ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಪರಸ್ಪರೋತ್ಪನ್ನಾ ಧಾರಯಂತಿ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಆಧಾರಾಧೇಯಭಾವೇನ ವಿಕಾರಾಸ್ತು ವಿಕಾರಿಷು

ಈ ತತ್ತ್ವಗಳು ಒಂದೊಂದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ತಾಳುತ್ತವೆ; ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಆಧೇಯದಂತೆ, ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬದಲಾಗುವದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಕೂರ್ಮೋಂಗಾನಿ ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಸಾರ್ಯ ವಿನಿಯಚ್ಛತಿ ವಿಕಾರಾಂಶ್ಚ ತಥಾ ಽವ್ಯಕ್ತಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೂಯೋ ನಿಯಚ್ಛತಿ

ಹಾವು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಸೆಳೆಯುವಂತೆ, ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಅವ್ಯಕ್ತಪ್ರಭವಂ ಸರ್ವಮಾನುಲೋಮ್ಯೇನ ಜಾಯತೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಲಯಕಾಲೇ ತು ಪ್ರತಿಲೋಮ್ಯೇನುಲೀಯತೇ

ಎಲ್ಲವೂ ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಲಯದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅವುಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಗುಣಾಃ ಕಾಲವಶಾದೇವ ಭವಂತಿ ವಿಷಮಾಃ ಸಮಾಃ ಗುಣಸಾಮ್ಯೇ ಲಯೋ ಜ್ಞೇಯೋ ವೈಷಮ್ಯೇ ಸೃಷ್ಟಿರುಚ್ಯತೇ

ಗುಣಗಳು ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಮವಾಗಿಯೂ ಅಸಮವಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತವೆ; ಗುಣಗಳು ಸಮವಾಗಿರುವಾಗ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಸಮವಾಗಿರುವಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ತದಿದಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಯೋನಿರೇತದಂಡಂ ಘನಂ ಮಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕ್ಷೇತ್ರಮುದ್ದಿಷ್ಟಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಉಚ್ಯತೇ

ಈ ಮಹಾ ಅಂಡವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಯೋನಿ, ಇದು ಘನವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ; ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು.

ಇತೀದೃಶಾನಾಮಣ್ಡಾನಾಂ ಕೋಟ್ಯೋ ಜ್ಞೇಯಾಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ಸರ್ವಗತ್ವಾತ್ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ತಿರ್ಯಗೂರ್ಧ್ವಮಧಃ ಸ್ಥಿತಾಃ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದು, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವ್ಯಾಪಕತೆಯಿಂದ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಅಡ್ಡವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ.

ತತ್ರ ತತ್ರ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣೋ ಹರಯೋ ಭವಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ಪ್ರಧಾನೇನ ತಥಾ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಶಂಭೋಸ್ತು ಸನ್ನಿಧಿಮ್

ಪ್ರತಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ಬ್ರಹ್ಮ, ಹರಿಗಳು ಮತ್ತು ಭವಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಂಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಹೇಶ್ವರಃ ಪರೋವ್ಯಕ್ತಾದಂಡಮವ್ಯಕ್ತಸಂಭವಮ್ ಅಣ್ಡಾಜ್ಜಜ್ಞೇ ವಿಭುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಾಸ್ತೇನ ಕೃತಾಸ್ತ್ವಿಮೇ

ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆ ಅಂಡದಿಂದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಹುಟ್ಟಿ, ಈ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಃ ಕಥಿತೋ ಮಯೈಷ ಪ್ರಧಾನಸರ್ಗಃ ಪ್ರಥಮಃ ಪ್ರವೃತಃ ಆತ್ಯಂತಿಕಶ್ಚ ಪ್ರಲಯೋನ್ತಕಾಲೇ ಲೀಲಾಕೃತಃ ಕೇವಲಮೀಶ್ವರಸ್ಯ

ಈ ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದುದು; ಅಂತಿಮ ಲಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಒಬ್ಬ ಇಶ್ವರನ ಲೀಲೆಯಷ್ಟೆ.

ಯತ್ತತ್ಸ್ಮೃತಂ ಕಾರಣಮಪ್ರಮೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಧಾನಂ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪ್ರಸೂತಿಃ ಅನಾದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಮನನ್ತವೀರ್ಯಂ ಶುಕ್ಲಂ ಸುರಕ್ತಂ ಪುರುಷೇಣ ಯುಕ್ತಮ್

ಅಪ್ರಮಿತ ಕಾರಣವೆಂದು ನೆನಪಾಗುವದು ಬ್ರಹ್ಮ, ಅದು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂಲ; ಅದಕ್ಕೆ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು, ಶುದ್ಧವಾಗಿಯೂ, ಗಾಢ ಕೆಂಪಾಗಿಯೂ, ಪುರುಷನೊಡನೆ ಒಂದಾಗಿದೆ.

ಉತ್ಪಾದಕತ್ವಾದ್ರಜಸೋತಿರೇಕಾಲ್ಲೋಕಸ್ಯ ಸಂತಾನವಿವೃದ್ಧಿಹೇತೂನ್ ಅಷ್ಟೌ ವಿಕಾರಾನಪಿ ಚಾದಿಕಾಲೇ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಮಶ್ನಾತಿ ತಥಾಂತಕಾಲೇ

ಸೃಜನಶೀಲ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ರಜೋಗುಣದ ಅಧಿಕ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಕೃತ್ಯವಸ್ಥಾಪಿತಕಾರಣಾನಾಂ ಯಾ ಚ ಸ್ಥಿತಿರ್ಯಾ ಚ ಪುನಃ ಪ್ರವೃತ್ತಿಃ ತತ್ಸರ್ವಮಪ್ರಾಕೃತವೈಭವಸ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪಮಾತ್ರೇಣ ಮಹೇಶ್ವರಸ್ಯ

ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಕಾರಣಗಳಿರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಪುನಃ ಚಟುವಟಿಕೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರುವ ಮಹೇಶ್ವರನ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಮನ್ವಂತರಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಕಲ್ಪಭೇದಾಂಶ್ಚ ಸರ್ವಶಃ ತೇಷ್ವೇವಾಂತರಸರ್ಗಂ ಚ ಪ್ರತಿಸರ್ಗಂ ಚ ನೋ ವದ

ಎಲ್ಲಾ ಮನುವಿನ ಕಾಲಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಕಲ್ಪಗಳ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಂತರ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

ಕಾಲಸಂಖ್ಯಾವಿವೃತ್ತಸ್ಯ ಪರಾರ್ಧೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ಸ್ಮೃತಃ ತಾವಾಂಶ್ಚೈವಾಸ್ಯ ಕಾಲೋನ್ಯಸ್ತಸ್ಯಾಂತೇ ಪ್ರತಿಸೃಜ್ಯತೇ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಾಲದ ಪರಾರ್ಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ದಿವಸೇ ದಿವಸೇ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಃ ಚತುರ್ದಶಮಹಾಭಾಗಾ ಮನೂನಾಂ ಪರಿವೃತ್ತಯಃ

ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮಹಾ ಮನುವಿನ ಯುಗಗಳು ಸುತ್ತುತ್ತವೆ.

ಅನಾದಿತ್ವಾದನಂತತ್ವಾದಜ್ಞೇಯತ್ವಾಚ್ಚ ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ ಮನ್ವಂತರಾಣಿ ಕಲ್ಪಾಶ್ಚ ನ ಶಕ್ಯಾ ವಚನಾತ್ಪೃಥಕ್

ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಮನುವಿನ ಕಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಉಕ್ತೇಷ್ವಪಿ ಚ ಸರ್ವೇಷು ಶೃಣ್ವತಾಂ ವೋ ವಚೋ ಮಮ ಕಿಮಿಹಾಸ್ತಿ ಫಲಂ ತಸ್ಮಾನ್ನ ಪೃಥಕ್ ವಕ್ತುಮುತ್ಸಹೇ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರೂ, ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಫಲ? ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಯ ಏವ ಖಲು ಕಲ್ಪೇಷು ಕಲ್ಪಃ ಸಂಪ್ರತಿ ವರ್ತತೇ ತತ್ರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯ ವರ್ತಂತೇ ಸೃಷ್ಟಯಃ ಪ್ರತಿಸೃಷ್ಟಯಃ

ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಚಕ್ರಗಳು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಯಸ್ತ್ವಯಂ ವರ್ತತೇ ಕಲ್ಪೋ ವಾರಾಹೋ ನಾಮ ನಾಮತಃ ಅಸ್ಮಿನ್ನಪಿ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ ಮನವಸ್ತು ಚತುರ್ದಶ

ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಲ್ಪವನ್ನು 'ವಾರಾಹ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇದಲ್ಲಿಯೂ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುಗಳು ಇದ್ದಾರೆ.

ಸ್ವಾಯಂಭುವಾದಯಸ್ಸಪ್ತ ಸಪ್ತ ಸಾವರ್ಣಿಕಾದಯಃ ತೇಷು ವೈವಸ್ವತೋ ನಾಮ ಸಪ್ತಮೋ ವರ್ತತೇ ಮನುಃ

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮೊದಲಾಗಿ, ಸಪ್ತಮವಾದ ಸಾವರ್ಣಿಕರು ಮುಂತಾದವರವರೆಗೆ—ಇವರಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ಮನುವಾದ ವೈವಸ್ವತನು ಈಗ ರಾಜ್ಯಭಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಮನ್ವಂತರೇಷು ಸರ್ವೇಷು ಸರ್ಗಸಂಹಾರವೃತ್ತಯಃ ಪ್ರಾಯಃ ಸಮಾಭವಂತೀತಿ ತರ್ಕಃ ಕಾರ್ಯೋ ವಿಜಾನತಾ

ಪ್ರತಿ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಪೂರ್ವಕಲ್ಪೇ ಪರಾವೃತ್ತೇ ಪ್ರವೃತ್ತೇ ಕಾಲಮಾರುತೇ ಸಮುನ್ಮೂಲಿತಮೂಲೇಷು ವೃಕ್ಷೇಷು ಚ ವನೇಷು ಚ

ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪ ಮುಗಿದು ಕಾಲಮಾರುತ ಶುರುವಾದಾಗ, ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ಬೇರುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವು.

ಜಗಂತಿ ತೃಣವಕ್ತ್ರೀಣಿ ದೇವೇ ದಹತಿ ಪಾವಕೇ ವೃಷ್ಟ್ಯಾ ಭುವಿ ನಿಷಿಕ್ತಾಯಾಂ ವಿವೇಲೇಷ್ವರ್ಣವೇಷು ಚ

ಜಗತ್ತುಗಳು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಷ್ಟು ನಾಜೂಕಾಗಿದ್ದಂತೆ ದೇವತೆಗಳ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದವು; ನಂತರ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಸಾಗರಗಳು ತುಂಬಿ ಹರಿಯಿತು.

ದಿಕ್ಷು ಸರ್ವಾಸು ಮಗ್ನಾಸು ವಾರಿಪೂರೇ ಮಹೀಯಸಿ ತದದ್ಭಿಶ್ಚಟುಲಾಕ್ಷೇಪೈಸ್ತರಂಗಭುಜಮಣ್ಡಲೈಃ

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಆ ಮಹಾ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ, ಅಲೆಗಳು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಂತೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿದವು.

ಪ್ರಾರಬ್ಧಚಣ್ಡನೃತ್ಯೇಷು ತತಃ ಪ್ರಲಯವಾರಿಷು ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾರಾಯಣೋ ಭೂತ್ವಾ ಸುಷ್ವಾಪ ಸಲಿಲೇ ಸುಖಮ್

ಆಗ ಆ ಭಯಾನಕ ಜಲನೃತ್ಯ ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾರಾಯಣನಾಗಿ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

ಇಮಂ ಚೋದಾಹರನ್ಮಂತ್ರಂ ಶ್ಲೋಕಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ ತಂ ಶೃಣುಧ್ವಂ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾಸ್ತದರ್ಥಂ ಚಾಕ್ಷರಾಶ್ರಯಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಈ ಮಂತ್ರಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಯಿತು; ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಇದರ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಥವಿರುವುದರಿಂದ ನೀವು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.

ಆಪೋ ನಾರಾ ಇತಿ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಆಪೋ ವೈ ನರಸೂನವಃ ಅಯನಂ ತಸ್ಯ ತಾ ಯಸ್ಮಾತ್ತೇನ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ

'ನಾರ' ಎಂದರೆ ನೀರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ನೀರುಗಳು ನಾರದ ಪುತ್ರರು; ಅವು ಅವನ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಶಿವಯೋಗಮಯೀಂ ನಿದ್ರಾಂ ಕುರ್ವನ್ತಂ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರಮ್ ಬದ್ಧಾಂಜಲಿ ಪುಟಾಸ್ಸಿದ್ಧಾ ಜನಲೋಕನಿವಾಸಿನಃ

ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸಿದ್ಧರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನನ್ನು ಶಿವಯೋಗಮಯ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.

ಸ್ತೋತ್ರೈಃ ಪ್ರಬೋಧಯಾಮಾಸುಃ ಪ್ರಭಾತಸಮಯೇ ಸುರಾಃ ಯಥಾ ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದಿಸಮಯೇ ಈಶ್ವರಂ ಶ್ರುತಯಃ ಪುರಾ

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರು; ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ವೇದಗಳು ಇಶ್ವರನನ್ನು ಹೀಗೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದವು.