ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ನಾಪಶ್ಯತ್ಸ ತದಾ ಕಿಂಚಿತ್ಸ್ವಾತ್ಮನೋ ವ್ಯತಿರೇಕಿ ಯತ್ ಸವಿಸ್ಮಯ ಇವಾಸೀನಃ ಪರಾಂ ಚಿಂತಾಮುಪಾಗಮತ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕುಳಿತು, ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ಕ್ವ ಸಾ ಭಗವತೀ ಯಾ ತು ಮನೋಜ್ಞಾ ಮಹತೀ ಮಹೀ ನಾನಾವಿಧಮಹಾಶೈಲನದೀನಗರಕಾನನಾ

ಆ ಭಗವತಿ, ಮನೋಹರವಾದ, ವಿಶಾಲವಾದ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅನೇಕ ಮಹಾ ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿಗಳು, ನಗರಗಳು, ಕಾಡುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?

ಏವಂ ಸಂಚಿಂತಯನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬುಬುಧೇ ನೈವ ಭೂಸ್ಥಿತಿಮ್ ತದಾ ಸಸ್ಮಾರ ಪಿತರಂ ಭಗವಂತಂ ತ್ರಿಲೋಚನಮ್

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಭೂಮಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಭಗವಂತ ತ್ರಿಲೋಚನನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

ಸ್ಮರಣಾದ್ದೇವದೇವಸ್ಯ ಭವಸ್ಯಾಮಿತತೇಜಸಃ ಜ್ಞಾತವಾನ್ಸಲಿಲೇ ಮಗ್ನಾಂ ಧರಣೀಂ ಧರಣೀಪತಿಃ

ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ದೇವದೇವ ಭವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯಾಧಿಪತಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.

ತತೋ ಭೂಮೇಸ್ಸಮುದ್ಧಾರಂ ಕರ್ತುಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ಜಲಕ್ರೀಡೋಚಿತಂ ದಿವ್ಯಂ ವಾರಾಹಂ ರೂಪಮಸ್ಮರತ್

ಆಮೇಲೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಿವ್ಯವಾದ ವಾರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

ಮಹಾಪರ್ವತವರ್ಷ್ಮಾಣಂ ಮಹಾಜಲದನಿಃಸ್ವನಮ್ ನೀಲಮೇಘಪ್ರತೀಕಾಶಂ ದೀಪ್ತಶಬ್ದಂ ಭಯಾನಕಮ್

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಆ ಆಕಾರವು, ಭಾರೀ ಮೋಡದ ಗರ್ಜನೆ ಹೋಲುವ ಶಬ್ದ, ನೀಲಿಯ ಹಿಮ್ಮೆಘದಂತೆ ಕಾಣುವದು, ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಭಯಂಕರ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ.

ಪೀನವೃತ್ತಘನಸ್ಕಂಧಪೀನೋನ್ನತಕಟೀತಟಮ್ ಹ್ರಸ್ವವೃತ್ತೋರುಜಂಘಾಗ್ರಂ ಸುತೀಕ್ಷ್ಣಪುರಮಣ್ಡಲಮ್

ದಪ್ಪವಾದ, ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಭುಜಗಳು, ಉಬ್ಬಿದ ಅಗಲ কোমರು, ಚಿಕ್ಕ ಮತ್ತು ಗುಂಡಾದ ತೊಡೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕಾಲುಗಳು, ತುಂಬಾ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಮೂಗು.

ಪದ್ಮರಾಗಮಣಿಪ್ರಖ್ಯಂ ವೃತ್ತಭೀಷಣಲೋಚನಮ್ ವೃತ್ತದೀರ್ಘಮಹಾಗಾತ್ರಂ ಸ್ತಬ್ಧಕರ್ಣಸ್ಥಲೋಜ್ಜ್ವಲಮ್

ಪದ್ಮರಾಗ ರತ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳು, ದೀರ್ಘವಾದ ದೊಡ್ಡ ದೇಹ, ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಿವಿಗಳು.

ಉದೀರ್ಣೋಚ್ಛ್ವಾಸನಿಶ್ವಾಸಘೂರ್ಣಿತಪ್ರಲಯಾರ್ಣವಮ್ ವಿಸ್ಫುರತ್ಸುಸಟಾಚ್ಛನ್ನಕಪೋಲಸ್ಕಂಧಬಂಧುರಮ್

ಆಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟದಿಂದ ಪ್ರಳಯ ಸಾಗರವೇ ಆಲೋಡಿತವಾಗುವಂತೆ, ಎದೆ ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ, ಕೂದಲುಗಳು ನಿಂತಿರುವ گونهಗಳು ಮತ್ತು ಭುಜಗಳು.

ಮಣಿಭಿರ್ಭೂಷಣೈಶ್ಚಿತ್ರೈರ್ಮಹಾರತ್ನೈಃಪರಿಷ್ಕೃತಮ್ ವಿರಾಜಮಾನಂ ವಿದ್ಯುದ್ಭಿರ್ಮೇಘಸಂಘಮಿವೋನ್ನತಮ್

ರತ್ನಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸಿದ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ ಮೋಡಗಳ ಗುಂಪಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವದು.

ಆಸ್ಥಾಯ ವಿಪುಲಂ ರೂಪಂ ವಾರಾಹಮಮಿತಂ ವಿಧಿಃ ಪೃಥಿವ್ಯುದ್ಧರಣಾರ್ಥಾಯ ಪ್ರವಿವೇಶ ರಸಾತಲಮ್

ಆ ಅಪಾರವಾದ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಲು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಸ ತದಾ ಶುಶುಭೇ ಽತೀವ ಸೂಕರೋ ಗಿರಿಸಂನಿಭಃ ಲಿಂಗಾಕೃತೇರ್ಮಹೇಶಸ್ಯ ಪಾದಮೂಲಂ ಗತೋ ಯಥಾ

ಆಗ, ಆ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುವ ವರಾಹನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಲಿಂಗ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಾದಮೂಲವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ.

ತತಸ್ಸ ಸಲಿಲೇ ಮಗ್ನಾಂ ಪೃಥಿವೀಂ ಪೃಥಿವೀಂಧರಃ ಉದ್ಧೃತ್ಯಾಲಿಂಗ್ಯ ದಂಷ್ಟ್ರಾಭ್ಯಾಮುನ್ಮಮಜ್ಜ ರಸಾತಲಾತ್

ನಂತರ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದುದನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತನ್ನ ದಂತಗಳಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಪಾತಾಳದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಯಸ್ಸಿದ್ಧಾ ಜನಲೋಕನಿವಾಸಿನಃ ಮುಮುದುರ್ನನೃತುರ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ತಸ್ಯ ಪುಷ್ಪೈರವಾಕಿರನ್

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಜನಲೋಕದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು, ಕುಣಿದರು ಮತ್ತು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.

ವಪುರ್ಮಹಾವರಾಹಸ್ಯ ಶುಶುಭೇ ಪುಷ್ಪಸಂವೃತಮ್ ಪತದ್ಭಿರಿವ ಖದ್ಯೋತೈಃ ಪ್ರಾಶುರಂಜನಪರ್ವತಃ

ಮಹಾ ವರಾಹನ ದೇಹವು ಹೂವಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಹಾರಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಜ್ಯೋತಿಗಳು ಕಪ್ಪು ಪರ್ವತವನ್ನು ಬೆಳಗಿದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ತತಃ ಸಂಸ್ಥಾನಮಾನೀಯ ವರಾಹೋ ಮಹತೀಂ ಮಹೀಮ್ ಸ್ವಮೇವ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ವೈ ವಿಭುಃ

ನಂತರ, ಆ ಮಹಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು, ಮಹಾ ವರಾಹನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಪೃಥಿವೀಂ ಚ ಸಮೀಕೃತ್ಯ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಸ್ಥಾಪಯನ್ಗಿರೀನ್ ಭೂರಾದ್ಯಾಂಶ್ಚತುರೋ ಲೋಕಾನ್ ಕಲ್ಪಯಾಮಾಸ ಪೂರ್ವವತ್

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಇರಿಸಿ, ಮೊದಲಿನಂತೆ ಭೂ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಇತಿ ಸಹ ಮಹತೀಂ ಮಹೀಂ ಮಹೀಧ್ರೈಃ ಪ್ರಲಯಮಹಾಜಲಧೇರಧಃಸ್ಥಮಧ್ಯಾತ್ ಉಪರಿ ಚ ವಿನಿವೇಶ್ಯ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಾ ಚರಮಚರಂ ಚ ಜಗತ್ಸಸರ್ಜ ಭೂಯಃ

ಹೀಗೆ, ಮಹಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಹಾ ಪರ್ವತಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಳಗಡೆ, ಪ್ರಳಯದ ಮಹಾ ಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಸರ್ಗಂ ಚಿಂತಯತಸ್ತಸ್ಯ ತದಾ ವೈ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕಮ್ ಪ್ರಧ್ಯಾನಕಾಲೇ ಮೋಹಸ್ತು ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಸ್ತಮೋಮಯಃ

ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪೂರ್ವಕಾಲ್ಪನಿಕ ಚಿಂತನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮೋಹವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ತಮೋಮೋಹೋ ಮಹಾಮೋಹಸ್ತಾಮಿಸ್ರಶ್ಚಾನ್ಧಸಂಜ್ಞಿತಃ ಅವಿದ್ಯಾ ಪಞ್ಚಮೀ ಚೈಷಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭೂತಾ ಮಹಾತ್ಮನಃ

ಆ ತಮಸ್ಸು, ಮೋಹ, ಮಹಾಮೋಹ, ತಾಮಿಸ್ರ ಮತ್ತು ಅಂಧ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದು, ಐದನೆಯದು ಅಜ್ಞಾನ—ಇವು ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಪ್ರकटವಾದವು.

ಪಞ್ಚಧಾ ಽವಸ್ಥಿತಃ ಸರ್ಗೋ ಧ್ಯಾಯತಸ್ತ್ವಭಿಮಾನಿನಃ ಸರ್ವತಸ್ತಮಸಾತೀವ ಬೀಜಕುಮ್ಭವದಾವೃತಃ

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಐದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ, ಬೀಜವನ್ನು ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಬಹಿರನ್ತಶ್ಚಾಪ್ರಕಾಶಃ ಸ್ತಬ್ಧೋ ನಿಃಸಂಜ್ಞ ಏವ ಚ ತಸ್ಮಾತ್ತೇಷಾಂ ವೃತಾ ಬುದ್ಧಿರ್ಮುಖಾನಿ ಕರಣಾನಿ ಚ

ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ ಬೆಳಕು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದಂತಿತ್ತು; ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಬುದ್ಧಿ, ಬಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವು.

ತಸ್ಮಾತ್ತೇ ಸಂವೃತಾತ್ಮಾನೋ ನಗಾ ಮುಖ್ಯಾಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಽಸಾಧಕಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಥಮಂ ಸರ್ಗಮೀದೃಶಮ್

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಆತ್ಮವು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವವರು ಮುಖ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರು; ಆ ಮೊದಲನೆಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಫಲ ನೀಡದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮನು...

ಅಪ್ರಸನ್ನಮನಾ ಭೂತ್ವಾ ದ್ವಿತೀಯಂ ಸೋ ಽಭ್ಯಮನ್ಯತ ತಸ್ಯಾಭಿಧಾಯತಃ ಸರ್ಗಂ ತಿರ್ಯಕ್ಸ್ರೋತೋ ಽಭ್ಯವರ್ತತ

ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷವಾಗಿರದೆ, ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಹುಟ್ಟಿತು.

ಅನ್ತಃಪ್ರಕಾಶಾಸ್ತಿರ್ಯಂಚ ಆವೃತಾಶ್ಚ ಬಹಿಃ ಪುನಃ ಪಶ್ವಾತ್ಮಾನಸ್ತತೋ ಜಾತಾ ಉತ್ಪಥಗ್ರಾಹಿಣಶ್ಚ ತೇ

ಅವರ ಒಳಗೆ ಬೆಳಕು ಬದಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹೊರಗೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸ್ವಭಾವವುಳ್ಳ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಅವರು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಹೋದವರು.

ತಮಪ್ಯಸಾಧಕಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸರ್ಗಮನ್ಯಮಮನ್ಯತ ತದೋರ್ಧ್ವಸ್ರೋತಸೋ ವೃತ್ತೋ ದೇವಸರ್ಗಸ್ತು ಸಾತ್ತ್ವಿಕಃ

ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಫಲಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆಗ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ, ಶುದ್ಧತೆಯುಳ್ಳ ದೇವತೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಸಂಭವಿಸಿತು.

ತೇ ಸುಖಪ್ರೀತಿಬಹುಲಾ ಬಹಿರನ್ತಶ್ಚ ನಾವೃತಾಃ ಪ್ರಕಾಶಾ ಬಹಿರನ್ತಶ್ಚಸ್ವಭಾವಾದೇವ ಸಂಜ್ಞಿತಾಃ

ಅವರು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ, ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಅವರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಆಗಿದೆ.

ತತೋ ಽಭಿಧ್ಯಾಯತೋವ್ಯಕ್ತಾದರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಸ್ತು ಸಾಧಕಃ ಮನುಷ್ಯನಾಮಾ ಸಞ್ಜಾತಃ ಸರ್ಗೋ ದುಃಖಸಮುತ್ಕಟಃ

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ, ಫಲಕಾರಿಯಾದ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಹುಟ್ಟಿತು; ಇದನ್ನು ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಭಾರೀ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.

ಪ್ರಕಾಶಾಬಹಿರನ್ತಸ್ತೇ ತಮೋದ್ರಿಕ್ತಾ ರಜೋ ಽಧಿಕಾಃ ಪಞ್ಚಮೋನುಗ್ರಹಃ ಸರ್ಗಶ್ಚತುರ್ಧಾ ಸಂವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ

ಅವರು ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ರಜೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ; ಐದನೆಯದು ಅನುಗ್ರಹದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಹೀಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ.