಾ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಆದುದರಿಂದ, ರುದ್ರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಮೂಲಕ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಕದಾಚಿತ್ಪ್ರಾರ್ಥಿತಃ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಸ್ವಾತ್ಮನಾ ಸದೃಶಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಸಸರ್ಜ ಮನಸಾ ವಿಭುಃ

ಒಂದು ಬಾರಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನೀಲಿ-ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದವನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಕಪರ್ದಿನೋ ನಿರಾತಂಕಾನ್ನೀಲಗ್ರೀವಾಂಸ್ತ್ರಿಲೋಚನಾನ್ ಜರಾಮರಣನಿರ್ಮುಕ್ತಾನ್ ದೀಪ್ತಶೂಲವರಾಯುಧಾನ್

ಅವನು ಜಟಾಧಾರಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದ, ನೀಲಕಂಠ, ಮೂವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಮರಣದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ, ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಶೂಲ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತೈಸ್ತು ಸಂಚ್ಛಾದಿತಂ ಸರ್ವಂ ಚತುರ್ದಶವಿಧಂ ಜಗತ್ ತಾನ್ದೃಷ್ಟಾ ವಿವಿಧಾನ್ರುದ್ರಾನ್ ರುದ್ರಮಾಹ ಪಿತಾಮಹಃ

ಅವರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪ್ರಪಂಚವೂ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು; ಆ ವಿಭಿನ್ನ ರುದ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿತಾಮಹನು ರುದ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ನಮಸ್ತೇ ದೇವದೇವೇಶ ಮಾಸ್ರಾಕ್ಷೀರೀದೃಶೀಃ ಪ್ರಜಾಃ ಅನ್ಯಾಃ ಸೃಜ ತ್ವಂ ಭದ್ರಂ ತೇ ಪ್ರಜಾ ಮೃತ್ಯುಸಮನ್ವಿತಾಃ

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ! ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳವನೇ, ನೀನು ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು; ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಈ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮರಣವಿದೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರಹಸನ್ಪ್ರಾಹ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ತಾದೃಶಸ್ಸರ್ಗಸ್ಸೃಜ ತ್ವಮಶುಭಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಗುತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನನಗೆ ಅಂತಹ ಸೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲ; ನೀನೇ ಅಶುಭ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು.'

ಯೇ ತ್ವಿಮೇ ಮನಸಾ ಸೃಷ್ಟಾ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಮಹಾಬಲಾಃ ಚರಿಷ್ಯಂತಿ ಮಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಸರ್ವ ಏವ ಹಿ ಯಾಜ್ಞಿಕಾಃ

ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಮಹಾತ್ಮರು, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಜ್ಞಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಾಣಂ ವಿಶ್ವಭೂತೇಶ್ವರೋ ಹರಃ ಸಹ ರುದ್ರೈಃ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗಾನ್ನಿವೃತ್ತಾತ್ಮಾ ವ್ಯತಿಷ್ಠತ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಹರನು ರುದ್ರರೊಡನೆ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತನು.

ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ದೇವೋ ಽಸೌ ನ ಪ್ರಸೂತೇ ಪ್ರಜಾಃ ಶುಭಾಃ ಊರ್ಧ್ವರೇತಾಃ ಸ್ಥಿತಃ ಸ್ಥಾಣುರ್ಯಾವದಾಭೂತಸಂಪ್ಲವಮ್

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ದೇವತೆ ಶುಭ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಇನ್ನೆಂದೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದನು, ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ.

ಯದಾ ಪುನಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ನ ವ್ಯವರ್ಧನ್ತ ವೇಧಸಃ ತದಾ ಮೈಥುನಜಾಂ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕರ್ತುಮಮನ್ಯತ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜೀವಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ನ ನಿರ್ಗತಂ ಪುರಾ ಯಸ್ಮಾನ್ನಾರೀಣಾಂ ಕುಲಮೀಶ್ವರಾತ್ ತೇನ ಮೈಥುನಜಾಂ ಸೃಷ್ಟಿಂ ನ ಶಶಾಕ ಪಿತಾಮಹಃ

ಹಿಂದೆ, ಈಶ್ವರನಿಂದ ಹೆಂಗಸಿನ ವಂಶವು ಹೊರಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತಾಮಹನು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತಸ್ಸ ವಿದಧೇ ಬುದ್ಧಿಮರ್ಥನಿಶ್ಚಯಗಾಮಿನೀಮ್ ಪ್ರಜಾನಮೇವ ವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಪ್ರಷ್ಟವ್ಯಃ ಪರಮೇಶ್ವರ

ಆಗ ಅವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು.

ಪ್ರಸಾದೇನ ವಿನಾ ತಸ್ಯ ನ ವರ್ಧೇರನ್ನಿಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ

ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಜೀವಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ತದಾದ್ಯಾ ಪರಮಾ ಶಕ್ತಿರನಂತಾ ಲೋಕಭಾವಿನೀ ಆದ್ಯಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಾ ಶುದ್ಧಾ ಭಾವಗಮ್ಯಾ ಮನೋಹರಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾಗಿರುವ ಆ ಪರಮ ಶಕ್ತಿ, ಅನಂತವಾದಳು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಳೂ, ಶುದ್ಧಳೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸಬಹುದಾದಳು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಳೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.

ನಿರ್ಗುಣಾ ನಿಷ್ಪ್ರಪಞ್ಚಾ ಚ ನಿಷ್ಕಲಾ ನಿರುಪಪ್ಲವಾ ನಿರಂತರತರಾ ನಿತ್ಯಾ ನಿತ್ಯಮೀಶ್ವರಪಾರ್ಶ್ವಗಾ

ಅವಳು ಗುಣರಹಿತಳು, ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಿಗೂ ಅತೀತಳು, ಭಾಗವಿಲ್ಲದಳು, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದಳು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯಾಪಕಳೂ, ಸದಾಕಾಲ ಇರುವಳೂ, ಸದಾ ಈಶ್ವರನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವಳೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.

ತಯಾ ಪರಮಯಾ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಭಗವಂತಂ ತ್ರಿಯಮ್ಬಕಮ್ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಹೃದಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತತಾಪ ಪರಮಂ ತಪಃ

ಆ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಯಂಬಕನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

ತೀವ್ರೇಣ ತಪಸಾ ತಸ್ಯ ಯುಕ್ತಸ್ಯ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಅಚಿರೇಣೈವ ಕಾಲೇನ ಪಿತಾ ಸಂಪ್ರತುತೋಷ ಹ

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ, ಪರಮೇಶ್ಠಿಯು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ತಂದೆ ಅಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ತತಃ ಕೇನಚಿದಂಶೇನ ಮೂರ್ತಿಮಾವಿಶ್ಯ ಕಾಮಪಿ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರೋ ಭೂತ್ವಾ ಯಯೌ ದೇವಸ್ಸ್ವಯಂ ಹರಃ

ಆಮೇಲೆ, ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸ್ವತಃ ಹರನು ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಮಂ ದೇವಂ ತಮಸಃ ಪರಮವ್ಯಯಮ್ ಅದ್ವಿತೀಯಮನಿರ್ದೇಶ್ಯಮದೃಶ್ಯಮಕೃತಾತ್ಮಭಿಃ

ಅ ಆ ಪರಮ ದೇವರನ್ನು, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತೀತನಾದವನನ್ನು, ನಾಶವಿಲ್ಲದವನನ್ನು, ಎರಡನೆಯವನಿಲ್ಲದವನನ್ನು, ವರ್ಣನೆಗೆ ಅಸಾಧ್ಯನನ್ನು, ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗದವರಿಗೆ ಕಾಣದವನನ್ನು ನೋಡಿ—

ಸರ್ವಲೋಕವಿಧಾತಾರಂ ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರೇಶ್ವರಮ್ ಸರ್ವಲೋಕವಿಧಾಯಿನ್ಯಾ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಮ್

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ದೇವತೆಗಳ ದೇವನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿರುವವನನ್ನು—

ಅಪ್ರತರ್ಕ್ಯಮನಾಭಾಸಮಮೇಯಮಜರಂ ಧ್ರುವಮ್ ಅಚಲಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಶಾಂತಮನಂತಮಹಿಮಾಸ್ಪದಮ್

ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಊಹಿಸಲಾರರು, ಅವನಿಗೆ ರೂಪವಿಲ್ಲ, ಅವನನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗದು, ಅವನು ವಯಸ್ಸಿಲ್ಲದವನು, ಶಾಶ್ವತನು, ಅಚಲನು, ಗುಣರಹಿತನು, ಶಾಂತನು, ಅನಂತ ಮಹಿಮೆಯ ನೆಲೆ—

ಸರ್ವಗಂ ಸರ್ವದಂ ಸರ್ವಸದಸದ್ವ್ಯಕ್ತಿವರ್ಜಿತಮ್ ಸರ್ವೋಪಮಾನನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ಶರಣ್ಯಂ ಶಾಶ್ವತಂ ಶಿವಮ್

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡುವವನು, ಎಲ್ಲ ಸತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಸತ್ತಿಲ್ಲದ ರೂಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು, ಎಲ್ಲ ಹೋಲಿಕೆಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಶಾಶ್ವತನು, ಶುಭಕರನು—

ಪ್ರಣಮ್ಯ ದಂಡವದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಮುತ್ಥಾಯ ಕೃತಾಂಜಲಿಃ ಶ್ರದ್ಧಾವಿನಯಸಂಪನ್ನೈಃ ಶ್ರಾವ್ಯೈಃ ಸಂಸ್ಕರಸಂಯುತೈಃ

ಬ್ರಹ್ಮನು ದಂಡವತ್ತಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಎದ್ದು, ಭಕ್ತಿಯೂ ವಿನಯವೂ ತುಂಬಿದ, ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪದಗಳಿಂದ—

ಯಥಾರ್ಥಯುಕ್ತಸರ್ವಾರ್ಥೈರ್ವೇದಾರ್ಥಪರಿಬೃಂಹಿತೈಃ ತುಷ್ಟಾವ ದೇವಂ ದೇವೀಂ ಚ ಸೂಕ್ತೈಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾರ್ಥಗೋಚರೈಃ

ಯಥಾರ್ಥವಾದ ಅರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ, ವೇದಗಳ ಸಾರದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಲುಪುವ ಸುಕ್ತಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನೂ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಜಯ ದೇವ ಮಹಾದೇವ ಜಯೇಶ್ವರ ಮಹೇಶ್ವರ ಜಯ ಸರ್ವಗುಣ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಯ ಸರ್ವಸುರಾಧಿಪ

ಜಯ ದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ! ಜಯ ಈಶ್ವರಾ, ಮಹೇಶ್ವರಾ! ಜಯ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಜಯ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ!