ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಅಥ ತುಷ್ಟುವತುರ್ದೇವಂ ಪ್ರೀತೌ ಭೀತೌ ಚ ಕೌತುಕಾತ್ ಪ್ರಣೇಮತುಶ್ಚ ಬಹುಶೋ ಬಹುಮಾನೇನ ದೂರತಃ

ಆಗ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವರು ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ದೂರದಿಂದಲೇ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ಭವೋಪಿ ಭಗವಾನೇತಾವನುಗೃಹ್ಯ ಪಿನಾಕಧೃಕ್ ಸಾದರಂ ಪಶ್ಯತೋರೇವ ತಯೋರಂತರಧೀಯತ

ಪಿನಾಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಭವನು, ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನೋಡಿದನು; ಅವರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರಧಾನವಾಯಿತು.

ಪ್ರತಿಕಲ್ಪಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ರುದ್ರಾವಿರ್ಭಾವಕಾರಣಮ್ ಯತೋ ವಿಚ್ಛಿನ್ನಸಂತಾನಾ ಬ್ರಹ್ಮಸೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ರುದ್ರನ ಅವತಾರದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿ ತಡೆಯಾದಾಗ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.

ಕಲ್ಪೇಕಲ್ಪೇ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಸಂಭವಃ ಅವೃದ್ಧಿಹೇತೋರ್ಭೂತಾನಾಂ ಮುಮೋಹ ಭೃಶದುಃಖಿತಃ

ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಜೀವಿಗಳು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗದ ಕಾರಣದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಪಟ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದನು.

ತಸ್ಯ ದುಃಖಪ್ರಶಾಂತ್ಯರ್ಥಂ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಚ ವಿವೃದ್ಧಯೇ ತತ್ತತ್ಕಲ್ಪೇಷು ಕಾಲಾತ್ಮಾ ರುದ್ರೋ ರುದ್ರಗಣಾಧಿಪಃ

ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಯ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ರುದ್ರನು, ರುದ್ರಗಣಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಿರ್ದಿಷ್ಟಃ ಪಮಮೇಶೇನ ಮಹೇಶೋ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಪುತ್ರೋ ಭೂತ್ವಾನುಗೃಹ್ಣಾತಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋನುಜಃ

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಆದೇಶದಿಂದ, ನೀಲಲೋಹಿತವರ್ಣದ ಮಹೇಶನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕವನಾದರೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಏವ ಭಗವಾನೀಶಸ್ತೇಜೋರಾಶಿರನಾಮಯಃ ಅನಾದಿನಿಧನೋಧಾತಾ ಭೂತಸಂಕೋಚಕೋ ವಿಭುಃ

ಅವನೇ ಭಗವಂತ, ಈಶ್ವರ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಧಾರಕ, ದುಃಖರಹಿತನು, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಮೂಲಸ್ವರೂಪಿ, ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳನ್ನು ಸಂಕೋಚಗೊಳಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನು.

ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯಸಂಯುಕ್ತಃ ಪರಮೇಶ್ವರಭಾವಿತಃ ತಚ್ಛಕ್ತ್ಯಾಧಿಷ್ಠಿತಶ್ಶಶ್ವತ್ತಚ್ಚಿಹ್ನೈರಪಿ ಚಿಹ್ನಿತಃ

ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಪರಮೇಶ್ವರಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತನಾದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು.

ತನ್ನಾಮನಾಮಾ ತದ್ರೂಪಸ್ತತ್ಕಾರ್ಯಕರಣಕ್ಷಮಃ ತತ್ತುಲ್ಯವ್ಯವಹಾರಶ್ಚ ತದಾಜ್ಞಾಪರಿಪಾಲಕಃ

ಅವನ ಹೆಸರೇ ಹೆಸರಿಲ್ಲದದು, ಅವನ ರೂಪವೇ ಆ ರೂಪ, ಆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನು, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುವವನು, ಆ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನು.

ಸಹಸ್ರಾದಿತ್ಯಸಂಕಾಶಶ್ಚನ್ದ್ರಾವಯವಭೂಷಣಃ ಭುಜಂಗಹಾರಕೇಯೂರವಲಯೋ ಮುಂಜಮೇಖಲಃ

ಅವನ ದೇಹವು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಚಂದ್ರನ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಅವನು ಹಾವುಗಳಿಂದ ಹಾರ, ಕೈಬಳಕೆ, ಕೈಗುಂಡಲುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಮುಂಜಾ ಹುಲ್ಲಿನ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಜಲಂಧರವಿರಿಂಚೇನ್ದ್ರಕಪಾಲಶಕಲೋಜ್ಜ್ವಲಃ ಗಙ್ಗಾತುಂಗತರಂಗಾರ್ಧಪಿಂಗಲಾನನಮೂರ್ಧಜಃ

ಅವನ ದೇಹ ಜಲಂಧರ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರ ಕಪಾಲದ ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ಜಟೆಗಳು ಗಂಗೆಯ ಎತ್ತರದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅರ್ಧಭಾಗ ತೇವಗೊಂಡು ಪಿಂಗಾಣಿ ಬಣ್ಣದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಭಗ್ನದಂಷ್ಟ್ರಾಂಕುರಾಕ್ರಾನ್ತಪ್ರಾನ್ತಕಾನ್ತಧರಾಧರಃ ಸವ್ಯಶ್ರವಣಪಾರ್ಶ್ವಾಂತಮಂಡಲೀಕೃತಕುಣ್ಡಲಃ

ಅವನ ದೇಹ ಮುರಿದ ದಂತಗಳ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ಎಡ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಗುಂಡಲು ಒಂದು ವಲಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತು.

ಮಹಾವೃಷಭನಿರ್ಯಾಣೋ ಮಹಾಜಲದನಿಃಸ್ವನಃ ಮಹಾನಲಸಮಪ್ರಖ್ಯೋ ಮಹಾಬಲಪರಾಕ್ರಮಃ

ಅವನು ಮಹಾ ಎಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಅವನ ಧ್ವನಿ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡದಂತೆ ಗುಂಜುತ್ತಿದ್ದಿತು, ಅವನು ಮಹಾ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಏವಂ ಘೋರಮಹಾರೂಪೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೀಂ ಮಹೇಶ್ವರಃ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ದತ್ತ್ವಾ ಸರ್ಗೇ ಸಹಕರೋತಿ ಚ

ಈ ರೀತಿ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಮಾಡಿದನು.

ತಸ್ಮಾದ್ರುದ್ರಪ್ರಸಾದೇನ ಪ್ರತಿಕಲ್ಪಂ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ ಪ್ರವಾಹರೂಪತೋ ನಿತ್ಯಾ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಆದುದರಿಂದ, ರುದ್ರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಮೂಲಕ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಕದಾಚಿತ್ಪ್ರಾರ್ಥಿತಃ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಸ್ವಾತ್ಮನಾ ಸದೃಶಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಸಸರ್ಜ ಮನಸಾ ವಿಭುಃ

ಒಂದು ಬಾರಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನೀಲಿ-ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದವನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಕಪರ್ದಿನೋ ನಿರಾತಂಕಾನ್ನೀಲಗ್ರೀವಾಂಸ್ತ್ರಿಲೋಚನಾನ್ ಜರಾಮರಣನಿರ್ಮುಕ್ತಾನ್ ದೀಪ್ತಶೂಲವರಾಯುಧಾನ್

ಅವನು ಜಟಾಧಾರಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದ, ನೀಲಕಂಠ, ಮೂವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಮರಣದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ, ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಶೂಲ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತೈಸ್ತು ಸಂಚ್ಛಾದಿತಂ ಸರ್ವಂ ಚತುರ್ದಶವಿಧಂ ಜಗತ್ ತಾನ್ದೃಷ್ಟಾ ವಿವಿಧಾನ್ರುದ್ರಾನ್ ರುದ್ರಮಾಹ ಪಿತಾಮಹಃ

ಅವರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪ್ರಪಂಚವೂ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು; ಆ ವಿಭಿನ್ನ ರುದ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿತಾಮಹನು ರುದ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ನಮಸ್ತೇ ದೇವದೇವೇಶ ಮಾಸ್ರಾಕ್ಷೀರೀದೃಶೀಃ ಪ್ರಜಾಃ ಅನ್ಯಾಃ ಸೃಜ ತ್ವಂ ಭದ್ರಂ ತೇ ಪ್ರಜಾ ಮೃತ್ಯುಸಮನ್ವಿತಾಃ

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ! ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳವನೇ, ನೀನು ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು; ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಈ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮರಣವಿದೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರಹಸನ್ಪ್ರಾಹ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ತಾದೃಶಸ್ಸರ್ಗಸ್ಸೃಜ ತ್ವಮಶುಭಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಗುತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನನಗೆ ಅಂತಹ ಸೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲ; ನೀನೇ ಅಶುಭ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು.'

ಯೇ ತ್ವಿಮೇ ಮನಸಾ ಸೃಷ್ಟಾ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಮಹಾಬಲಾಃ ಚರಿಷ್ಯಂತಿ ಮಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಸರ್ವ ಏವ ಹಿ ಯಾಜ್ಞಿಕಾಃ

ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಮಹಾತ್ಮರು, ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಜ್ಞಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಾಣಂ ವಿಶ್ವಭೂತೇಶ್ವರೋ ಹರಃ ಸಹ ರುದ್ರೈಃ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗಾನ್ನಿವೃತ್ತಾತ್ಮಾ ವ್ಯತಿಷ್ಠತ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಹರನು ರುದ್ರರೊಡನೆ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತನು.

ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ದೇವೋ ಽಸೌ ನ ಪ್ರಸೂತೇ ಪ್ರಜಾಃ ಶುಭಾಃ ಊರ್ಧ್ವರೇತಾಃ ಸ್ಥಿತಃ ಸ್ಥಾಣುರ್ಯಾವದಾಭೂತಸಂಪ್ಲವಮ್

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ದೇವತೆ ಶುಭ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಇನ್ನೆಂದೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದನು, ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ.

ಯದಾ ಪುನಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ನ ವ್ಯವರ್ಧನ್ತ ವೇಧಸಃ ತದಾ ಮೈಥುನಜಾಂ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕರ್ತುಮಮನ್ಯತ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜೀವಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ನ ನಿರ್ಗತಂ ಪುರಾ ಯಸ್ಮಾನ್ನಾರೀಣಾಂ ಕುಲಮೀಶ್ವರಾತ್ ತೇನ ಮೈಥುನಜಾಂ ಸೃಷ್ಟಿಂ ನ ಶಶಾಕ ಪಿತಾಮಹಃ

ಹಿಂದೆ, ಈಶ್ವರನಿಂದ ಹೆಂಗಸಿನ ವಂಶವು ಹೊರಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತಾಮಹನು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತಸ್ಸ ವಿದಧೇ ಬುದ್ಧಿಮರ್ಥನಿಶ್ಚಯಗಾಮಿನೀಮ್ ಪ್ರಜಾನಮೇವ ವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಪ್ರಷ್ಟವ್ಯಃ ಪರಮೇಶ್ವರ

ಆಗ ಅವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು.

ಪ್ರಸಾದೇನ ವಿನಾ ತಸ್ಯ ನ ವರ್ಧೇರನ್ನಿಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ

ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಜೀವಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ತದಾದ್ಯಾ ಪರಮಾ ಶಕ್ತಿರನಂತಾ ಲೋಕಭಾವಿನೀ ಆದ್ಯಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಾ ಶುದ್ಧಾ ಭಾವಗಮ್ಯಾ ಮನೋಹರಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾಗಿರುವ ಆ ಪರಮ ಶಕ್ತಿ, ಅನಂತವಾದಳು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಳೂ, ಶುದ್ಧಳೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸಬಹುದಾದಳು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಳೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.

ನಿರ್ಗುಣಾ ನಿಷ್ಪ್ರಪಞ್ಚಾ ಚ ನಿಷ್ಕಲಾ ನಿರುಪಪ್ಲವಾ ನಿರಂತರತರಾ ನಿತ್ಯಾ ನಿತ್ಯಮೀಶ್ವರಪಾರ್ಶ್ವಗಾ

ಅವಳು ಗುಣರಹಿತಳು, ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಿಗೂ ಅತೀತಳು, ಭಾಗವಿಲ್ಲದಳು, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದಳು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯಾಪಕಳೂ, ಸದಾಕಾಲ ಇರುವಳೂ, ಸದಾ ಈಶ್ವರನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವಳೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.