ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಖಾದನಾಶ್ಚಾಪ್ಯಶೀಲಾಶ್ಚ ಭೂತಾದ್ಯಾಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಾಃ ಪ್ರಥಮೋ ಮಹತಃ ಸರ್ಗೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ

ಭೂತಾದಿಗಳು ತಿನ್ನುವವರಾಗಿಯೂ, ಶೀಲವಿಲ್ಲದವರಾಗಿಯೂ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮೊದಲನೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮಹತ್ತಿನಿಂದ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

ತನ್ಮಾತ್ರಾಣಾಂ ದ್ವಿತೀಯಸ್ತು ಭೂತಸರ್ಗಃ ಸ ಉಚ್ಯತೇ ವೈಕಾರಿಕಸ್ತೃತೀಯಸ್ತು ಸರ್ಗ ಐನ್ದ್ರಿಯಕಃ ಸ್ಮೃತಃ

ದ್ವಿತೀಯ ಸೃಷ್ಟಿಯು ತನುಮಾತ್ರಗಳಿಂದ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಭೌತಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮೂರನೆಯದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಇದನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಇತ್ಯೇಷ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಸರ್ಗಃ ಸಮ್ಭೃತೋ ಽಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕಃ ಮುಖ್ಯಸರ್ಗಶ್ಚತುರ್ಥಸ್ತು ಮುಖ್ಯಾ ವೈ ಸ್ಥಾವರಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ, ಇದು ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ನಾಲ್ಕನೆಯ ಮುಖ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಸ್ಥಾವರಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತಿರ್ಯಕ್ಸ್ರೋತಸ್ತು ಯಃ ಪ್ರೋಕ್ತಸ್ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಃ ಸ ಪಞ್ಚಮಃ ತದೂರ್ಧ್ವಸ್ರೋತಸಃ ಷಷ್ಠೋ ದೇವಸರ್ಗಸ್ತು ಸ ಸ್ಮೃತಃ

ಪಾರ್ಶ್ವವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಐದನೆಯದು, ಇದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ; ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಆರನೆಯದು, ಇದನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ತತೋ ಽರ್ವಾಕ್ ಸ್ರೋತಸಾಂ ಸರ್ಗಃ ಸಪ್ತಮಃ ಸ ತು ಮಾನುಷಃ ಅಷ್ಟಮೋ ಽನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ಗಃ ಕೌಮಾರೋ ನವಮಃ ಸ್ಮೃತಃ

ಆಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಏಳನೆಯದು, ಇದು ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿ; ಎಂಟನೆಯದು ಅನುಗ್ರಹದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಬಾಲ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಪ್ರಾಕೃತಾಶ್ಚ ತ್ರಯಃ ಪೂರ್ವೇ ಸರ್ಗಾಸ್ತೇ ಽಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕಾಃ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಮುಖ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಪಞ್ಚ ವೈಕೃತಾಃ

ಮೊದಲ ಮೂರು ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ, ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾಗಿವೆ; ಮುಖ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಐದು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಿ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಅಗ್ರೇ ಸಸರ್ಜ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮಾನಸಾನಾತ್ಮನಃ ಸಮಾನ್ ಸನನ್ದಂ ಸನಕಞ್ಚೈವ ವಿದ್ವಾಂಸಞ್ಚ ಸನಾತನಮ್

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಾನವಾದ ಸನಂದ, ಸನಕ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸನಾತನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಋಭುಂ ಸನತ್ಕುಮಾರಞ್ಚ ಪೂರ್ವಮೇವ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ಸರ್ವೇ ತೇ ಯೋಗಿನೋ ಜ್ಞೇಯಾ ವೀತರಾಗಾ ವಿಮತ್ಸರಾಃ

ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದವರು ಮೊದಲು ಋಭು ಮತ್ತು ಸನತ್ಕುಮಾರನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು; ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ಯೋಗಿಗಳು, ರಾಗವಿಲ್ಲದವರು, ಹಿಂಸೆ ಇಲ್ಲದವರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಇಶ್ವರಾಸಕ್ತಮನಸೋ ನ ಚಕ್ರುಃ ಸೃಷ್ಟಯೇ ಮತಿಮ್ ತೇಷು ಸೃಷ್ಟ್ಯನಪೇಕ್ಷೇಷು ಗತೇಷು ಸನಕಾದಿಷು

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ಸನಕಾದಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದಾಗ,

ಸ್ರಷ್ಟುಕಾಮಃ ಪುನರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ತತಾಪ ಪರಮಂ ತಪಃ ತಸ್ಯೈವಂ ತಪ್ಯಮಾನಸ್ಯ ನ ಕಿಂಚಿತ್ಸಮವರ್ತತ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು; ಅವನು ಹೀಗೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಏನೂ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತೋ ದೀರ್ಘೇಣ ಕಾಲೇನ ದುಃಖಾತ್ಕ್ರೋಧೋ ವ್ಯಜಾಯತ ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟಸ್ಯ ನೇತ್ರಾಭ್ಯಾಂ ಪ್ರಾಪತನ್ನಶ್ರುಬಿನ್ದವಃ

ಆಮೇಲೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ, ದುಃಖದಿಂದ ಕ್ರೋಧವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳು ಬಿದ್ದವು.

ತತಸ್ತೇಭ್ಯೋ ಽಶ್ರುಬಿನ್ದುಭ್ಯೋ ಭೂತಾಃ ಪ್ರೇತಾಸ್ತದಾಭವನ್ ಸರ್ವಾಂಸ್ತಾನಶ್ರುಜಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಾನಮನಿಂದತ

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇತರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ತನ್ನ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡನು.

ತಸ್ಯ ತೀವ್ರಾ ಽಭವನ್ಮೂರ್ಛಾ ಕ್ರೋಧಾಮರ್ಷಸಮುದ್ಭವಾ ಮೂರ್ಛಿತಸ್ತು ಜಹೌ ಪ್ರಾಣಾನ್ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ

ಆ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಭಾರಿ ಮೂರ್ಛೆ ಬಂತು. ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ಮೂರ್ಛೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟನು.

ತತಃ ಪ್ರಾಣೇಶ್ವರೋ ರುದ್ರೋ ಭಗವಾನ್ನೀಲಲೋಹಿತಃ ಪ್ರಸಾದಮತುಲಂ ಕರ್ತುಂ ಪ್ರಾದುರಾಸೀತ್ಪ್ರಭೋರ್ಮುಖಾತ್

ಆಗ ಪ್ರಭುವಿನ ಬಾಯಿಂದ ಜೀವದಾಧಿಪತಿ, ನೀಲಲೋಹಿತನಾದ ಭಗವಂತನು, ಅಪಾರ ಕೃಪೆ ತೋರಲು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ದಶಧಾ ಚೈಕಧಾ ಚಕ್ರೇ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಪ್ರಭುರೀಶ್ವರಃ ತೇ ತೇನೋಕ್ತಾ ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ದಶಧಾ ಚೈಕಧಾ ಕೃತಾಃ

ಆ ಈಶ್ವರನು ತನ್ನನ್ನು ಹತ್ತು ಭಾಗವಾಗಿಯೂ ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಆ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಹತ್ತು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಉಂಟುಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಯೂಯಂ ಸೃಷ್ಟಾ ಮಯಾ ವತ್ಸಾ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹಕಾರಣಾತ್ ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಸ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಸ್ಥಾಪನಾಯ ಹಿತಾಯ ಚ

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಿಯರೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ಥಿರತೆಗೂ ಹಿತಕ್ಕೂ ನೀವು ಕೆಲಸಮಾಡಬೇಕು.

ಪ್ರಜಾಸನ್ತಾನಹೇತೋಶ್ಚ ಪ್ರಯತಧ್ವಮತನ್ದ್ರಿತಾಃ ಏವಮುಕ್ತಾಶ್ಚ ರುರುದುರ್ದುದ್ರುವುಶ್ಚ ಸಮನ್ತತಃ

ಜೀವಿಗಳ ವಂಶವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀವು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ, ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರು.

ರೋದನಾದ್ದ್ರಾವಣಾಚ್ಚೈವ ತೇ ರುದ್ರಾ ನಾಮತಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ಯೇ ರುದ್ರಾಸ್ತೇ ಖಲು ಪ್ರಾಣಾ ಯೇ ಪ್ರಾಣಾಸ್ತೇ ಮಹಾತ್ಮಕಾಃ

ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಿದುದರಿಂದ 'ರುದ್ರರು' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆ ರುದ್ರರು ಪ್ರಾಣರೂಪಿಗಳು, ಆ ಪ್ರಾಣಗಳೇ ಮಹಾತ್ಮರು.

ತತೋ ಮೃತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ಘೃಣೀ ದದೌ ಪುನಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಆಮೇಲೆ ಮೃತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು, ದಯೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು.

ಪ್ರಹೃಷ್ಟವದನೋ ರುದ್ರಃ ಪ್ರಾಣಪ್ರತ್ಯಾಗಮಾದ್ವಿಭೋಃ ಅಭ್ಯಭಾಷತ ವಿಶ್ವೇಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪರಮಂ ವಚಃ

ಪ್ರಾಣಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆನಂದವಿಟ್ಟ ರುದ್ರನು, ವಿಶ್ವನಾಥನಾದನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪರಮವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಮಾಭೈರ್ಮಾಭೈರ್ಮಹಾಭಾಗ ವಿರಿಂಚ ಜಗತಾಂ ಗುರೋ ಮಯಾ ತೇ ಪ್ರಾಣಿತಾಃ ಪ್ರಾಣಾಃ ಸುಖಮುತ್ತಿಷ್ಠ ಸುವ್ರತ

ಭಯಪಡಬೇಡ, ಭಯಪಡಬೇಡ ಮಹಾಭಾಗ, ವಿರಿಂಚಿ, ಲೋಕಗುರು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು, ಸುವ್ರತ.

ಸ್ವಪ್ನಾನುಭೂತಮಿವ ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಾಕ್ಯಂ ಮನೋಹರಮ್ ಹರಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಶನಕೈರ್ನೇತ್ರೈಃ ಫುಲ್ಲಾಮ್ಬುಜಪ್ರಭೈಃ

ಆ ಮನೋಹರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆ ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಹರನನ್ನು ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೋಡಿದನು.

ತಥಾ ಪ್ರತ್ಯಾಗತಪ್ರಾಣಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಗಮ್ಭೀರಯಾ ಗಿರಾ ಉವಾಚ ವಚನಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ

ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಣ ಪಡೆದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ತ್ವಂ ಹಿ ದರ್ಶನಮಾತ್ರೇಣ ಚಾನನ್ದಯಸಿ ಮೇ ಮನಃ ಕೋ ಭವಾನ್ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತ್ಯಾ ವಾ ಸ್ಥಿತ ಏಕಾದಶಾತ್ಮಕಃ

ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ನೀನು ಯಾರು? ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ, ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವನು ಯಾರು?

ತಸ್ಯ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವ್ಯಾಜಹಾರ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಸ್ಪೃಶನ್ ಕಾರಾಭ್ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಸುಸುಖಾಭ್ಯಾಂ ಸುರೇಶ್ವರಃ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು, ತನ್ನ ಮೃದುವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಮಾಂ ವಿದ್ಧಿ ಪರಮಾತ್ಮಾನಂ ತವ ಪುತ್ರತ್ವಮಾಗತಮ್ ಏತೇ ಚೈಕಾದಶ ರುದ್ರಾಸ್ತ್ವಾಂ ಸುರಕ್ಷಿತುಮಾಗತಾಃ

ನಾನು ಪರಮಾತ್ಮನು, ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿ. ಈ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ತೀವ್ರಾಮಿಮಾಮ್ಮೂರ್ಛಾಂ ವಿಧೂಯ ಮದನುಗ್ರಹಾತ್ ಪ್ರಬುದ್ಧಸ್ವ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಜಾ ವೈ ಸ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಸಿ

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಈ ಭಾರಿಯಾದ ಮೂರ್ಛೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹಳೆಯಂತೆ ಎದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುಂದಾಗು.

ಏವಂ ಭಗವತಾ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೀತಮನಾ ಹ್ಯಭೂತ್ ನಾನಾಷ್ಟಕೇನ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ತುಷ್ಟಾವ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್

ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು ವಿವಿಧ ಅಷ್ಟಕಗಳಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ನಮಸ್ತೇ ಭಗವನ್ ರುದ್ರ ಭಾಸ್ಕರಾಮಿತತೇಜಸೇ ನಮೋ ಭವಾಯ ದೇವಾಯ ರಸಾಯಾಮ್ಬುಮಯಾತ್ಮನೇ ಶರ್ವಾಯ ಕ್ಷಿತಿರೂಪಾಯ ನನ್ದೀಸುರಭಯೇ ನಮಃ

ನಮಸ್ಕಾರ ಭಗವಂತ ರುದ್ರ, ಭಾಸ್ಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದವನೆ, ಭವ ದೇವ, ನೀರಿನೂ ರಸವೂ ರೂಪವಾದವನೆ, ಶರ್ವ, ಭೂಮಿಯ ರೂಪನಾದವನೆ, ನಂದಿ ಮತ್ತು ಸುರಭಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.