ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ತತೋ ದೀರ್ಘೇಣ ಕಾಲೇನ ದುಃಖಾತ್ಕ್ರೋಧೋ ವ್ಯಜಾಯತ ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟಸ್ಯ ನೇತ್ರಾಭ್ಯಾಂ ಪ್ರಾಪತನ್ನಶ್ರುಬಿನ್ದವಃ

ಆಮೇಲೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ, ದುಃಖದಿಂದ ಕ್ರೋಧವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳು ಬಿದ್ದವು.

ತತಸ್ತೇಭ್ಯೋ ಽಶ್ರುಬಿನ್ದುಭ್ಯೋ ಭೂತಾಃ ಪ್ರೇತಾಸ್ತದಾಭವನ್ ಸರ್ವಾಂಸ್ತಾನಶ್ರುಜಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಾನಮನಿಂದತ

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇತರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ತನ್ನ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡನು.

ತಸ್ಯ ತೀವ್ರಾ ಽಭವನ್ಮೂರ್ಛಾ ಕ್ರೋಧಾಮರ್ಷಸಮುದ್ಭವಾ ಮೂರ್ಛಿತಸ್ತು ಜಹೌ ಪ್ರಾಣಾನ್ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಆ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಾರಿ ಮೂರ್ಛೆ ಬಂತು. ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ಮೂರ್ಛೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟನು.

ತತಃ ಪ್ರಾಣೇಶ್ವರೋ ರುದ್ರೋ ಭಗವಾನ್ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕರ್ತುಂ ಪ್ರಾದುರಾಸೀತ್ಪ್ರಭೋರ್ಮುಖಾತ್

ಆಗ ಪ್ರಭುವಿನ ಬಾಯಿಂದ ಜೀವದಾಧಿಪತಿ, ನೀಲಲೋಹಿತನಾದ ಭಗವಂತನು, ಅಪಾರ ಕೃಪೆ ತೋರಲು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ದಶಧಾ ಚೈಕಧಾ ಚಕ್ರೇ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಭುರೀಶ್ವರಃ ತೇ ತೇನೋಕ್ತಾ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ದಶಧಾ ಚೈಕಧಾ ಕೃತಾಃ

ಆ ಈಶ್ವರನು ತನ್ನನ್ನು ಹತ್ತು ಭಾಗವಾಗಿಯೂ ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಆ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಹತ್ತು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಉಂಟುಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಯೂಯಂ ಸೃಷ್ಟಾ ಮಯಾ ವತ್ಸಾ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕಾರಣಾತ್ ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಸ್ಥಾಪನಾಯ ಹಿತಾಯ ಚ

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಿಯರೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ಥಿರತೆಗೂ ಹಿತಕ್ಕೂ ನೀವು ಕೆಲಸಮಾಡಬೇಕು.

ಪ್ರಜಾಸನ್ತಾನಹೇತೋಶ್ಚ ಪ್ರಯತಧ್ವಮತನ್ದ್ರಿತಾಃ ಏವಮುಕ್ತಾಶ್ಚ ರುರುದುರ್ದುದ್ರುವುಶ್ಚ ಸಮನ್ತತಃ

ಜೀವಿಗಳ ವಂಶವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀವು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ, ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರು.

ರೋದನಾದ್ದ್ರಾವಣಾಚ್ಚೈವ ತೇ ರುದ್ರಾ ನಾಮತಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ಯೇ ರುದ್ರಾಸ್ತೇ ಖಲು ಪ್ರಾಣಾ ಯೇ ಪ್ರಾಣಾಸ್ತೇ ಮಹಾತ್ಮಕಾಃ

ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಿದುದರಿಂದ 'ರುದ್ರರು' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆ ರುದ್ರರು ಪ್ರಾಣರೂಪಿಗಳು, ಆ ಪ್ರಾಣಗಳೇ ಮಹಾತ್ಮರು.

ತತೋ ಮೃತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಘೃಣೀ ದದೌ ಪುನಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಆಮೇಲೆ ಮೃತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು, ದಯೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು.

ಪ್ರಹೃಷ್ಟವದನೋ ರುದ್ರಃ ಪ್ರಾಣಪ್ರತ್ಯಾಗಮಾದ್ವಿಭೋಃ ಅಭ್ಯಭಾಷತ ವಿಶ್ವೇಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪರಮಂ ವಚಃ

ಪ್ರಾಣಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆನಂದವಿಟ್ಟ ರುದ್ರನು, ವಿಶ್ವನಾಥನಾದನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪರಮವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಮಾಭೈರ್ಮಾಭೈರ್ಮಹಾಭಾಗ ವಿರಿಂಚ ಜಗತಾಂ ಗುರೋ ಮಯಾ ತೇ ಪ್ರಾಣಿತಾಃ ಪ್ರಾಣಾಃ ಸುಖಮುತ್ತಿಷ್ಠ ಸುವ್ರತ

ಭಯಪಡಬೇಡ, ಭಯಪಡಬೇಡ ಮಹಾಭಾಗ, ವಿರಿಂಚಿ, ಲೋಕಗುರು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು, ಸುವ್ರತ.

ಸ್ವಪ್ನಾನುಭೂತಮಿವ ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ಮನೋಹರಮ್ ಹರಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಶನಕೈರ್ನೇತ್ರೈಃ ಫುಲ್ಲಾಮ್ಬುಜಪ್ರಭೈಃ

ಆ ಮನೋಹರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆ ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹರನನ್ನು ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೋಡಿದನು.

ತಥಾ ಪ್ರತ್ಯಾಗತಪ್ರಾಣಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಗಮ್ಭೀರಯಾ ಗಿರಾ ಉವಾಚ ವಚನಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ

ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣ ಪಡೆದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ತ್ವಂ ಹಿ ದರ್ಶನಮಾತ್ರೇಣ ಚಾನನ್ದಯಸಿ ಮೇ ಮನಃ ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತ್ಯಾ ವಾ ಸ್ಥಿತ ಏಕಾದಶಾತ್ಮಕಃ

ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ನೀನು ಯಾರು? ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ, ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವನು ಯಾರು?

ತಸ್ಯ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವ್ಯಾಜಹಾರ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಸ್ಪೃಶನ್ ಕಾರಾಭ್ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಸುಸುಖಾಭ್ಯಾಂ ಸುರೇಶ್ವರಃ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು, ತನ್ನ ಮೃದುವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ಪರಮಾತ್ಮಾನಂ ತವ ಪುತ್ರತ್ವಮಾಗತಮ್ ಏತೇ ಚೈಕಾದಶ ರುದ್ರಾಸ್ತ್ವಾಂ ಸುರಕ್ಷಿತುಮಾಗತಾಃ

ನಾನು ಪರಮಾತ್ಮನು, ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿ. ಈ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ತೀವ್ರಾಮಿಮಾಮ್ಮೂರ್ಛಾಂ ವಿಧೂಯ ಮದನುಗ್ರಹಾತ್ ಪ್ರಬುದ್ಧಸ್ವ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಜಾ ವೈ ಸ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಸಿ

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಈ ಭಾರಿಯಾದ ಮೂರ್ಛೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹಳೆಯಂತೆ ಎದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುಂದಾಗು.

ಏವಂ ಭಗವತಾ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೀತಮನಾ ಹ್ಯಭೂತ್ ನಾನಾಷ್ಟಕೇನ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ತುಷ್ಟಾವ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್

ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು ವಿವಿಧ ಅಷ್ಟಕಗಳಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ನಮಸ್ತೇ ಭಗವನ್ ರುದ್ರ ಭಾಸ್ಕರಾಮಿತತೇಜಸೇ ನಮೋ ಭವಾಯ ದೇವಾಯ ರಸಾಯಾಮ್ಬುಮಯಾತ್ಮನೇ ಶರ್ವಾಯ ಕ್ಷಿತಿರೂಪಾಯ ನನ್ದೀಸುರಭಯೇ ನಮಃ

ನಮಸ್ಕಾರ ಭಗವಂತ ರುದ್ರ, ಭಾಸ್ಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೆ, ಭವ ದೇವ, ನೀರಿನೂ ರಸವೂ ರೂಪವಾದವನೆ, ಶರ್ವ, ಭೂಮಿಯ ರೂಪನಾದವನೆ, ನಂದಿ ಮತ್ತು ಸುರಭಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಈಶಾಯ ವಸವೇ ತುಭ್ಯಂ ನಮಸ್ಸ್ಪರ್ಶಮಯಾತ್ಮನೇ ಪಶೂನಾಂ ಪತಯೇ ಚೈವ ಪಾವಕಾಯಾತಿತೇಜಸೇ ಭೀಮಾಯ ವ್ಯೋಮರೂಪಾಯ ಶಬ್ದಮಾತ್ರಾಯ ತೇ ನಮಃ

ಪ್ರಭುವೇ, ವಾಸವನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನೀನು ಸ್ಪರ್ಶಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿರುವೆ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯೂ ಆಗಿರುವೆ, ಅಪಾರ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೂ, ಭಯಾನಕನೂ, ಆಕಾಶದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವವನೂ, ಶಬ್ದಮಾತ್ರನೂ ಆಗಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಉಗ್ರಾಯೋಗ್ರಸ್ವರೂಪಾಯ ಯಜಮಾನಾತ್ಮನೇ ನಮಃ ಮಹಾದೇವಾಯ ಸೋಮಾಯ ನಮೋಸ್ತ್ವಮೃತಮೂರ್ತಯೇ

ಭಯಂಕರನಾದ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದ, ಯಜಮಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮಹಾದೇವನೆ, ಸೋಮನಾದ ನಿನಗೆ, ಅಮೃತ ಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ಪ್ರಾರ್ಥಯಾಮಾಸ ವಿಶ್ವೇಶಂ ಗಿರಾ ಪ್ರಣತಿಪೂರ್ವಯಾ

ಇಂತಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ವಂದಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನಿಗೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಭಗವನ್ ಭೂತಭವ್ಯೇಶ ಮಮ ಪುತ್ರ ಮಹೇಶ್ವರ ಸೃಷ್ಟಿಹೇತೋಸ್ತ್ವಮುತ್ಪನ್ನೋ ಮಮಾಂಗೇ ಽನಂಗನಾಶನಃ

ಪ್ರಭುವೇ, ಭೂತ-ಭವ್ಯಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನನ್ನ ಮಗ ಮಹೇಶ್ವರನೇ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನ್ನ ಅಂಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ, ಕಾಮದೇವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾಗಿ.

ತಸ್ಮಾನ್ಮಹತಿ ಕಾರ್ಯೇಸ್ಮಿನ್ ವ್ಯಾಪೃತಸ್ಯ ಜಗತ್ಪ್ರಭೋ ಸಹಾಯಂ ಕುರು ಸರ್ವತ್ರ ಸ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಸಿ ಸ ಪ್ರಜಾಃ

ಆದಕಾರಣ, ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಈ ಮಹತ್ತರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು; ನೀನು ಈ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು.

ತೇನೈಷಾಂ ಪಾವಿತೋ ದೇವೋ ರುದ್ರಸ್ತ್ರಿಪುರಮರ್ದನಃ ಬಾಢಮಿತ್ಯೇವ ತಾಂ ವಾಣೀಂ ಪ್ರತಿಜಗ್ರಾಹ ಶಂಕರಃ

ಈ ಮಾತಿನಿಂದ ತ್ರಿಪುರವಿನಾಶಕನಾದ ದೇವರಾದ ರುದ್ರನು ಪವಿತ್ರನಾದನು; ಶಂಕರನು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಆ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

ತತಸ್ಸ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಹೃಷ್ಟಂ ತಮಭಿನಂದ್ಯ ಚ ಸ್ರಷ್ಟುಂ ತೇನಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತಸ್ತಥಾನ್ಯಾಶ್ಚಾಸೃಜತ್ಪ್ರಜಾಃ

ಆಮೇಲೆ, ಭಗವಂತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಮರೀಚಿಭೃಗ್ವಂಗಿರಸಃ ಪುಲಸ್ತ್ಯಂ ಪುಲಹಂ ಕ್ರತುಮ್ ದಕ್ಷಮತ್ರಿಂ ವಸಿಷ್ಠಂ ಚ ಸೋ ಽಸೃಜನ್ಮನಸೈವ ಚ ಪುರಸ್ತಾದಸೃಜದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಧರ್ಮಂ ಸಂಕಲ್ಪಮೇವ ಚ

ಮರೀಚಿ, ಭೃಗು, ಅಂಗಿರಸ, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು, ದಕ್ಷ, ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಇತ್ಯೇತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರಾ ದ್ವಾದಶಾದೌ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ ಸಹ ರುದ್ರೇಣ ಸಂಭೂತಾಃ ಪುರಾಣಾ ಗೃಹಮೇಧಿನಃ

ಹೀಗೆ, ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಮಂದಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು, ರುದ್ರನೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಪುರಾತನ ಗೃಹಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ತೇಷಾಂ ದ್ವಾದಶ ವಂಶಾಃ ಸ್ಯುರ್ದಿವ್ಯಾ ದೇವಗಣಾನ್ವಿತಾಃ ಪ್ರಜಾವನ್ತಃ ಕ್ರಿಯಾವನ್ತೋ ಮಹರ್ಷಿಭಿರಲಂಕೃತಾಃ

ಅವರಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ವಂಶಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ; ಅವು ದೈವಿಕವಾಗಿಯೂ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳೊಡನೆ ಕೂಡಿವೆ, ಸಂತಾನ ಹಾಗೂ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.