ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಭೂತಾನಾಮಾದಿಭೂತತ್ವಾದ್ಭೂತಾದಿಃ ಕಥ್ಯತೇ ತು ಸಃ ಭೂತಾದೇಶ್ಶಬ್ದಮಾತ್ರಂ ಸ್ಯಾತ್ತತ್ರ ಚಾಕಾಶಸಂಭವಃ

ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಮೂಲಭೂತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮೂಲಭೂತದಿಂದ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದ ಆಕಾಶ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಆಕಾಶಾತ್ಸ್ಪರ್ಶ ಉತ್ಪನ್ನಃ ಸ್ಪರ್ಶಾದ್ವಾಯುಸಮುದ್ಭವಃ ವಾಯೋ ರೂಪಂ ತತಸ್ತೇಜಸ್ತೇಜಸೋ ರಸಸಂಭವಃ

ಆಕಾಶದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಗಾಳಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಗಾಳಿಯಿಂದ ರೂಪವು, ಆ ರೂಪದಿಂದ ಬೆಂಕಿ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ರುಚಿ ಜನಿಸಿತು.

ರಸಾದಾಪಸ್ಸಮುತ್ಪನ್ನಾಸ್ತೇಭ್ಯೋ ಗನ್ಧಸಮುದ್ಭವಃ ಗನ್ಧಾಚ್ಚ ಪೃಥಿವೀ ಜಾತಾ ಭೂತೇಭ್ಯೋನ್ಯಚ್ಚರಾಚರಮ್

ಆ ರುಚಿಯಿಂದ ನೀರುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಅವುಗಳಿಂದ ವಾಸನೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಜನಿಸಿತು; ಆ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾದವು.

ಪುರುಷಾಧಿಷ್ಠಿತತ್ವಾಚ್ಚ ಅವ್ಯಕ್ತಾನುಗ್ರಹೇಣ ಚ ಮಹದಾದಿವಿಶೇಷಾನ್ತಾ ಹ್ಯಣ್ಡಮುತ್ಪಾದಯನ್ತಿ ತೇ

ಪುರುಷನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ವಿಶೇಷಗಳವರೆಗೆ ಅವುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.

ತತ್ರ ಕಾರ್ಯಂ ಚ ಕರಣಂ ಸಂಸಿದ್ಧಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಯದಾ ತದಂಡೇ ಸುಪ್ರವೃದ್ಧೋ ಽಭೂತ್ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞೋ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಃ

ಆ ಅಂಡದೊಳಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಾರ್ಯವೂ ಸಾಧನವೂ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು, ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನು, ಬಹಳವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಸ ವೈ ಶರೀರೀ ಪ್ರಥಮಃ ಸ ವೈ ಪುರುಷ ಉಚ್ಯತೇ ಆದಿಕರ್ತಾ ಸ ಭೂತಾನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಗ್ರೇ ಸಮವರ್ತತ

ಆ ದೇಹವಂತನು ಮೊದಲನೆಯವನು; ಅವನನ್ನು ಪುರುಷ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಜೀವಿಗಳ ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು; ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಸ್ಯೇಶ್ವರಸ್ಯ ಪ್ರತಿಮಾ ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಲಕ್ಷಣಾ ಧರ್ಮೈಶ್ವರ್ಯಕರೀ ಬುದ್ಧಿರ್ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಯಜ್ಞೇ ಽಭಿಮಾನಿನಃ

ಆ ಈಶ್ವರನ ರೂಪವು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವಿರುವವನಿಗೆ.

ಅವ್ಯಕ್ತಾಜ್ಜಾಯತೇ ತಸ್ಯ ಮನಸಾ ಯದ್ಯದೀಪ್ಸಿತಮ್ ವಶೀ ವಿಕೃತ್ವಾತ್ತ್ರೈಗುಣ್ಯಾತ್ಸಾಪೇಕ್ಷತ್ವಾತ್ಸ್ವಭಾವತಃ

ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಬಯಸಿದರೂ ಅದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಅವನು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ, ಅವನ ಅವಲಂಬನೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತ್ರಿಧಾ ವಿಭಜ್ಯ ಚಾತ್ಮಾನಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಸಂಪ್ರವರ್ತತೇ ಸೃಜತೇ ಗ್ರಸತೇ ಚೈವ ವೀಕ್ಷತೇ ಚ ತ್ರಿಭಿಸ್ಸ್ವಯಮ್

ತನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಈ ಮೂರು ಮೂಲಕ ಸ್ವತಃ.

ಚತುರ್ಮುಖಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮತ್ವೇ ಕಾಲತ್ವೇ ಚಾಂತಕಸ್ಸ್ಮೃತಃ ಸಹಸ್ರಮೂರ್ಧಾ ಪುರುಷಸ್ತಿಸ್ರೋವಸ್ಥಾಸ್ಸ್ವಯಂಭುವಃ

ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಕಾಲನಾಗಿರುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಅಂತ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ ಪುರುಷನು ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭುವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಶ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚ ಕಾಲತ್ವೇ ಚ ತಮೋ ರಜಃ ವಿಷ್ಣುತ್ವೇ ಕೇವಲಂ ಸತ್ತ್ವಂ ಗುಣವೃದ್ಧಿಸ್ತ್ರಿಧಾ ವಿಭೌ

ಸತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ರಜಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ; ಕಾಲನಾಗಿರುವಾಗ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ರಜಸ್ಸು. ವಿಷ್ಣು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸತ್ತ್ವವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳ ವೃದ್ಧಿ ಮೂರು ರೀತಿಯಾಗಿದೆ.

ಬ್ರಹ್ಮತ್ವೇ ಸೃಜತೇ ಲೋಕಾನ್ ಕಾಲತ್ವೇ ಸಂಕ್ಷಿಪತ್ಯಪಿ ಪುರುಷತ್ವೇ ಽತ್ಯುದಾಸೀನಃ ಕರ್ಮ ಚ ತ್ರಿವಿಧಂ ವಿಭೋಃ

ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಅವನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕಾಲನಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪುರುಷನಾಗಿ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಭಗವಂತನ ಕ್ರಿಯೆ ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿದೆ.

ಏವಂ ತ್ರಿಧಾ ವಿಭಿನ್ನತ್ವಾದ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ತ್ರಿಗುಣ ಉಚ್ಯತೇ ಚತುರ್ಧಾ ಪ್ರವಿಭಕ್ತತ್ವಾಚ್ಚಾತುರ್ವ್ಯೂಹಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ

ಈ ಮೂರು ಭಾಗಗಳ ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮೂರು ಗುಣಗಳವಂತು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳ ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಚತುರ್ವ್ಯೂಹ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ.

ಆದಿತ್ವಾದಾದಿದೇವೋ ಽಸಾವಜಾತತ್ವಾದಜಃ ಸ್ಮೃತಃ ಪಾತಿ ಯಸ್ಮಾತ್ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಪ್ರಜಾಪತಿರಿತಿ ಸ್ಮೃತಃ

ಅವನು ಮೊದಲನೆಯವನು ಆದ್ದರಿಂದ ಆದಿದೇವ; ಅವನು ಹುಟ್ಟದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಜ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಹಿರಣ್ಮಯಸ್ತು ಯೋ ಮೇರುಸ್ತಸ್ಯೋಲ್ಬಂ ಸುಮಹಾತ್ಮನಃ ಗರ್ಭೋದಕಂ ಸಮುದ್ರಾಶ್ಚ ಜರಾಯುಶ್ಚಾ ಽಪಿ ಪರ್ವತಾಃ

ಹಿರಣ್ಮಯ ಮೇರುವು ಅವನ ಬೊಕ್ಕೆಯಾಗಿದೆ, ಮಹಾತ್ಮನೆ; ಗರ್ಭದ ನೀರುಗಳು ಸಮುದ್ರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳೂ ಅವನ ಜರಾಯುವಾಗಿವೆ.

ತಸ್ಮಿನ್ನಂಡೇ ತ್ವಿಮೇ ಲೋಕಾ ಅಂತರ್ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ ಚಂದ್ರಾದಿತ್ಯೌ ಸನಕ್ಷತ್ರೌ ಸಗ್ರಹೌ ಸಹ ವಾಯುನಾ

ಆ ಅಂಡದೊಳಗೆ ಈ ಲೋಕಗಳಿವೆ, ಅದರೊಳಗೆ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಇದೆ: ಚಂದ್ರನು, ಸೂರ್ಯನು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯೂ ಸಹ.

ಅದ್ಭಿರ್ದಶಗುಣಾಭಿಸ್ತು ಬಾಹ್ಯತೋಣ್ಡಂ ಸಮಾವೃತಮ್ ಆಪೋ ದಶಗುಣೇನೈವ ತೇಜಸಾ ಬಹಿರಾವೃತಾಃ

ಅಂಡವು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ; ಆ ನೀರುಗಳು ಮತ್ತೆ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ತೇಜೋ ದಶಗುಣೇನೈವ ವಾಯುನಾ ಬಹಿರಾವೃತಮ್ ಆಕಾಶೇನಾವೃತೋ ವಾಯುಃ ಖಂ ಚ ಭೂತಾದಿನಾವೃತಮ್

ಆ ಬೆಂಕಿಯು ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ; ಗಾಳಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮೂಲಭೂತವು ಆವರಿಸಿದೆ.

ಭೂತಾದಿರ್ಮಹತಾ ತದ್ವದವ್ಯಕ್ತೇನಾವೃತೋ ಮಹಾನ್ ಏತೈರಾವರಣೈರಣ್ಡಂ ಸಪ್ತಭಿರ್ಬಹಿರಾವೃತಮ್

ಮೂಲಭೂತವು ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ, ಮಹತ್ತನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತವು ಆವರಿಸಿದೆ; ಈ ಏಳು ಆವರಣಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಏತದಾವೃತ್ತ್ಯ ಚಾನ್ಯೋನ್ಯಮಷ್ಟೌ ಪ್ರಕೃತಯಃ ಸ್ಥಿತಾಃ ಸೃಷ್ಟಿಪಾಲನವಿಧ್ವಂಸಕರ್ಮಕರ್ತ್ರ್ಯೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ

ಹೀಗೆ, ಎಂಟು ಮೂಲಭೂತ ತತ್ತ್ವಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಇದ್ದು, ಪ್ರಪಂಚದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಲಯದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ, ಒತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ.

ಏವಂ ಪರಸ್ಪರೋತ್ಪನ್ನಾ ಧಾರಯಂತಿ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಆಧಾರಾಧೇಯಭಾವೇನ ವಿಕಾರಾಸ್ತು ವಿಕಾರಿಷು

ಈ ತತ್ತ್ವಗಳು ಒಂದೊಂದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ತಾಳುತ್ತವೆ; ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಆಧೇಯದಂತೆ, ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬದಲಾಗುವದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಕೂರ್ಮೋಂಗಾನಿ ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ಪ್ರಸಾರ್ಯ ವಿನಿಯಚ್ಛತಿ ವಿಕಾರಾಂಶ್ಚ ತಥಾ ಽವ್ಯಕ್ತಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೂಯೋ ನಿಯಚ್ಛತಿ

ಹಾವು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಸೆಳೆಯುವಂತೆ, ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಅವ್ಯಕ್ತಪ್ರಭವಂ ಸರ್ವಮಾನುಲೋಮ್ಯೇನ ಜಾಯತೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಲಯಕಾಲೇ ತು ಪ್ರತಿಲೋಮ್ಯೇನುಲೀಯತೇ

ಎಲ್ಲವೂ ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಲಯದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅವುಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಗುಣಾಃ ಕಾಲವಶಾದೇವ ಭವಂತಿ ವಿಷಮಾಃ ಸಮಾಃ ಗುಣಸಾಮ್ಯೇ ಲಯೋ ಜ್ಞೇಯೋ ವೈಷಮ್ಯೇ ಸೃಷ್ಟಿರುಚ್ಯತೇ

ಗುಣಗಳು ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಮವಾಗಿಯೂ ಅಸಮವಾಗಿಯೂ ಆಗುತ್ತವೆ; ಗುಣಗಳು ಸಮವಾಗಿರುವಾಗ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಸಮವಾಗಿರುವಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ತದಿದಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಯೋನಿರೇತದಂಡಂ ಘನಂ ಮಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕ್ಷೇತ್ರಮುದ್ದಿಷ್ಟಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಉಚ್ಯತೇ

ಈ ಮಹಾ ಅಂಡವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಯೋನಿ, ಇದು ಘನವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ; ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು.

ಇತೀದೃಶಾನಾಮಣ್ಡಾನಾಂ ಕೋಟ್ಯೋ ಜ್ಞೇಯಾಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ಸರ್ವಗತ್ವಾತ್ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ತಿರ್ಯಗೂರ್ಧ್ವಮಧಃ ಸ್ಥಿತಾಃ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದು, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವ್ಯಾಪಕತೆಯಿಂದ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಅಡ್ಡವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ.

ತತ್ರ ತತ್ರ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣೋ ಹರಯೋ ಭವಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ಪ್ರಧಾನೇನ ತಥಾ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಶಂಭೋಸ್ತು ಸನ್ನಿಧಿಮ್

ಪ್ರತಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ಬ್ರಹ್ಮ, ಹರಿಗಳು ಮತ್ತು ಭವಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಂಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಹೇಶ್ವರಃ ಪರೋವ್ಯಕ್ತಾದಂಡಮವ್ಯಕ್ತಸಂಭವಮ್ ಅಣ್ಡಾಜ್ಜಜ್ಞೇ ವಿಭುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಾಸ್ತೇನ ಕೃತಾಸ್ತ್ವಿಮೇ

ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವ್ಯಕ್ತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆ ಅಂಡದಿಂದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಹುಟ್ಟಿ, ಈ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಃ ಕಥಿತೋ ಮಯೈಷ ಪ್ರಧಾನಸರ್ಗಃ ಪ್ರಥಮಃ ಪ್ರವೃತಃ ಆತ್ಯಂತಿಕಶ್ಚ ಪ್ರಲಯೋನ್ತಕಾಲೇ ಲೀಲಾಕೃತಃ ಕೇವಲಮೀಶ್ವರಸ್ಯ

ಈ ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದುದು; ಅಂತಿಮ ಲಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಒಬ್ಬ ಇಶ್ವರನ ಲೀಲೆಯಷ್ಟೆ.